Recenzja The Backrooms 1998 (PC)

Jeśli to wieczny koszmar z ziarnistymi korytarzami, wątpliwymi wyjściami i przestrzeniami liminalnymi, to oto i jest — prawdopodobnie sprawa backroomów, w którą przypadkowo się wślizgnąłeś. Biorąc pod uwagę stopniowy wzrost popularności wśród miłośników horroru na przestrzeni ostatnich kilku lat, można to rozpoznać z odległości mili. To jak sen gorączkowy: nie ma w nim prawie nic, co by się wyróżniało, poza ciągłą mirażą nielogicznych kłamstw, niekonwencjonalnych teorii i kaskadą tekstur z niewyobrażalnej palety. To błędne koło, poddawanie się skażonemu labiryntowi i próba znalezienia jakiejś formy celu. Ale to także, w skrócie, The Backrooms 1998, i wcale go nie obchodzi, czy jest ci zimno, samotnie czy się boisz. Liczy się tylko, że tam jesteś — błądzisz bez celu w desperackiej próbie odkrycia jego wewnętrznych sekretów, podczas gdy on jednocześnie próbuje wypełnić twoją głowę wątpliwościami i niewytłumaczalnym strachem. The Backrooms 1998 jest, w prawdziwym tego słowa znaczeniu, dziwaczny. To pozaziemska próba — powracający sen połączony z demonami paraliżu sennego i niepojętymi tworami. Ma niewiele lub żadnego celu; wyrzeka się swojego znaczenia w zamian za mityczną obietnicę zbawienia, która czeka gdzieś — gdziekolwiek — za miriadą króliczych nor w jego skażonym świecie. Ponownie, jest to, niestety, tradycyjny backroom: nieskończona sieć bezdennych otchłani, które dla nieuzbrojonego oka nic nie znaczą. Ale jest w tym coś więcej. O tak, The Backrooms 1998 dźwiga dodatkowy krzyż, czyniąc go czymś więcej niż tylko dziką wyprawą przez królestwo cieni. Pytanie brzmi, czy jego obosieczne krzyże są warte noszenia? Porozmawiajmy o tym.

W głąb Backrooms

The Backrooms 1998 to found footage first-person survival horror, a zatem naturalnie ma swoje własne, okropne wizualnie elementy. Nie, to nie jest ten rodzaj przedstawienia, które w przyszłych latach będzie celebrowane za postępy graficzne; jeśli już, takie pozycje wkrótce zostaną zapomniane i przypięte do środkowej rozkładówki odrzuconego katalogu. Ale nie o to tu chodzi; chodzi o sposób, w jaki świat prezentuje się w ponury, makabryczny i często zdezorientowany sposób. Wygląda tandetnie, ale o to mniej więcej chodzi: dobrowolnie kąpie się w swojej błędnej prezentacji, być może po to, by podkreślić znaczenie bycia niezadowolonym pionkiem w groźnej sytuacji, gdy wszystkie karty są stanowczo przeciwko tobie. Nie ma tu wytycznych, ani żadnych upadłych aniołów, którzy delikatnie popchnęliby cię w stronę następnej bezpiecznej przystani. To ty, twoje myśli i pozornie nieskończona sieć zainfekowanych potworami korytarzy. Szczęściarz z ciebie. Celem (jeśli tak można to nazwać) The Backrooms 1998 jest przemierzenie serii słabo oświetlonych biomów — zbioru obszarów mrocznych żółci i ziarnistych węgli — i znalezienie wyjścia. Fabuła, jeśli możemy ją tak nazwać, nie wnosi wiele do tej phishingowej wyprawy w głąb samych pomieszczeń. W skrócie, historia przedstawia nastolatka, prawdopodobnie młodego nastolatka zdeterminowanego, by się wykazać, zagubionego w wewnętrznej sieci tytułowych backroomów. To mniej więcej tyle, na co jest skłonna się zdobyć, a zatem na pewno nie jest to nagradzana opowieść. Ale znowu, Backrooms nie są znane z głębokiej lore, więc The Backrooms 1998 nie jest dokładnie nietypową historią. Po prostu, no nie wiem, pasuje do swojej wybranej rodziny. Czy zapamiętasz protagonistę? Nie. Ale z drugiej strony, nie sądzę, żeby on też tego od ciebie oczekiwał.

