Croc: Legend of the Gobbos Remaster Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Ik moet, wat, drie of vier jaar oud zijn geweest toen Croc: Legend of the Gobbos voor het eerst op PlayStation verscheen? Gezien het feit dat ik gefascineerd was door bijna alles dat niet de gebruikelijke à la carte van kalkoen dinosaurussen en sperziebonen was, was het niet helemaal verrassend dat ik een onmiddellijke binding vond met een snotgroene krokodil met een rugzak. En als ik door mijn onderbewustzijn genoeg zou schrapen, denk ik dat ik je waarschijnlijk een vrij overtuigend beeld kan schilderen van zijn levendige werelden en de fluffy metgezellen die ze vullen. Niet dat dit iets is om mee te pochen, houd er rekening mee, wat met het feit dat het spel nu een volledige remaster op consoles en pc heeft. Nog steeds, ik herinner het me — en ik denk dat dat veel zegt over zijn karakter en prestige als een voormalige favoriet op PSX.

Als je toevallig de originele release van Croc: Legend of the Gobbos in 1997 hebt gemist, neem dan dit in overweging: het is een platform-adventure spel dat zijn bestaan centrerend rond twee dingen: ongewone helden, en een trouwe weergave van een vertrouwd goed-tegen-slecht blauwdruk. Net als de titels die eraan voorafgingen, bevat het een overvloed aan knusse en levendige niveaus, verzamelobjecten, berijdbare platforms en een reeks vijanden en andere onhandelbare vijanden om te overwinnen. Zeker, de laatste Remaster eindigt daar niet mee; het heeft ook een selectie van herziene besturingselementen, QoL-verfraaiingen, audiovisuele overhalen en een enorme upgrade van verschillende van zijn handtekeningenspel-elementen. Dus, Croc 2.0,基本.

Wil je blijven rondhangen terwijl we dieper in het krokodillennest duiken? Laat ons dan terug springen in de jaren negentig en Croc: Legend of the Gobbos Remaster uitpakken.

Hetzelfde water, een andere krokodil

Om de krokodil in de kamer te erkennen, is dit geen volledige remake van een klassiek IP; het is het zelfde ding dat in ’97 werd gelanceerd, maar met een extra laag technische glans en pizzaz. Als zodanig brengt het niets bijzonders nieuws naar het water, minus, misschien, een paar extra tanden aan de handtekeningenglimlach en een beetje meer glans in zijn natuurlijke verschijning. Maar anders dan dat, is wat je ziet wat je krijgt: een basis herschrijving van een cultfavoriet met enkele zorgvuldig gecreëerde verbeteringen die gemakkelijk te navigeren en te emuleren zijn op een modern stuk hardware. Dus, als je hoge verwachtingen had van het zien van meer van Croc, dan kun je een beetje teleurgesteld zijn in hoe weinig er is veranderd in termen van zijn kader.

Terwijl de Remaster niet de geestelijke opvolger is van zijn origineel, wil dat niet zeggen dat het niet barst van het leven en draden van nostalgische platforming. Het is een relatief kort spel, en dus is het het beste om je hoop niet te hoog te hebben voor een verlengde reis met onbeperkte niveaus hier. Met dat gezegd, zijn elk van de niveaus die het wel naar de tafel brengt net zo memorabel en vrolijk als ze eerder waren, met een solide deel van objecten om te krabben, te slopen en te staarten, verborgen dome-achtige edelstenen om te vinden, vijanden om te dwarsbomen, en natuurlijk Gobbos om op te graven en te beschermen tegen de slechte Baron Dante en hun trouwe metgezellen.

Zo glad als boter

Er is één grote verbetering ten opzichte van het originele Croc hier, en dat is de kern mechanica. Vóór, zou je handmatig moeten pivoteren en dan rennen, wat niet geheel ongebruikelijk was voor de meeste platformspellen van de jaren negentig, ik geef toe. In deze incarnatie, zijn de besturingselementen een stuk soepeler, wat betekent dat je nu tussen de gebruikelijke bewegingen, aanvallen en acties in een vrije stroom kunt overgaan. Het is een kleine verandering voor de moderne tijden, zeker, maar het is ook een enorme verschuiving van de traditionele aanpak. Het feit dat het niet zo onhandig is als het ooit was, suggereert dat de makers vastbesloten waren om het de beste liefdesbrief aan de bron te maken. En het team heeft het voor elkaar gekregen, echt.

Croc is geen moeilijk spel, dus je hoeft je geen zorgen te maken over het mogelijk tegenkomen van verwarrende puzzels (de kleine hoeveelheid verborgen gebieden buiten beschouwing gelaten) of botsen met een vigilante monster of zo. En ik zal eerlijk zijn, de remaster is een loteenvoudiger dan het origineel, voornamelijk vanwege het feit dat het verbeterde besturingssysteem responsiever en minder, zullen we zeggen, janky is.

Uitspraak

Oh, het is goed om Croc weer terug te hebben na zo, zo veel jaren van zien van het IP liggen in de koude, modderige wateren van zijn voormalige kinderpond. Om te zeggen dat het net zo goed is als ik me herinner dat het was, zou het niet genoeg krediet geven, want het is, ondanks zijn verouderde visuals en opzettelijk slordige mechanismen en platformaspecten, een fantastische familievriendelijke reis met een enorme hoeveelheid hart en overvloedige hoeveelheden pure, ongezuiverde stukken vertrouwde voer en vreugde.

Het was slechts een kwestie van tijd voordat Croc uiteindelijk zijn weg vond naar het meerhuis van moderne remakes en geslapen juwelen. Gegeven, zelfs met zijn prominentie als een ondergeschikte van een veel, veel groter netwerk van gevestigde franchises — Crash Bandicoot, Spyro, en Super Mario, om er maar een paar van zijn meest bewonderenswaardige tegenstanders te noemen — is er nog steeds een beetje een dreigende schaduw die over onze geliefde backpack-dragende held hier hangt. Misschien is het het ontwerp van de niveaus, of het significante gebrek aan memorabele NPCs dat het in het ondiepe water trekt. Of, misschien is het gewoon dat wij, als gamers, zo gewend zijn geraakt aan platformspellen dat het enigszins moeilijk is om trouw te zweren aan alles wat niet de gebruikelijke facties zijn. Niettemin, zelfs als Croc een underdog is, maakt het het geen minder serieuze deelnemer in zijn competitie.

Als je op dit punt in de tijd nog niet Croc in al zijn whimsische kleuren hebt gezien, dan is het misschien nu de tijd om een reis te maken naar het eiland van de Gobbos en de tirannieke vijand te confronteren die Baron Dante is. En zelfs als het is zo vers in je geheugen als een boeket madeliefjes, moet je het nog steeds wat aandacht geven, want het is, in alle eerlijkheid, een prachtige hommage aan zijn voorvader.