Recenzja Road Rage (Xbox, PlayStation i PC)

Mały fragment mojego serca wciąż pozostaje zagubiony w pamięci Road Rash’s podartej skórzanej kurtki i jej sekwencji na żywo po wyścigu. Jeszcze greater part of my heart remains tied to the memories of the ride—the polyphonic exhaust, the endless clobbering of a biker chain, and the black and yellow jacket that always seemed to overtake me at the final corner. Road Rash embedded a trove of good memories in my childhood — so many, in fact, that I often wondered whether or not it would ever amount to anything greater, or, at the very least, latch onto a worthy successor that could bear the brunt of the weight and take the concept to a whole new dimension. Road Rage, unfortunately, wasn’t what I had in mind.

Kłamałbym, gdybym powiedział, że nie rzuciłem się w oczy, by założyć skórzaną kurtkę i po raz drugi wstąpić do biker gangu. Road Rage obiecywało mi to, podobnie jak wybrało reprezentację tego samego stroju z prawie wszystkimi tymi samymi znakami i herbami. Na papierze przedstawiało się jako kolejny w kolejności, który ma wzmocnić Road Rash i być nowoczesnym następcą serii, której wydech zatkał się kilka lat temu. Oczywiście, should have been the glue that would cement over the gaps and fill a void. Problem polegał na tym, że wasn’t Road Rash. If Road Rage turned out to be anything at all, it was a complete and utter disappointment.

W każdym razie można powiedzieć, że Road Rash to łatwa gra do naśladowania. Cholernie, jeśli możesz zapewnić motocykle, walkę na drodze i przyzwoicie dużą mapę do harcowania, to should być na właściwej drodze. Problem polega na tym, że Road Rage, mimo że posiada wszystkie te elementy, brakuje jednego kluczowego składnika, który uczynił oryginalnego Road Rash największym w swoim rodzaju: mocnego kręgosłupa. Oczywiście, ma has wszystkie elementy układanki, ale nie ma najmniejszego pojęcia, jak je połączyć, by stworzyć pełny obraz. Od rozczarowującego projektu świata po półfabrykatową rozgrywkę, od powtarzalnych misji po liczne błędy techniczne — Road Rage, niestety, nie trafia w punkt na żadnym etapie.

Jako zagorzały fan Road Rash, chciałem pokochać Road Rage, i poświęcić czas, by obejść wszystkie techniczne problemy, aby móc cieszyć się krótkimi epizodami walki pojazdowej i elementami bikerów. Problem polegał na tym, że w mniej niż pięć minut koła zaczęły się rozpadać, a pęknięcia szybko stały się zbyt duże, by je ignorować. Obsługa motocykla była niechlujna, a co irytujące, walka — one aspect that it should have gotten right—była niepotrzebnie niezdarna. W połączeniu z jałową scenerią i lot of A-to-B missions and loose plot points that had no real stake in the overarching storyline, it failed to capture the spirit of a cult classic, which ultimately led to a series of tedious episodes and asphalt‑sparked meltdowns.

Po przebrnięciu przez rozwlekły samouczek uczący podstaw — wydarzenie, które nie podjęło żadnego wysiłku, by wyjaśnić podstawy ani wprowadzić mnie w fabułę — zostałem umieszczony za manetką motocykla i nakazano prowadzić różne wojny po mieście. Nie przyciągnęło mnie to wciągającą historią, ani nie podjęto próby urozmaicenia fabuły postaciami NPC o odkupujących cechach. Zamiast tego otrzymałem krótki przegląd świata, „lekkiego” motocykl i garść wydarzeń torowych, w które mogłem włożyć moje skórzane rękawice. I szczerze mówiąc, was able to gloss over that. Niestety, przeszkody były nieproporcjonalnie powszechne, a podróż tylko się pogarszała, im głębiej wdzierałem się w dzielnice.

Road Rage’s adoption of an open-world setting should have been the icing on the cake. As it turned out, though, it had little more to offer than seven dense layers and the odd collectible. It had no side quests, no challenges, and, in short, no reason to exist. As a result of that missing chunk, I had no reason to venture away from the beaten path. A mission would pop up, and, after smashing into countless walls along the way, I’d reach the final destination to accept it. A brief description would then illuminate some vague details, and I’d be sent on my way to tackle whatever it had to throw at me. The problem was, none of it made sense.

Jak już wspomniałem, Road Rage is a game that tends to stumble a lot. Take the missions, for example. In several cases you are tasked with eliminating rival gang members or, in some instances, retrieving files, planting bombs, or fleeing from various anchor points around the city. However, what should be an exciting action‑oriented experience ultimately falls on deaf ears. Rather than adhering to the rules of each mission, you are simply racing across various tracks and engaging in wooden battles. You are not filling the criteria of the mission; you are doing something else that has nothing to do with the plot whatsoever.

Oprócz niepewnych mechanik jazdy i braku pulsującego życia, Road Rage has some god‑awful combat. Say, if you hit another rider, you don’t whittle down their heart points—a system that is about as pointless as the game itself—but immediately knock them down to the ground, and then subsequently fall over their bike. To that end, everything you do in a race comes with some sort of drastic penalty. Even with an AI that is futile and idiotic, winning a race never feels good, and upgrading your bike with your winnings never has a positive impact on your future performances. It all just feels, I don’t know, pointless. But that’s Road Rage, in a nutshell, sadly.

Werdykt

Road Rage might have had good intentions to reignite the flame beneath Road Rash’s asphalt kingdom, but the end result is sadly a far cry from what made the original series the cult classic that it was. Marred by some god‑awful world design, shoddy mechanics and nonsensical missions, Team6 Game Studios fails to deliver a compelling game that has the potential to dethrone a timeless franchise. It’s a shame, too, as it could have been a brilliant spiritual successor. The fact of the matter, however, is that it just isn’t the be all, end all of Road Rash‑inspired underdogs.