To a T Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Genaaid in het kader van de klassieke memecultuur en een hoekige hoeveelheid halfgebakken videospellen is een integraal, maar eveneens vermijdbaar onderdeel – een statische pose die, hoewel nog steeds grotendeels aanwezig in zelfs de meest opvallende titels, fungeert als een getuigenis van het gebrek aan competentie in de kunst van ontwikkeling en fijnslijpen. De immer-beroemde “standaard” pose waar we naar verwijzen – degene die historisch gezien beide armen uitstrekt en beide voeten stevig op slot zet – is zo’n iconische gebaar in de media geworden, dat het nu is uitgegroeid tot zijn eigen volwaardige tongue-in-cheek grap, en als videogame, niet minder. Dat klopt – to a T is geen statische pose meer; het maakt alle juiste bewegingen om die iconische boompose in een nieuw licht te plaatsen. Vraag ons niet waarom – je zult hier geen antwoord op die vraag vinden, mensen.

to a T stelt een eenvoudige vraag voor je om over na te denken: Hoe zou jij je dagelijkse routine aanpakken als je het gewicht van twee vlezig propellers voor armen constant naar beneden zou trekken? Dat is, om het zo maar te zeggen, de basisopstelling voor het spel: het plaatsen van je aan de voorzijde van een vreemde wereld – in een ongelukkige dilemma waarin je enige taak is om de wereld aan te pakken terwijl je vastzit in een “T”-pose als een tiener die probeert licht te werpen op een fysiek en vaak mentaal belastende situatie. Denk Octodad: The Dadliest Catch, maar zonder de extra druk om meerdere tentakels tegelijk te controleren, en je hebt een vaag idee van wat we bedoelen. En ja, to a T is van hetzelfde team dat ons de Katamari-serie bracht. Moeten we meer zeggen? Ik denk dat we dat beter hadden kunnen doen.

Handschoenen Aantrekken Met De T

to a T zet je in de schoenen van Teen, een jonge burger wiens enige doel in het leven is om korte metten te maken met relatief normale situaties – banen die vaak variëren van ‘s ochtends aankleden tot het poetsen van een set van parelwitte tanden, deelname aan routine-oefeningen op school tot het eten van een kom cornflakes, het berijden van een eenwieler (ja, een eenwieler) tot het nemen van een vlucht als een goedkope nineties-papierhelikopter. Hierin ligt het meest opvallende probleem: het feit dat Teen, zo levendig en optimistisch als het personage is gegeven de omstandigheden, het nadeel heeft dat het de meeste obstakels moet aanpakken met twee zwaaiende armen. En dat, eigenlijk, is waar het spel over gaat: leren hoe je taken kunt voltooien terwijl je vastzit in een statische, oncoöperatieve positie.

Annapurna Interactive beschrijft het spel als een leven sim, en om krediet te geven waar het toe komt, kan ik een beetje zien hoe het in die categorie zou passen, gezien het feit dat de bulk van de reis om een relatief normale nine-to-five routine draait. Laten we echter niet vergeten dat dit een product is van hetzelfde team dat de geliefde maar vreemde Katamari-serie bedacht, dus “normaal” hier is een losse term. Maar dan werkt dat in het voordeel van to a T; het biedt een niveau van onvoorspelbaarheid dat je op je tenen houdt gedurende de duur van het verhaal. Simpel gezegd, de vreemdheid is het hoogtepunt van de ervaring – en dat alleen is genoeg om een paar uur van je tijd te rechtvaardigen. Recht? Absoluut.

Teeing Off

to a T is net zozeer over de excentrieke personages die de wereld van het spel vormgeven als over de vreemdheid van het concept zelf. Vreemde minigames en onzin laten we voor wat ze zijn, het spel heeft een humoristisch script en veel tongue-in-cheek momenten die, hoewel niet altijd complementair aan de levendigheid van de kunststijl, vaak een signatuurpunch leveren die het nog meer memorabel en in een klasse apart maakt. Niet dat die klasse vol zit met prolifieke tegenstanders, hoor.

Wanneer alles is gezegd en gedaan, is to a T het soort spel dat geen formele uitleg nodig heeft. Het is het soort reis dat gewoon, ik weet niet, gebeurt, en je gaat er mee snowballen terwijl het nieuwe manieren vindt om je te shockeren tot het je doet denken dat het iets is dat het niet is. Is het een puzzelspel? Wie weet – het bestaat gewoon, en dat is een beetje wat het zo aantrekkelijk maakt.

Er zijn veel bewegende onderdelen hier, in die zin dat het nooit een structuur heeft, laat staan een schets voor je om mee te werken terwijl je van het ene verhaal naar het andere gaat. Maar weer, dat is wat het speciaal maakt: het feit dat het nooit weet wat het is, alleen dat het deze komische dingen heeft die het moet laten zien. En het werkt, met wat zou moeten zijn saaie taken die zowel dom als leuk aanvoelen. Daarom zou ik zeggen dat het zijn werk van het spelen van de klasclown ongelooflijk goed doet.

Verdict

to a T creëert een tijdloze silhouet die al die iconische Katamari-vreemdheid naar de tafel brengt in een geheel nieuwe puzzelspel dat meer rare functies heeft dan een simulatorspel over een rampende geit in een leotard. Het is een hoogst ongebruikelijk concept, maar gezien er een markt is voor bijna alles in deze tijd, is het geen grote verrassing dat er ook een loyale aanhang is voor creatieve werken zoals dit. Vreemd genoeg, ik vind mezelf toevallig in diezelfde pocket van loyale volgers.

Als de excentrieke grappen van een experimenteel puzzelspel je smaak zijn, dan zou deze wildcard je moeten passen als een handschoen – letterlijk. Het is positief vreemd, en waarschijnlijk een van de meest interessante spellen die je dit jaar zult spelen, maar grappig genoeg, is dat precies waarom je ruimte moet vrijmaken in je collectie om het met je eigen twee ogen te zien. Verhaal-wijs, zal het niets voor je doen, maar het is zeker de moeite waard om te bekijken, als je tenminste wilt baden in de belachelijke aard van de iconische T-pose en de hilariteit van de situatie als geheel.