Wanted: Dead Review (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S & PC)

De makers van Dead or Alive en de Ninja Gaiden-series zijn er weer met een nieuwe vertolking van het hybride slasher/shooter-actiesubgenre genaamd Wanted: Dead. Alleen al het feit dat Wanted: Dead zo nauw verbonden is met zulke hooggewaardeerde actietitels aller tijden, betekende dat de gaminggemeenschap meer dan gretig was om het in handen te krijgen. Zeker, de vele jaren sinds Ninja Gaiden onze schermen sierde, en de rijkdom aan gametechnologie die de hedendaagse consoles bieden, zouden duidelijk zichtbaar moeten zijn in het nieuwe spel, waardoor de slasher/shooter-gamingervaring verder wordt verheven tot voorbij wat we mogelijk kunnen bevatten. Maar, ach ja. Het spijt me om het te moeten zeggen, maar je hoge verwachtingen zullen waarschijnlijk meer dan verpletterd worden. Vraag je je af hoe Wanted: Dead de plank kon misslaan terwijl ze zulke succesvolle voorgangers hebben om inspiratie uit te putten? Of waarom de beoordelingen, tot nu toe, zo verdomd laag zijn? Blijf tot het einde om erachter te komen wat er te waarderen, lief te hebben en te haten valt in deze Wanted: Dead review die niet afwijkt van de waarheid van de zaak.

Het Vlees aan het Bot

Wanted: Dead draait om een elite-eenheid, samengesteld om een grote bedrijfssamenzwering te vernietigen. Het lijkt veel op het verhaal van Suicide Squad, waarbij een stel politieagenten met levenslange straffen de kans krijgen zichzelf te verlossen in een schijnbaar onmogelijke missie. Bijgevolg krijgt het beruchte elite-politieteam de naam “Zombie Squad.” Wanted: Dead speelt zich af in Hong Kong, en net als Suicide Squad, bevat het de hervertelling van de kwaliteiten, achtergrond… van elk personage, je weet wel, het goede oude karakterontwikkeling-ingrediënt voor een succesvol spel. We worden in het leven van elk personage gebracht via cutscenes, anime-flashbacks, personeelsdossiers en heel, heel veel etentjes buiten de deur. Er is geen makkelijkere manier om dit te zeggen: Wanted: Dead begrijpt plotontwikkeling nauwelijks. Elk etentje buiten de deur is onnodig lang met gekibbel dat nergens naartoe lijkt te leiden. Zou je het zelfs gekibbel noemen als de personages niet op elkaars energie lijken in te gaan? Het plot is onsamenhangend, waarbij elk gesprek aanvoelt als stukjes van een puzzel die noch wij, noch de personages zelf begrijpen. Voor het grootste deel voelt het alsof het opgeborreld is uit een film die ik niet goed kan thuisbrengen. Het soort dat de hele tijd rondklungelt zonder daadwerkelijk de thema’s en problemen aan te pakken die ons op dit punt in de tijd hebben gebracht. Maak je maar klaar voor meer ramen, karaoke en anime-scènes dan nodig, met 70% “pogingen” tot komedieschrijven en veel minder relevantie voor de daadwerkelijke plot-, karakter- of themaontwikkeling. De stemacteurs helpen ook niet veel. Je hoort er zelfs een Europees accent in, wat gewoon nergens op slaat. Voordat je de tijd hebt om te begrijpen wat er gebeurt, wordt Hannah Stone, het mysterieuze speelbare personage, in een actiescène geduwd om wat criminelen in de buurt uit te schakelen. Wie of waarom dit ertoe doet, heb ik geen idee.

Serieus. Serieus. Het Vlees aan het Bot.

Oké. Dus, het verhaal brengt ons niet echt ergens. Misschien het gevecht, waar we toch voor komen, dan? Luitenant Stone trekt een zwaard en een machinegeweer aan. Vandaar het slasher/shooter-concept. Er zijn natuurlijk andere wapens. Een pistool, een aanvalsgeweer, SMG’s, raketwerpers en zelfs een kettingzaag die je kunt gebruiken om vijanden in een heg doolhof te versnipperen. Als cyborg-protagonist Hannah Stone heb je de vrijheid om te wisselen tussen de katana en welk geweer dan ook. Let op: de kogels komen niet aan, en als ze dat wel doen, richten ze niet veel schade aan, dus blijf waarschijnlijk bij het zwaard. Je zult snijden, hakken en ontwijken, herhalend, zoveel XP verdienen als je kunt, zodat je krachtigere wapens en moves kunt ontgrendelen. Het is niet allemaal verspilde moeite. Het eerste uur of zo zou je opgewonden moeten zijn om aanvallen te “overleven”, ledematen van vijanden te verminken en indrukwekkende executies uit te voeren. Het progressiesysteem schiet echter tekort, aangezien de nieuwe vaardigheden die je verdient niet veel doen om de ervaring te verheffen. In plaats daarvan voelen ze als noodzakelijke krachtboosters om toekomstige aanvallen te overleven, of aanvallen die je net zo goed vanaf het begin had kunnen hebben. Zodra je een combo leert die voor jou werkt, is de kans groot dat je diezelfde combo gebruikt tot ver in de ongeveer acht uur durende campagne. Melee-aanvallen evolueren ook niet. Vrijwel de katana die je aan het begin krijgt, is dezelfde die je tot het einde zult gebruiken. Als gevolg daarvan wordt het onvermijdelijk repetitief, saai en dan vermoeiend om te spelen. Wat erger is? De variatie in tegenstanders evolueert ook niet veel. Je zult ninja’s, grunts, bruten, ehm, mech-gasten tegenkomen, die zich vrijwel op bijna dezelfde manieren gedragen, zodat je dezelfde patronen gemakkelijk keer op keer kunt herhalen tot aan de eindbaas.