Błysk SCP

The Backrooms 1998 to przede wszystkim jego potwory — podobne do SCP eksperymenty, które wypełniają wewnętrzne szczeliny i zakamarki świata. Od jego smukłych lalek po nie-do-końca-statyczne manekiny, backrooms tutaj mają niezapomniany wybór nerwowych spotkań z ich odpowiednimi strażnikami. I są tu jump scare’y — pulsujące smaczki, które dostarczają wystarczająco dużo szoku dla systemu, by utrzymać cię w ciągłej gotowości godzinami. Ale nawet to jest trochę obosiecznym mieczem, ponieważ Backrooms nie są historycznie znane z tego, że są usiane kolejnymi jump scare’ami; wręcz przeciwnie, znane są ze zdolności do budowania napięcia i poczucia niepewności w swoich ograniczonych przestrzeniach. I chociaż wszystkie te elementy rzeczywiście pojawiają się w The Backrooms 1998, w żadnym momencie nie powiedziałbym, że stawia on nastrój ponad jump scare’ami. Styl found footage to mile widziany dodatek do tej linii rozgrywki, tyle mogę powiedzieć. Lata dziewięćdziesiąte nie były znane z innowacyjnych, najnowocześniejszych kamer, więc ogólna ziarnistość i brak ostrego oświetlenia dobrze pasują tu do estetyki. Dźwięk również jest celowo niskiej jakości — ale o to mniej więcej chodzi; gra na okresie czasu, by naśladować określony efekt. Oczywiście, można by argumentować, że wygląda i zachowuje się jak słaby indie horror, ale w przypadku The Backrooms można się tym jakoś wywinąć i nikt nie śmie mrugnąć okiem. Niemniej jednak, za to, co tu robi, robi to wszystko zgodnie z zasadami, co jest przynajmniej godne pochwały. Czy to prawdziwe odzwierciedlenie oryginalnych backroomów? Ech, to dyskusyjne, choć stanowi przekonujący horror — więc to już coś.

Najgorsza samodzielna wycieczka w historii

Nie ma tu ogromnej ilości rozgrywki do rozebrania na czynniki pierwsze, ponieważ sprowadza się to mniej więcej do chodzenia, biegania lub chowania się przed jednym z kilku wściekłych prześladowców, by raz na ruski rok zerwać kontakt wzrokowy. Nie ma też żadnych zagadek do rozwiązania, poza może faktem, że zaczynasz swoją podróż pod prąd bez wiosła i bez większych wskazówek, dokąd zmierzasz. Ale dzięki graffiti w grze — systemowi znaczników, który pozwala podążać za ważnymi punktami — zagubienie się w The Backrooms 1998 nie jest zbyt częstym zjawiskiem. Innymi słowy, jeśli dobrze zagrasz swoje karty i będziesz uważnie obserwować otoczenie, staje się niemal niemożliwe zgubienie celu. A to, no wiesz, trochę wymigiwanie się — ale przynajmniej próbuje naprowadzić cię na właściwe zakończenie.

Werdykt

The Backrooms 1998 to niepokojące, lecz niestety niedocenione ujęcie tematu backroomów. Stwierdzenie, że robi rzeczy inaczej, jest niewiarygodne; robi mniej więcej te same rzeczy w niemal identyczny sposób jak jej rówieśnicy — i dlatego działa. Jest powód, dlaczego backrooms stały się tak powszechnie akceptowane we współczesnym świecie; minimalistyczne, a jednocześnie równie funkcjonalne i pękające w szwach od ściany do ściany z nieskażonym horrorem, po prostu działają bez potrzeby przyjmowania pretensjonalnych zasad czy skomplikowanych pomysłów. A The Backrooms 1998 tylko pokazuje, że nawet najpłasksze imitacje mogą nadal stworzyć doskonałą atmosferę i wypełnić ją wieloma niezapomnianymi momentami. Jeśli pragniesz dobrze zaaranżowanego listu miłosnego do The Backrooms, to masz wszelkie powody, by spędzić kilka godzin, wędrując przez puste kwatery tego gorączkowego snu z lat dziewięćdziesiątych. Jest ponury, odizolowany i tak, tak bezpardonowo straszny — trzy rzeczy, które powinny sprawić, że będziesz wątpić w siebie, gdy stopniowo przedzierasz się przez jego skażone wody i odsłaniasz warstwy jego wewnętrznego sanktuarium. Jeśli to rodzaj sytuacji, w jakiej nie miałbyś nic przeciwko się znaleźć w nadchodzący weekend, to słusznie byłoby cofnąć się do 1998 roku.