Thomas Was Alone-recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & pc)

Thomas Was Alone versterkt de notie dat je nooit een boek moet beoordelen op zijn omslag, laat staan een veronderstelling doen dat een spel over kleurrijke rechthoeken een concept is dat gedoemd is te mislukken. Het zegt je niet dat het de ultieme puzzelspel is, noch dat het zijn eigen hoek verdedigt en je redenen geeft om door te gaan met zijn uitgebreide bloemlezing van niveaus. Stilletjes schetst het een beeld, tikt op de microfoon en trekt je erin, blok voor blok, puzzel voor puzzel.

De ontvangers van Thomas Was Alone, terwijl ze stemloos zijn en geen echte verbinding met de wereld hebben, zijn wat de pilaren oprichten en de ervaring gedenken, niet met dialoog en snedige opmerkingen, maar met opvallende kenmerken, houdingen en vaardigheden. Thomas, bijvoorbeeld, is een kleine rode blok die hoger kan springen dan zijn soortgenoten, terwijl Chris veel kleiner is en dus in smallere ruimtes past. John is ook een vrij slanke blok en kan zijn hoogte gebruiken als platform voor anderen om toegang te krijgen tot moeilijkere gebieden. En dan zijn er de andere blokken die de reis vlees geven. Sophie, bijvoorbeeld, is een iets bredere kubus die, om een of andere reden, kan zweven en als drijver fungeren. Maar natuurlijk, je snapt het idee: elk blok heeft zijn eigen doel.

Het begint met de basis, met Thomas, een eenvoudige kamer met een lichtschouwspel en een pad dat vereist dat een rode vierkant synchroon loopt met het. Een handvol niveaus later en de kamers gaan langzaam open naar complexere lay-outs, en nieuwe gezichten volgen uiteindelijk om de speelbare roster uit te breiden. Vanaf daar heb je een reeks prikkende puzzels om op te lossen, waarbij je elk karakter moet afwisselen, blok-gebonden locaties moet bereiken en een meta-georiënteerde verhaallijn moet ontwarren die ingaat op AI en de luwte van coderen.

Geloof het of niet, er is een vrij geladen verhaallijn hier die veel dieper gaat dan de meeste. Zonder het te bederven, gaat het eigenlijk over een aantal vormen en een verschuiving in hun perspectief. Een evoluerend algoritme; een digitale gevangeniscel; en een gedeelde doelstelling om uit de boeien te breken die hen binden aan hun broncode. Laat het volstaan om te zeggen dat Thomas Was Alone niet alleen over kubussen en rechthoeken gaat; het gaat over een groep onwaarschijnlijke helden en hun queeste om zich bewust te worden van hun identiteit en omgeving.

Waarschijnlijk is de slechtste ding die je met een spel als Thomas Was Alone kunt doen, het afdoen als “nog een vorm-gebaseerd puzzelspel.” O, de vormen zijn een gemeenschappelijk thema, net als de vertrouwde puzzelstukken en platformsegmenten. Dat gezegd hebbende, het herbergt een interessant concept dat, zodra het wordt onthuld, een hoop verrassend diepe thema’s naar voren brengt. Blokken, bijvoorbeeld, hebben elk hun eigen “doel” in de wereld, evenals ze hun eigen unieke vaardigheden, motieven en redenen hebben om dieper in een steeds evoluerende wereld te graven die het menselijke karakter en conventionele puzzelspel overstijgt.

Terwijl je je plaats in Thomas Was Alone begint te vinden, worden de niveaus snel steeds moeilijker, evenals de band tussen elk van de karakters strakker. In zo weinig als dertig tot veertig minuten, heb je geen vormen meer; je hebt duidelijke persoonlijkheden die een gemeenschappelijk doel delen om samen te werken, te voltooien en een vreemde meta-verhaallijn te stillen die, eerlijk gezegd, alleen maar vreemder wordt naarmate je je er meer aan onderwerpt. Een verteller leidt je verder, en jij, aan het einde van alles, wijst de vormen toe om nieuwe hoogtes te bereiken.

Om de credits waar te geven, er is een ongelooflijk creatief spel hier dat, hoewel het duidelijk geen grafische tovenarij of visuele effecten heeft, barst van de origami, originaliteit en een polariserende score die je wilt pushen om een bitterzoete climax te ontrafelen. Met een schatkist aan goed in kaart gebrachte hoofdstukken, platform-gebaseerde puzzels en een overtuigend verhaal dat alleen maar dient om je dieper in zijn wereld te trekken, Thomas Was Alone brengt een aanzienlijke hoeveelheid naar de tekentafel.

Terwijl ik Thomas Was Alone geen krachtig verhaal-georiënteerd spel zou noemen, is het er een dat ten volle gebruik maakt van de middelen die het tot zijn beschikking heeft. Met een goed afgerond narratief aspect, sterk tegenstrijdige karakters en een eenvoudige maar uitnodigende visuele stijl, heeft het spel zelf veel meer dan alleen maar rechthoeken en platforms. En dat is iets dat vrij gemakkelijk te missen is met een spel als dit. Het ziet er misschien niet uit als het deel, maar het loopt de loopt en levert een geweldige verrassing met een geladen meta-bericht. Daarom zou ik zeggen dat het uitstekend staat als een uitstekend indie. Een perfect indie, nee — maar een die je aandacht waard is voor een paar uur, niettemin.

Natuurlijk is Thomas Was Alone een niche, en daarom is de kans klein dat het alle juiste akkoorden aanslaat. Dat gezegd hebbende, het spel heeft een fantastische set puzzels, elk met zijn eigen uitdagingen, omgevingsgevaren en blokken tekst die fungeren als een pad om de onderliggende plot te verlichten. Met andere woorden, het is een echte publiekslieveling — een spel dat, ten minste in de ogen van puzzelfans, waarschijnlijk de doelgroep zal aantrekken.

Verdict

Thomas Was Alone doet een poging om een punt te bewijzen dat eenvoudige spelontwerp niet noodzakelijkerwijs matige ervaringen oplevert. Tegen de verwachtingen in, levert het een verrassend sterk meta-geladen verhaal dat evenzeer barst van persoonlijkheid, charme en genoeg prikkende puzzels om zelfs de meest arendsoogige toeschouwers aan te trekken. Met prijswinnende vertelling, een emotionele twist en een hoop creatieve platforms om het drijvende te houden, staat het duidelijk uit als een uniek, zij het niche ervaring.

Met alles wat hierboven is gezegd, als je nog niet de kans hebt gehad om Thomas Was Alone te spelen, dan zou ik het aanbevelen om het uit te proberen. Het mag dan niet de koolhydraat-gebaseerde puzzel van de eeuw zijn, maar het is een vreemde die toevallig veel dingen goed doet. Om die reden alleen al zou ik zeggen dat het een briljante kandidaat is in de puzzel-platformsfeer.