Snow Plowing Simulator — First Snow — Recenzja (PC)

Ponieważ spędziłem niecałe trzydzieści lat w stosunkowo zimnym kraju (pozdrawiam, Anglio), lubię myśleć, że jestem nieco obeznany z temperaturami poniżej zera i lodowymi soplami zwisającymi z gzymsów i szczelin moich parapetów. Prawda jest jednak taka, że nic — i mam na myśli absolutnie nic — nie przygotowałoby mnie na rolę miejskiego odśnieżacza i wszechstronnego posłańca mrozu. Nie trzeba chyba dodawać, że będąc od urodzenia ludzkim odpowiednikiem rozwodnionego igloo, czułem się dziwnie skłonny, by dać szansę czemuś takiemu jak Snow Plowing Simulator — First Snow. Czy jestem ekspertem w sztuce odśnieżania pól i przenoszenia stosów płatków śniegu i żwiru? Ani trochę, nie. Ale z drugiej strony z pewnością nie jestem też obcy deszczowi ze śniegiem i gradowi — więc muszę wystarczyć. Wybaczcie, ludzie. Dla ścisłości, Snow Plowing Simulator — First Snow to symulacja pierwszoosobowa, w której — uwierzcie lub nie — wcielacie się w ciężkie buty sobowtóra Pana Odśnieżacza, wyruszając na misję usunięcia ośnieżonych gór lodowych i oblodzonych rynien z odległego górskiego miasteczka. Brzmi to całkiem relaksująco na papierze, z pewnością — i tak jest, o ile nie macie nic przeciwko zostaniu przysypanym, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, przez ogromną ilość pracy z gatunku “chore core”. Na moje szczęście, zawsze marzyłem o prowadzeniu pługu śnieżnego, na długo zanim developer FreeMind sporządził plany swojej gry. Możecie to nazwać zmarnowaną młodością, tak sądzę. Aby więc odpowiedzieć na pytanie: czy jest to warte zachodu, choćby po to, by przez chwilę robić z igły widły? Cóż, by rozpakować tę konkluzję, musimy cofnąć się o kilka kroków. Chcecie towarzyszyć mi w ścinaniu kilku gór lodowych? W takim razie zaczynajmy.

Ze śniegiem przychodzi grad

Jeśli kiedykolwiek dotknąłeś czubka góry lodowej w jakiejkolwiek innej symulacji, to z pewnością masz dobre pojęcie o tym, jak toczy się rozgrywka w Snow Plowing Simulator — First Snow. Podobnie, gra wpycha użytkowników w stosunkowo bezsilną pozycję — rolę, która, w sposób bardzo przypominający drogę od pucybuta do milionera, jest elastyczna tylko w połączeniu ze staroświecką ciężką pracą i charakterystycznym oddaniem pewnej formie sztuki. W tym przypadku jest to zwykłe, stare odśnieżanie i w żadnym momencie nie próbuje ono przedstawiać się jako coś więcej. Wygląda to tak: zasadniczo odziedziczyłeś mały, zaniedbany kontener jako biuro, a twoim pierwszym zadaniem jest odgarnięcie śniegu z podjazdu i poznanie podstaw, zanim wyruszysz w dzicz. Ta początkowa część kampanii, choć przyodziana w wybór przytulnych elementów i sezonowych efektów, nie jest świetna. Nie jest świetna, po prostu dlatego, że jest od stóp do głów przysypana wyskakującymi reklamami i niepotrzebnie rozciągniętym żargonem bez prawdziwej wartości. Jest tak mocno nasączona bałaganem, że sprawia, iż wstępna praca wydaje się nieco nieistotna i szkieletowa. A nie powinna taka być; to przecież symulator odśnieżania, na litość boską.