Recenzja BOMBANANA! (PC)

“Mógłbym to zrobić z zasłoniętymi oczami,” zaśmiałem się, podziwiając przyjaciela, który okazał się ślepy. “To nie powinno być takie trudne.” Głupio uwierzyłem, że to będzie bułka z masłem – rozbroić bombę mając jedynie parę rękawiczek. Ale potem usiadłem w gorącym krześle, nie jako głuchy, lecz jako „ślepy” ekspert w zespole. Cztery minuty później bomba wybuchła, a gorzki smak porażki uderzył mnie niczym pociąg towarowy. Okazało się, że mieli rację. Rozbrajanie bomby przez trio głuchych, niemych i ślepych małp nie będzie bułką z masłem. Fakt, że jeden z nas nie mógł nawet zobaczyć tej ciastka, był pierwszą czerwoną flagą, którą powinniśmy dostrzec przed podpisaniem umowy.

Na początku pomyślałem, że mogę wykorzystać wszelką wiedzę, jaką miałem o Keep Talking and Nobody Explodes, aby rozbroić bombę i zdobyć przywilej przechwalania się. Jednak w mniej niż pięć minut warunki stały się znacznie jaśniejsze gołym okiem. To nie była tylko kwestia rozbrojenia bomby i przeczytania instrukcji; był to wyczerpujący, zespołowy trening, który wymagał każdego włókna naszej wspólnej duszy, aby go pokonać. Ślepa małpa; głucha małpa; i niema małpa. To był przepis na katastrofę, ale uznaliśmy, że będzie to prosty sposób na połączenie cech naszej przyjaźni. Jednak myliśmy się. Nikt nie wiedział, co robi, a ja byłem prawie pewien, że ślepa małpa wcale nie gra w tę cholerną grę od samego początku.

Na wypadek, gdybyś jeszcze tego nie zauważył, BOMBANANA! to gra kooperacyjna dla trzech graczy, w której każdy gracz — małpa z naturalnym ciężarem do udźwignięcia — ma możliwość połączenia sił z towarzyszami, aby rozwiązać niestabilną zagadkę. Problem polega jednak na tym, że jedna osoba jest ślepa, druga głucha, a trzecia niema. Na domiar złego, ten, którego przekleństwem jest brak widzenia, otrzymuje bombę, ten, który nie ma głosu, odpowiada za instrukcję, a gracz, któremu brakuje ucha do komunikacji, dostaje zadanie tłumaczenia informacji. I tak, gra wymaga współpracy, aby skutecznie rozbroić bombę.

BOMBANANA! to wiele rzeczy, ale nie jest odzwierciedleniem trzech kompetentnych przywódców. Jeśli cokolwiek, jest bolesnym przypomnieniem, że nawet najzdolniejsi ludzie mogą potknąć się, jeśli sytuacja jest skrajnie poza granicami ich wyobraźni. To nie jest gra, która chwali cię za przyjmowanie swoich słabości, lecz raczej komiczna przygoda, która śmieje się z twoich prób. Nieważne, czy jesteś głuchy, ślepy czy niemy w pokoju, ponieważ szczerze mówiąc, nikt nie ma przewagi, a wszyscy są w niekorzystnej sytuacji. Okazuje się, że tykająca bomba jest tym, co uwidacznia najgorsze cechy każdego z nas.

Nie trzeba tego mówić, ale BOMBANANA to absolutny koszmar do przejścia, szczególnie jeśli współpracujesz z dwoma innymi przyjaciółmi, którzy myślą, że są Jamesem Bondem, ale brakuje im umiejętności i zasobów, by być Bondem. To właśnie tam gra znajduje swój rytm — jako absurdalnie niesprawiedliwe doświadczenie, które trzyma ideę wystawiania nieświadomych ofiar na próbę, a następnie proszenia ich o dokonanie cudu. Słusznie, gra nie podaje informacji na złotym talerzu, lecz po prostu wręcza ci zestaw bomb, przewodnik i trio nieudolnych małp, które są tak przydatne jak wilgotna ściereczka. I tak, irytująco, taki koncept działa.

Cel gry nie jest szczególnie trudny do pojęcia. W rzeczywistości jest zasadniczo taki sam jak Keep Talking and Nobody Explodes, , ponieważ musisz rozbroić bombę przy pomocy instrukcji. Jednak to, co odróżnia to nieszczęście od jego krewnych, to obciążeni protagonisci. Zamiast, powiedzmy, dwie osoby — ekspert od bomb na komputerze i praktyczny operator — gra zaprasza trzech graczy do wypełnienia odrębnych ról, z których każda ma własne unikalne zasady i wady. Jako ślepy gracz, na przykład, masz dostęp do czarnego, bezbarwnego ekranu, podczas gdy niemy gracz ma dostęp do instrukcji, ale nie może rozmawiać z kolegami, aby przeprowadzić ich przez kroki. Podobnie głuchy gracz, który zasadniczo pełni rolę pośrednika w sytuacji, musi odczytywać różne gesty ręką, aby przekazać je ślepemu użytkownikowi. To wszystko jest nieco chaotyczne — ale to właśnie jest sedno.

BOMBANANA! nie mówi ci, co robić. Zamiast tego dostarcza wszystkie informacje, ale nie daje pojęcia, jak połączyć je w spójną narrację. To frustrujące, delikatnie mówiąc, ale jednocześnie również dziwnie zabawne, szczególnie gdy rozważasz opcje i dochodzisz do wniosku, że niezależnie od wyniku szanse na sukces są przygnębiająco małe. Ale to właśnie w BOMBANANA: chodzi: gra jest bezkompromisowo trudna, a jednocześnie na tyle rozrywkowa, że utrzymuje zainteresowanie na dłuższą metę.

Oprócz własnych bomb i etapów, gra oferuje w pełni konfigurowalny zestaw, na którym możesz oprzeć tworzenie własnych bomb. Podobnie jak podstawowa wersja, dopasowane etapy są równie frustrujące, ale jednocześnie, dziwnie, bardzo zabawne do beznadziejnego eksplorowania. I myślę, że to najlepiej opisuje BOMBANANA, w skrócie. Choć jest to niezwykle bolesna gra kooperacyjna, doskonale wie, jak potrząsnąć twoim poczuciem humoru. Może sprawić, że spocisz, że zapłaczesz i, częściej niż nie, że poczujesz potrzebę zniszczenia wieloletnich przyjaźni bez żadnego powodu. Czy to jest podstawa dobrej gry? Ty zdecyduj. Nie rozmawiałem z moimi współgraczami od czasu, gdy ostatnia bomba wybuchła.

Werdykt

BOMBANANA! dodaje drugi poziom do nieustannie bolesnej formuły Keep Talking and Nobody Explodes , tworząc własny kolczasty, wysoce niestabilny świat problematycznych postaci i wyzwań, bomb oraz wyczerpujących zwrotów akcji. Koncepcyjnie to koszmarna gra. Jednak, dziwnie, prezentuje się jako genialne, choć bardzo stresujące doświadczenie, które jest równie satysfakcjonujące, co irytujące. Może to wcale nie jest złe. Czy jest bolesnie trudna? Tak. Czy jest jeszcze bardziej nieśmiała i niepewna? Absolutnie.