Recenzja serii Tony Hawk’s Pro Skater (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Piosenka Goldfinger „Superman” jest jak dobre, dobre wino, które tylko się poprawia z czasem, tak jak i w połączeniu z smakiem asfaltu i kaset VHS, dwuminutowymi kombinacjami na rampie i nostalgicznie wspomnianym dzieciństwem. Tony Hawk’s Pro Skater, chociaż jest tylko niewielką częścią niszy w świecie ekstremalnych sportów, znajduje dobrą równowagę pomiędzy byciem dobrym winem a tankardem dopaminy – koktajlem z wysokich i niskich momentów, epickich linii i śmiesznych mechanik z nonsensem rytmów betonowych. Ale nie jestem zły o jego dziwactwie czy braku autentycznych skateboardowych synergii; wręcz przeciwnie, jestem uradowany, że one w ogóle istnieją. Świat potrzebuje dobrego śmiechu, i szczerze mówiąc, Tony Hawk’s Pro Skater jest jednym z nielicznych, które wiedzą, jak rozbawić twoją kość śmiechu, na dobre i na złe.

Podczas gdy nie można zignorować satysfakcji, którą często czujesz po tym, jak cudownie utworzyłeś niemożliwą kombinację z powietrza i wprowadziłeś ją w multi-milionowy punktowy wynik, fakt jest taki, że w żadnym momencie nie myślałeś o Tony Hawk’s Pro Skater jako o świadectwie sztuki skateboardingu. To parodia, jeśli cokolwiek – karykatura, która mieszka głęboko w naczyniu, które chce być prawdziwe w stosunku do sportu, ale także ugina się do tyłu, by być zawstydzone i nonsensem, śmiesznym i wątpliwie błędnym. Ale potem, to jest rodzaj USP tutaj: fakt, że pozwala ci robić rzeczy, których normalnie nie robisz. Skate oczywiście wybrał inną drogę, co pozwoliło fanom sportu naprawdę zrozumieć fizykę i kulturę, timing i złożoność. Ale dla Tony Hawk’s Pro Skater chodziło zawsze o bezmyślną zabawę i piorunujące strzały trickowe. Myślę, że kiedy wszystko jest powiedziane i zrobione, to właśnie dlatego kochaliśmy to.

Popularyzacja skateboardingu

Dla jak długo żyję, będę z radością kontynuował świętowanie Bird Mana i wspaniałych, wspaniałych wycieczek skateboardowych, które seria wydała od swojego powstania. Zgodnie z tym, co powiedziałem, nigdy nie nazwałbym Pro Skater najlepszą serią skateboardową wszech czasów – bo nie jest, ponieważ brakuje mu zdolności do odbicia sportu, zarówno mechanicznie, jak i wizualnie. Ale to nie jest to, czym Pro Skater jest – to dwuminutowe bunty chaotycznego skateboardingu. To o tym, aby wskoczyć na deskę i marnować przyciski ze wszystkich sił, podczas gdy desperacko szukasz zadań do wykreślenia z tablicy kredowej. Brakująca taśma z ukrytą funkcją; dręczyciel z umierającym pragnieniem, by być pobity piłką śnieżną; wysoki wynik, który pragnie być zdobyty; łańcuch liter, który nakazuje ci je znaleźć i krzyknąć słowo, zanim ostatnie ziarnka piasku spadną na dno godziny.

Aby zilustrować moje argumenty, Pro Skater jest jedną z nielicznych gier skateboardowych, w której możesz naśladować profesjonalistę, ale także być irytująco dobrym bez potrzeby technicznej biegłości Hawk lub Mullen. A przecież nie musisz być skaterem vert, aby być pięknem parku; po prostu musisz mieć wolę, by spamować przyciski i być zaskoczonym, gdy się one przekształcają w hipnotyzujące kombinacje. To jest esencja typowego doświadczenia Pro Skater. Nie ma potrzeby kwestionowania procesu, jednak. Może to jest po prostu bardziej zabawne.

Sztuka marnowania przycisków

Wystarczy powiedzieć, że Tony Hawk’s Pro Skater jest przykładem tego, jak ponownie wykorzystać znajomą formułę i wciąż przyciągać masów. Chociaż późniejsze rozdziały serii próbowały być większe, bardziej odważne i mechanicznie lepsze niż ich poprzednicy, sygnatura formatu pozostała w dużej mierze taka sama. I słusznie, w żadnym momencie nie potrzebowało zmieniać czegokolwiek; było to bezczasowe, zawsze zielone i przede wszystkim idealnie zbalansowane z wystarczającym apelem arcade i wszystkimi odpowiednimi hakami postępu, aby cię powtarzać na deskę raz za razem. Oczywiście, trzymało się wielu tych samych nudnych celów – znajdź ukrytą taśmę; zbierz S-K-A-T-E; pobij wynik; zniszcz kilka billboardów i tym podobne. Ale za każdym razem, gdy seria powracała do starych zwyczajów, również podejmowała inicjatywę, aby zbadać inne drogi eksploracji, z których większość miała wspaniały soundtrack, aby zwiększyć atrakcyjność. Nie zapominajmy, że większość z nas odkryła nową miłość do ska punka dzięki Tony Hawk’s Pro Skater. Dziękuję, Goldfinger.

W ogóle jest tu głupio satysfakcjonująca seria arcade, z wszystkimi ukrytymi cameo, absurdalnymi trickami i wiecznymi lokalizacjami klasycznego, bezczasowego klasyka. Znowu, nie jest to autentyczny symulator skateboardowy, ale nie musi być. Jak historia pokazała nam wielokrotnie w różnych rozdziałach i remake’ach, jest dużo więcej zabawy w objęciach dziwactwa. I to jest to, co chcę z tego wziąć – że jest to idealnie przyjemna seria, która pasuje do skóry, którą nosi. Nie jest idealna, ale cholera, jest zabawna.

Werdykt

Nie ma wielu serii skateboardowych, które mogą sprawić, że będziesz czuć zarówno elegancko, jak i komicznie niezdarnie, jak Tony Hawk’s Pro Skater. To jest w jego krwi – ten przeceniony duch, który kochasz się śmiać i nie możesz się nim nasycić, niezależnie od tego, jak bardzo starasz się porzucić deskę i wybrać inną trasę. Bo szczerze mówiąc, żadna inna saga skateboardowa nie będzie w stanie odtworzyć tego sygnałowego stylu. To jest bezczasowa formuła, która działa, nawet gdy nie powinna.

Chociaż nie odmówiłbym szansy, aby zanurzyć się w kolejny Underground lub Wasteland, mogę jeszcze przyznać kredyt, gdzie jest on należny, i uznać sławę, która krąży wokół klasycznej serii Pro Skater. Bez Pro Skater prawdopodobnie nie mielibyśmy milionów fanów, którzy zmienili swoje sojusze z piłki nożnej na skateboard w późnych latach 90-tych. I to, i globalną obsesję Goldfinger’s Superman. Ale to jest inna historia na inny raz.