Liefdesbrief aan de OGs

Als je jezelf wilt uitdagen, beschrijft de uitgever van Wanted: Dead, 110 Industries, het spel als een “liefdesbrief aan de 6e generatie van videogameconsoles,” dat waren de GameCube, PlayStation 2 en de originele Xbox. En als je je herinnert, volgen deze spellen een min of meer exact gevechtsrecept. Een soort ritme dat bestaat uit eindeloze levels, zoveel vijanden, repetitieve gevechten, minder save points en een handvol gezondheidspakketten. Dus, kortom, hier is een spel dat wil dat je het bestudeert. Dat je zijn patronen leert. Dat je hoe dan ook blijft bewegen. En, als je toevallig respawnt, zul je waarschijnlijk helemaal opnieuw moeten beginnen. Wat dat betreft, in het vertolken van de OG’s, slaat Wanted: Dead de spijker op de kop. Zelfs de omgevingen voelen tegelijkertijd oud en nieuw aan. Kijk, de visuals zien er over het algemeen flets uit met veel lege ruimtes en het ploeteren door hordes vijanden. Natuurlijk zijn er enkele duidelijke moderne hardware-aanrakingen die je op het eerste gezicht gemakkelijk kunt zien. Maar zodra je het daadwerkelijke spel begint te spelen, verandert het in een reeks lange gangen en ruime kantoren die meer dood dan levend aanvoelen.

Het Beste Deel

Het is triest dat de eindeloze levels van ene crime scene na de andere en Stone’s zwaardkunst/geweerkunst die vijanden gewelddadig tot moes verwerkt, niet veel doen voor de gameplay-ervaring. Het zijn eerder de charmante, kleine minispelletjes, variërend van arcadekast-avonturen tot ritme-matchende karaoke, die de boel een beetje opvrolijken. Maar we zouden niet moeten moeten vertrouwen op minispelletjes om eindelijk het bloed door onze aderen te voelen stromen. Eerlijk gezegd, het beste deel van Wanted: Dead zijn de minispelletjes, de anime-verhaaltussendoortjes en live kookshows, hoe betekenisloos ze ook zijn voor het daadwerkelijke plot, de karakterverhalen of de gameplay. Het voelt alsof de “liefdesbrief aan de 6e generatie consoles” meer een excuus is om het spel te dwarsbomen. Ongeacht het doel, te veel ideeën op de meest chaotische manier mogelijk in één proppen is een slecht idee. Maar nogmaals, kunst is subjectief. Dus, wie weet? Misschien heb je een andere mening dan de onze?

Oordeel

Op geen enkel moment zou het verhaal van een spel verwarrend moeten zijn, nooit. Tenzij het bedoeld is als een puzzel of een twist die we later samenstellen, nee. Wanted: Dead is een verwarrend spel qua plot, dat je op elke beurt tegenwerkt. Ik betwijfel of iemand je coherent kan vertellen wat er precies gebeurt in het spel, omdat het gewoon geen verhaal lijkt te vertellen. Het is niet dat de personages tekortschieten in woorden of karakter. Ze hebben in feite meer cutscenes dan we hadden kunnen vragen, meestal etentjes in diners, en waar we gedwongen worden te luisteren naar wat een ongemakkelijk soort gekibbel is tussen individuen die elkaar duidelijk niet tolereren. Het voelt alsof Wanted: Dead ging voor een mix van actie en komedie. En ik denk dat we het door de vingers hadden gezien als de actie, waar we toch voor komen, zijn deel van de deal nakwam. Maar, nee. Gevechten zijn een repetitieve reeks van een paar soorten vijanden met dezelfde moves. In het begin is het best spannend om een perfecte combo uit te voeren, maar daarna begint het saai te worden, en voelt het “als een karwei” om tenminste de ongeveer acht uur durende campagne af te maken. Misschien is het enige moment van grootsheid van Wanted: Dead de charmante, kleine, gekke minispelletjes die je ervaart en die je soort van ademruimte geven van de meestal rommelige ervaring. Anders is Wanted: Dead een houterig gevecht, gemiddelde stemacteurs, saai verhaal spel dat, helaas, nooit echt zijn volledige potentieel waarmaakt.