Recenzja kolekcji Accolade Sports Collection (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

QUByte Interactive wyraźnie ma dobre intencje ze swoją najnowszą, choć nieco rozłożoną w czasie próbą trafienia w dziesiątkę i w dusze niezadowolonych fanów Sega Mega Drive, ale w rzeczywistości istnieją niezliczone stare gry sportowe, które mogłyby stworzyć o wiele lepszą i bardziej wciągającą kolekcję niż te wciśnięte do Accolade Sports Collection. Niestety, deweloper pozostał przy swoim, próbując odbudować stare mosty tym samym przepisem, który stworzył oryginalną serię na początku lat dziewięćdziesiątych. Ale, jak to mówią, nie wszystko nadaje się do przyszłej konsumpcji i chyba że jesteś zapalonym kustoszem retro gier wideo – tytułów, które nie są szeroko znane większości pokoleń, dodam – Accolade Sports Collection prawdopodobnie nie trafi do ciebie na poziomie osobistym. Kolekcja Accolade, dla tych, którzy jeszcze nie zanurzyli się w jej dość przestarzałym portfolio, pierwotnie składała się z kilku gier sportowych, w tym Hardball, Hoops Shut Up and Jam, Winter Challenge, i Summer Challenge, wraz z kilkoma innymi, mniej znanymi tytułami. Najnowsza kolekcja, która zasadniczo służy jako swego rodzaju list miłosny do oryginalnego zestawu, łączy wiele z tych tytułów w jedną pulę, nadając jej status kolekcji zremasterowanej, w przeciwieństwie do pełnoprawnego remake’u z odświeżonymi ulepszeniami. Ale to w porządku. Właściwie to nawet miło widzieć, jak ten niszowy gatunek dostaje trochę uznania, zwłaszcza że zdecydowana większość spuścizn skłania się obecnie bardziej ku klasykom akcji lub symulacji. A jednak nie mogę się pozbyć wrażenia, że w Accolade Sports Collection czegoś brakuje.

Od kortu do boiska

Accolade Sports Collection podejmuje próbę reinstalacji przestarzałego systemu, który był, przynajmniej w momencie powstania, szczytem programistycznych osiągnięć lat dziewięćdziesiątych. W dzisiejszych czasach te mechaniki nie są już czymś rewolucyjnym, a raczej zbiorem bezużytecznych sterowań, które wciąż noszą ślady niedoróbek. Ale, w duchu spuścizny Accolade, najnowsze wcielenie w pełni wykorzystuje oryginalny projekt, obejmując spuściznę każdego ze swoich poprzedników. W tym sensie Accolade Sports Collection nie jest tak bardzo zaskoczeniem, co hołdem dla swoich dawnych sukcesów, jakby chciała udowodnić swoją niezachwianą lojalność wobec pierwotnego wzorca. Ta kolekcja, obecnie dostępna za dziwnie wysoką cenę 20 dolarów, składa się z pięciu tytułów: Summer Challenge, Winter Challenge, Hardball, Hardball II, i Shut Up and Jam. W każdym z tych retro tytułów, które początkowo trafiły na Sega Mega Drive (lub Genesis, dla pełnej jasności), gracze są zaproszeni do udziału w serii sportów, w tym koszykówce, baseballu, kajakarstwie, łyżwiarstwie szybkim i kilku innych dyscyplinach olimpijskich, z tymi ostatnimi będącymi częścią nieco popularniejszego pakietu Summer Challenge. I jeśli to brzmi jak dużo za twoje pieniądze, cóż, tak właśnie jest. A jednak, nawet z tak wieloma kategoriami do odkrycia, nie zmienia to faktu, że z punktu widzenia nowicjusza nie posiada ona żadnej realnej wartości, poza może sentymentalną.

Mocne uderzenie na home run

Chociaż naprawdę sprawiła mi przyjemność zabawa w kilku minigrach w Accolade Sports Collection, nie mogę powiedzieć, że ciągle chciałem rozwijać swoją grę i dążyć do lepszych wyników. To było trochę jak podróż sentymentalna dla zaspokojenia zachcianki lub udział w interaktywnym zwiedzaniu muzeum, by odświeżyć wspomnienia o zagubionym skarbie pokolenia. Z jednej strony uwielbiałem móc być świadkiem miłości i wpływu, które promieniowały z serii, ale jednocześnie czułem, że jedna porcja wystarczyła, by móc iść dalej. I chociaż znalazłem kilka serdecznych chwil w takich tytułach jak Hardball i jego sequel, nie mogę powiedzieć, że nawet z nowo wdrożonymi stanami zapisu i opcjami filtrów, było to wystarczające, by zabawiać mnie godzinami. Należy przyznać, że najwięcej zabawy w Accolade Sports Collection miałem z Summer Challenge i jego lodowym odpowiednikiem, Winter Challenge. Na szczęście te dwa tytuły mają, że tak powiem, nieco więcej mięsa na kościach, z różnorodnymi minigrami, od łucznictwa, przez 400 m przez płotki, skok wzwyż, skok o tyczce, rzut oszczepem i kolarstwo. Oczywiście, żadna z tych aktywności nie umywa się do iteracji tych sportów u swoich rywali, ale z mnóstwem do wyboru i sporą liczbą opcji do dostosowania w menu, jest spory potencjał, by zająć sobie kilka godzin. Jeśli jednak chodzi o to, czy te aktywności są zabawne, to już inna sprawa. Nie zrozumcie mnie źle, są strawne, ale jak w przypadku wielu chwytów, nowość stopniowo się zużywa, im więcej konsumujesz jej treści.

Werdykt

Accolade Sports Collection przywraca swój pierwotny plan dostarczania niewielkich, ale nieodparcie ponadczasowych gier sportowych nowemu pokoleniu. Dzięki kilku swoim zmodernizowanym funkcjom – opcjom graficznym, podręcznikom na ekranie i wygodnemu narzędziu zapisu, by wymienić tylko kilka z jej najświeższych instalacji – nie tylko zachowuje wszystkie znajome cechy charakterystyczne swojego poprzednika, ale dodaje im nieco dodatkowego polotu przy pomocy mechanik i opcji interfejsu znanych z branży. W swej istocie Accolade Sports Collection wciąż jest tym samym kaskadowym skarbcem gier, który sprawił, że oryginalna saga Accolade była tym wpływowym katalogiem, którym niegdyś była. W związku z tym nie musisz się martwić subtelnymi różnicami między oryginalną formułą a najnowszą, ponieważ jest to, krótko mówiąc, ten sam produkt, choć może z kilkoma dodatkowymi ulepszeniami technicznymi i odrobiną dodatkowego poloru. Innymi słowy, jeśli wcześniej miałeś jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy nie będzie w stanie dorównać swojej dawnej pozycji, możesz być spokojny, że serce i dusza są wciąż tak obecne jak zawsze w odświeżonej kolekcji klasyków Sega Mega Drive. Mówiąc wprost – tak, powinieneś dać tej paczce radości szansę, jeśli nie po to, by rozniecić stare płomienie w swoim młodzieńczym sercu, to po to, by podziwiać historyczne znaczenie złotej ery wirtualnego sportu. Biorąc pod uwagę fakt, że sport jako całość rzadko otrzymuje taką samą czułą miłość i troskę jak inne rebooty lub zremasterowane klasyki, jest to naprawdę miły widok dla zmęczonych oczu. Czy jest idealna? Nie. Ale przynajmniej udaje się jej tchnąć życie w gatunek, który, szczerze mówiąc, stał się swego rodzaju zapomnianym dzieckiem w świecie, gdzie ludzie idolizują współczesny szmelc ponad spuściznę.