Recenzja Fable II (Xbox)

Fable dotyka prawie każdego aspektu genialnej serii RPG, łącząc doskonale otwarte wątki fabularne, elementy budowania świata, kreatywne możliwości i prostą, a jednocześnie satysfakcjonującą walkę. Podobnie jak poprzednik, drugi rozdział sagi odważa się robić rzeczy nieco inaczej, nie poprzez przejrzyste podejście, lecz z polityką otwartej księgi. W przeciwieństwie do typowego RPG, nie zachęca cię do przejścia przez proces na skróty i wskoczenia od razu w głąb. Raczej zmusza cię, by posunąć się nieco dalej w nieznane, założyć rodzinę, zostać przedsiębiorcą, sadystycznym przewoźnikiem dla kultystów, a nawet chodzącą manekiną, którą flirtujące osoby mogą z zachwytem podziwiać.

Jeśli gra RPG potrafi natychmiast odciągnąć cię i wysłać na dwunastogodzinną misję poboczną, podczas gdy świat płonie w ogniu, wiesz na pewno, że nie tylko podążasz za celem, lecz tworzysz podstawy gry, w której chcesz pozostawać na dłużej. Fable II jest jedną z tych gier — i to naprawdę dobrą. Fabuła jest idealna do dodatkowego wypełnienia, ale jeśli gra taka jak Fable wyróżnia się w jakikolwiek sposób, to jest to jej zdolność do trzymania cię wciągniętego nawet wtedy, gdy myślisz, że już wszystko widziałeś. Problem z Fable polega na tym, że istnieją dwie strony każdej historii i kompas moralny kształtujący liczne aspekty podróży, więc nigdy nie możesz naprawdę ukończyć obrazu w jednej sesji. Nawet czwarta czy piąta rozgrywka nie wystarczy, by w pełni przedstawić Albion.

Fable II, jako sequel, rozwija swojego poprzednika pod każdym możliwym kątem, oferując większą swobodę wyrazu, trzykrotnie więcej elementów sandboxowych oraz ogromną część Albiony. Dzięki dopracowanemu systemowi moralności, który zgina się i zmienia w zależności od twojej postaci i podjętych decyzji w trakcie podróży — cecha, która może dodać aureolę twojemu bohaterowi lub parę rogów twojemu złoczyńcy — oraz jeszcze głębszym opcjom personalizacji, gra robi wielki krok naprzód, nie po to, by naśladować dawną chwałę, lecz by wzmocnić każdy gałąź tego wielkiego dębu.

Oprócz genialnej fabuły, która rzuca światło na młodego bohatera i jego niebezpieczną misję zemsty za zmarłe rodzeństwo, Fable II dodaje ogromną wagę doświadczeniu otwartego świata. Na przykład możesz założyć rodzinę, mieć dzieci, inwestować w różne nieruchomości, doskonalić umiejętności w dziwnych pracach, dekorować posiadane domy, dołączać do kultów, a jeśli poczujesz się nieco psotnie, prowadzić małe wojny w spokojnych miasteczkach. W połączeniu z obfitym wyborem broni, ubrań, sklepów oraz rozbudowanym drzewkiem umiejętności, które pozwala wlewać zdobyte kule do Umiejętności, Woli lub Siły, Fable II elegancko oferuje ogromny świat pełen kreatywnych możliwości.

W połączeniu z charakterystycznym brytyjskim humorem i magicznym urokiem, Fable II zapewnia jedyne w swoim rodzaju doświadczenie RPG, które, choć wciąż lekko pod względem wyzwań i zmiennych sekwencji walki, jest czystą przyjemnością na kilkanaście godzin rozgrywki. Z jeszcze większą liczbą dzielnic do zwiedzenia, większą ilością opcji personalizacji do wypróbowania oraz dodatkiem tajnych lochów, przedmiotów kolekcjonerskich, ukrytych skrzyń ze skarbami i kosmetyków, które wzbogacają twoją przygodę po świecie, sequel idealnie łączy klasyczne doświadczenie z całkowicie nową kolekcją funkcji i usprawnień jakości życia. Daje także możliwość wychowania i wpływania na własnego psa — co samo w sobie jest wielkim plusem.

Nie ma wielu RPG, które dają taką samą swobodę jak Fable. W każdym razie, zwykła gra zapewnia wystarczająco przestrzeni, by rozwinąć różne cechy postaci, wyruszyć na poboczne zadania i uczestniczyć w płynnych sytuacjach walki. Fable II idzie o krok dalej, wprowadzając dynamikę małżeńską, relacje rodzinne, wartości moralne i wiele osobistych kamieni milowych, które ty sam możesz kształtować według własnych potrzeb. To również wspaniałe, że masz wystarczająco wolności, by eksplorować granice poza światem i zamkniętą fabułę.

Kłamałbym, gdybym powiedział, że nie powtarzałem Fable II siedem lub osiem razy w moich młodzieńczych latach. Ale oczywiście, musiałem; jedna rozgrywka nie wystarczyła, by zaspokoić potrzebę. Mógłbym być niekwestionowanym bohaterem w jednej sesji, a w innej słynnym zwiastunem chaosu. W innym miejscu mógłbym być publicznym łobuzem — kleistym właścicielem z kompleksami boskości — lub zwykłym mistrzem w Kociołku w innej rzeczywistości. Mógłbym być kultystą, który często poświęcałby mieszkańców mrocznej otchłani, a także facetem, który swobodnie kopałby kurczaki i przyjął tytuł Łowcy Kurczaków. Mógłbym być mężem, rodzicem lub ostatecznym czarodziejem. Chodzi o to, że przy rozmiarach Albiony i liczbie możliwości, które mi dała, miałem wrażenie, że zawsze miałem coś nowego do odkrycia.

Jedyną wadą Fable II jest to, że jest dość łatwym RPG. Ponieważ nie możesz umrzeć w grze, ani nawet stracić postępu z powodu nagłej utraty Kul, nowicjusze rzadziej znajdą prawdziwe wyzwanie. Walka również jest niezwykle prosta do opanowania, gdyż głównie polega na przyciskaniu przycisków, przywoływaniu zaklęć i od czasu do czasu reagowaniu na podpowiedź. Poza tym jest to znakomita gra, która wykracza poza typowe schematy, tworząc prawdziwy nurt fantazji. Jest czarująca, humorystyczna, zapadająca w pamięć i przede wszystkim mistrzowska w opowiadaniu historii w przestrzeni RPG.

Ocena

Fable II rozwija wszystkie swoje pierwotne cechy, oferując niezwykły sandbox kreatywnych możliwości, który jest równie atrakcyjny wizualnie, co czystą przyjemnością podczas wędrówek. Dzięki dopracowanemu kompasowi moralnemu, czterokrotnie większej liczbie aktywności i opcji personalizacji, a także bardziej wypolerowanemu wykończeniu i płynniejszej rozgrywce, sequel wyróżnia się jako prawdziwe arcydzieło swojej epoki. Nie używamy słowa „arcydzieło” zbyt często. Fable II, jest jednak jednym z nielicznych, które zasługuje na uznanie, uwagę i, jeśli jesteśmy wyjątkowo hojni, owacje na stojąco.