Recenzja Palia (PC)

Będę szczerzy – rolnictwo nie jest moją specjalnością. Poprawię to – rolnictwo nie jest moją specjalnością, choć gdybym miał grosz za każdy kawałek ziemi, który musiałem przeciągać i uprawiać przez lata, prawdopodobnie mógłbym Was przekonać, że jestem w tym dość dobry, choć podyktowane byłoby to naiwnością i trochę szczęściem. Okazuje się jednak, że nie jestem lepszym rolnikiem niż murarzem uzależnionym od kredy. Dlatego też coś jak Palia wydawało się nieco groźne i mogło zapowiadać upadek tego, co mogłoby być prawdziwie przytulnym i harmonijnym światem. W moim umyśle nie chodziło o to, jak mogę podnieść jego wzrost gospodarczy, ale raczej o to, jak mogę zredukować jego korzenie do dymu i mgły.

Oczywiście nie minęło dużo czasu, zanim zrozumiałem, że pomimo kilku wyzwań, świat Palia nie jest wcale groźny. W rzeczywistości, ponieważ nie ma w nim walki, ani dramatycznie obniżonych suwaków do śledzenia, gra jako całość nie jest zbyt trudna do rozgryzienia. I szczerze mówiąc, niechętnie to mówię, ale słowo “przytulny” odnosi się do niemal każdego aspektu produktu i za to jestem wdzięczny. To nie jest standardowa, pełna kul RPG, ale raczej minimalistyczna symulacja życia i rolnictwa z elementami multiplayer online, połączona z piaskownicą. To jest, brakując lepszego słowa, Palia – i właśnie pojawiła się na PC. Porozmawiajmy o tym.

Gdy Życie Daje Ci Cytryny

Jeśli spojrzysz na Palia i pomyślisz, że przypomina zarys alternatywnej symulacji rolnictwa, to gratulacje. Okazuje się, że Palia nie różni się specjalnie od swoich kolegów, ponieważ pojęciowo maluje dokładnie ten sam obraz, plamy, wykwity i wszystko. Oczywiście, jest ogromny kawałek ziemi do eksploracji i, jeśli możesz w to uwierzyć, sieć NPC, z których każdy ma wspólny cel: wykonywać dziwne prace i prośby na Twoich barkach w zamian za zasoby i monety, którymi możesz budować domy, narzędzia i całą gamę przytulnych kosmetyków. Weź dowolną symulację rolnictwa piaskownicową i będziesz miał dokładne pojęcie, jak to wszystko działa; niezaskakująco, są questy, przepisy na rzemiosło i skarbnica misji do poszukiwania. Palia to trochę powolna gra, co nie jest specjalnym zaskoczeniem, biorąc pod uwagę jej otwarty charakter i nieskończoną ilość zasobów do wydobycia, kształtowania i tworzenia czegokolwiek, co podoba Ci się. I to jest właściwie to, czym jest Palia: wykorzystywanie naturalnego piękna i jego surowych materiałów do tworzenia nowych pomysłów architektonicznych dla mas. Jest, dziwnym trafem, opcja multiplayer online, choć nie jest zbyt interesująca, ponieważ jej funkcje społeczne są dość ograniczone i, poza jedną lub dwiema współpracami, nie ma zbyt wiele do zobaczenia, zrobienia ani nawet podzielenia się.

Powolna Gra

Nie trzeba mówić, że jeśli włożyłeś sporo czasu w takie tytuły jak Paleo Pines, My Time at Sandrock lub Palworld, to na pewno wiesz, że aby zrobić jakiś postęp w symulacji rolnictwa, musisz włożyć sporo pracy. Nie jest to zbyt różne tutaj; wysyłany jesteś, aby znaleźć zasoby w jednej z kilku żywych biomów, i nakazuje Ci się wrócić z towarami, aby stworzyć jakiś budynek lub stanowisko pracy. Jedynym problemem w Palia jest to, że budowanie zajmuje czas – i sporo czasu. Na przykład, jeśli znajdziesz sporo bloków budowlanych, aby zbudować dom, musisz wrócić na miejsce kilka godzin później, aby skutecznie zebrać owoce swojej pracy.

