Recenzja Stick It to the Stickman (PC)

Stick It to the Stickman to natrętna myśl w cyfrowym ciele, ludzikowo-zszywkowa wersja przelotnego pragnienia pojawiającego się w najgorszym momencie. O czymś takim marzysz podczas jedenastej godziny teoretycznie ośmiogodzinnej zmiany w biurze, pod stertą dokumentów albo przy dystrybutorze wody obok szczerze znienawidzonego kolegi. To po prostu gra ożywiająca twoją najbardziej zrozumiałą, choć moralnie wątpliwą stronę w niezwykle satysfakcjonujący sposób. Biuro, struktura korporacyjna, akcjonariusze i od dawna należny latający smoczy cios niespokojnego pracownika. Naturalnie daje to osobliwą całość, a przy okazji zupełnie absurdalnego rogue-like’a opartego na fizyce. Kto by pomyślał.

Stick It to the Stickman obala przekonanie, że wspinaczka po korporacyjnej drabinie wymaga opatentowania rewolucyjnego pomysłu. Odsuwa też rutynę od dziewiątej do siedemnastej, która większości pracowników zapewnia miesięczną wypłatę. Zamiast tego pokazuje, jak jest, albo — na dobre i złe — jak być powinno. Dostajesz pracę wykraczającą poza codzienność, zszywacz i szansę na odrobinę kreatywności. Przez kreatywność rozumiem wykopanie stażysty przez okno z wyskoku. Właśnie o to chodzi: obalić współpracowników i zwiększyć swoją wartość dla akcjonariuszy. Sprawa jest nieco głębsza, ale rozumiesz zasadę.

Jako zasadniczo gra rogue-like, Stick It to the Stickman zatrudnia cię jako zagubionego pracownika biurowego, który z jakiegoś powodu uwielbia pławić się w skaleczeniach papierem i siniakach kolegów. Każde podejście zaczynasz z prostym pragnieniem: rozmontować hierarchię i zająć należne miejsce jako następny dyrektor generalny The Company. Jednak między tobą a fotelem stoją problemy znacznie poważniejsze niż uszkodzone dystrybutory wody i sporadyczne postępowania dyscyplinarne. Naturalnie wszystko w The Company cię nienawidzi, najwyraźniej wzajemnie. Oto marzenie o wielkości: pogrozić światu pięścią lub dwiema i rzucić wyzwanie korporacyjnej elicie.

Skłamałbym, mówiąc, że miałem duże oczekiwania wobec Stick It to the Stickman. Bądźmy szczerzy: nieczęsto można znaleźć grę łączącą patyczaków z naprawdę interesującymi mechanikami. Tymczasem ta praca jest zaskakująco zabawna, głównie dlatego, że mimo skromnych efektów i nieoryginalnych scenerii zapewnia znakomicie niedorzeczną akcję. Nie należy też do jednego gatunku, lecz do sieci obszarów obejmujących kilka historii i trybów. To zatem nie tylko żartobliwa bijatyka z fizyką bezwładnych ciał, ale zaskakująco ambitna całość oferująca znacznie więcej niż odprawę.

Za humorystycznymi uszczypliwościami pod adresem kapitalizmu Stick It to the Stickman kryje zupełnie absurdalną zabawę bezwładnymi ciałami i wciskaniem przycisków. Domieszka rogue-like’a pobudza apetyt: przebijasz się przez piętra biurowca, wcielasz w jeden z archetypów — stażystę, kawowego nałogowca i tak dalej — po czym okładasz przeciwników i demonstrujesz brutalną siłę jako człowiek od wszystkiego w kulturze korporacyjnej.

Nic dziwnego, że w Stick It to the Stickman możesz kopać, policzkować, przewracać się i wymachiwać kończynami, a także rozwijać archetyp o kolejne umiejętności. Na przykład odblokujesz zdolność informatyczną pozwalającą porażać wrogów prądem. Możesz też używać papierowych samolotów, bomb i dopracowanego zestawu technik sztuk walki. Szczerze mówiąc, wiele z tego nie jest aż tak ważne, bo rozgrywka polega przede wszystkim na wciskaniu przycisków i obserwowaniu iskier. Właśnie tutaj tkwi większość zabawy: bezmyślnie wykonywać polecenia i patrzeć, jak świat obraca się w ruinę.

Stick It to the Stickman nie traktuje się zbyt poważnie. Mimo to jest grą oferującą znacznie więcej niż przeciętną przewijaną w bok bijatykę. Kilka trybów, archetypów, ulepszeń i innych dopracowanych szczegółów — choćby system poszukiwania w trybie podobnym do Grand Theft Auto — zapewnia wiele atrakcji. Powiedziałbym, że połączenie bijatyki rogue-like z grą opartą na fizyce bezwładnych ciał nie zadziała. Okazuje się jednak doskonałe. Jest kompletnie szalone, ale dokładnie takie chce być.

Na szczęście Stick It to the Stickman nie pozostaje długo na wątpliwym gruncie. Wyśmiewa kierownictwo i kapitalizm, lecz nigdy nie zatrzymuje się tylko po to, by wywołać oburzenie. Zamiast tego zamienia korporacyjną wojnę w wielki żart i robi wszystko, by koncepcję, która powinna być nudna, przekształcić w marzenie początkujących wojowników. To idealna rzecz do wyłączenia myślenia po całym dniu. A jeśli wszystkim nam przydałoby się czegoś więcej, to okazji do spełniania najdzikszych pragnień. Stick It to the Stickman na szczęście daje to i jeszcze więcej.

Ocena

Stick It to the Stickman łączy korporacyjny kapitalizm z nieokiełznanym chaosem bezwładnych ciał, tworząc zupełnie absurdalną, nieetycznie zabawną i pełną energii bijatykę. Choć wizualnie skromna i pozbawiona rozmachu, jest prawdziwą przyjemnością do oglądania. Na dobre i złe to taka odprawa, przy której smoczy cios w czoło kolegi wydaje się wart ryzyka. A to możesz omówić z przełożonymi.