Niestety, nie możesz po prostu kontynuować podróży i jechać dalej do innego miejsca, ponieważ gra czasem nie pozwala Ci na to. Oczywiście możesz spędzić swój wolny czas, zbierając dodatkowe zasoby, które możesz wykorzystać później, ale jeśli masz listę budynków, które aktywnie tracą godziny jak drobne ziarna piasku w clepsydrze, to okaże się, że nawet zbierając, jest jeszcze wiele rzeczy, które utrudniają Ci robienie postępów w świecie. I to mnie denerwowało, bo głęboko w środku chciałem zobaczyć, jak moje kreacje ożywają, ale brakowało mi cierpliwości, aby obserwować, jak stopniowo – i mam na myśli bardzo stopniowo – rozwijają się. Nie było to dokładnie takie jak “obserwowanie, jak farba schnie” – ale nie było też zbyt daleko od tego.

Mały Krok

Wystarczy powiedzieć, że Palia to prawdziwa, bardzo powolna gra – i to jest w porządku, o ile nie masz nic przeciwko siedzeniu i czekaniu przez kilka godzin, powtarzając te same ruchy. W typowy dzień w jej świecie znajdziesz się, ładując listy z przepisami na dwa, i wyruszysz w świat, aby znaleźć potrzebne zasoby, aby postawić młotek na kamień, czyli powiedzieć. Na szczęście są także questy, które pomagają przerwać monotonię, która, szczerze mówiąc, staje się trochę nużąca po kilku krótkich dniach gry. Ale ponownie, te questy nie są zbyt kreatywne, ponieważ są bardziej mniej więcej wodnistymi wersjami tych samych celów, które sami sobie stawiasz.

Przyznam, że największą frajdę miałem podczas mojego czasu w Palia, gdy mógłem zajmować się meblami i układaniem budynków, a także niespodziewanie obszernym zestawem dostosowywanych elementów i akcesoriów. Było to trochę zaskakujące, aby mieć tak wiele funkcji do dostosowania i wypełniania pomiędzy leniuchowaniami a przygodami. Właśnie dlatego, jeśli nie znalazłem czegoś, co mogłoby mnie utrzymać przy życiu w tych cichszych godzinach, to znalazłbym się drapiąc po wyjściu i wsiadający do innego, nieco bardziej interesującego alternatywnego rozwiązania.

Werdykt

Palia ma clearly dobre kości, i nie zamierzam ją zrzucić za to. Oczywiście, jest trochę generyczna i nie robi zbyt wiele więcej niż przeciętna symulacja życia i rolnictwa. Ale usuwa wiele stresujących funkcji tradycyjnej RPG – głód, wytrzymałość i potrzebę utrzymania zrównoważonej diety, na przykład. Dlatego też jest łatwo polecić Palia nowicjuszom w tym gatunku, ponieważ nie ma zwyczaju wypluwania dużej ilości kapryśnych postaci i skomplikowanych linii questów dla przyciągnięcia trudniejszej klienteli. Zamiast tego, wybiera proste, czyste i przyjemne doświadczenie, które, choć czasem może być powtarzalne, ładnie komponuje się z wybranym tematem.

Chcę dać Palia szansę i powiedzieć, że ponieważ jesteśmy jeszcze w początkowych fazach jej rozwoju, jest jeszcze wiele do oczekiwania. Na razie jednak nie mogę powiedzieć, że czekam z zapartym tchem i siedzę na szpilkach, czekając na następny etap podróży. Nie myśl, że to jest złe, ale nie jest to również coś, co sprawia, że chcę wrócić. I nawet gdybym wrócił do korzeni moich najdzikszych kreacji za dwa tygodnie, prawdopodobnie wciąż będę kilka dni od zobaczenia, jak fundamenty mojego ostatniego projektu cudownie ożyją. Chodzi o to, że cierpliwość jest cnotą, i jeśli jest coś, czego nauczyłem się, głodząc kości Palia, to jest to, że ja, wyraźnie, nie mam jej.