The Trolley Solution Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Wat begon als een overduidelijke verwijzing naar een overbekend dilemma — het trolleyprobleem, zoals Phillipa Foot dat in 1967 beschreef om met een eenvoudige vraag licht te werpen op de moraalfilosofie — veranderde geleidelijk in een door schetsboektekeningen doorspekt verhaal over moderne popcultuur en ironische humor dat eerlijk gezegd gewoon niet uit de verf kwam. Eigenlijk wilde ik denk ik gewoon iets meer van The Trolley Solution dan een reeks minimalistische minigames en een netwerk van gevatte steken onder water. Misschien zag ik de humor er gewoon niet van in.

The Trolley Solution begint met een bekende vraag—een vraag die, dankzij Phillipa Foot, we al decennialang actief over nadenken: Als een tram met hoge snelheid over de sporen naar vijf mensen toe raast, zou je dan een hendel trekken om hem om te leiden zodat hij slechts één persoon raakt? Er zit een stukje filosofie in dit geheel, maar eerlijk gezegd, The Trolley Solution is niet het soort spel dat blijft hangen om het uit te pluizen. In plaats daarvan stelt het je de vraag, en bestookt het je vervolgens met een reeks schijnbaar niet‑gerelateerde mini‑games. Er zit een vleugje Subway Surfers in, en er is zelfs een Crazy Taxi segment. Er is ook een gedeelte waarin je je eigen Tamagotchi kunt uitbroeden. Verrassing, verrassing — het is een tram. Je kunt waarschijnlijk zien waar we hiermee heen willen.

Vreemd genoeg probeert The Trolley Solution zich niet aan één spoor te houden. In plaats daarvan slingert het in allerlei richtingen in een poging zich aan meerdere genres te hechten. Bijvoorbeeld, er zijn momenten waarop je door een supermarkt scheurt in een winkelkarretje, een gesprek voert met een NPC als een tram, en er zijn gebieden waar je simpelweg als een tram optreedt of, in bepaalde situaties, een tram langs de sporen leidt of in de juiste richting wijst. Eerlijk gezegd levert dit niets op. Simpelweg geeft het je een reeks onsamenhangende, popcultuur‑refererende activiteiten, en daarna ontspoort het in minder dan een uur, waardoor je met een onbeantwoord vraagstuk achterblijft.

Ik zal niet ontkennen dat The Trolley Solution zijn eerlijke deel van bewonderenswaardige momenten heeft. Ondanks dat het spot drijft met cult‑klassieke videogame‑franchises met een eigen off‑brand collectie verdunde imitaties, levert het toch enkele merkwaardig plezierige segmenten op. Toegegeven, er is hier niet veel gameplay, aangezien het grootste deel van de ervaring opzettelijk is samengeperst tot een reeks één‑knops uitdagingen. In de openingssequentie, bijvoorbeeld, vraagt het spel je een beker te kiezen waarvan je denkt dat er een kat in verstopt zit. Op andere momenten vraagt het spel je verschillende hendels te trekken terwijl een tram door de sporen slingert. En datzelfde patroon verspreidt zich min of meer over het grootste deel van de uur‑lange reis. Het is simpel, coherent, en toch ook een beetje teleurstellend.

Natuurlijk is The Trolley Solution een spel dat zijn hart op de mouw draagt. Zelfs met lichte filosofische elementen is het geen spel dat graag de grote vragen stelt. In plaats daarvan is het een spel dat een dilemma exploiteert en uiteindelijk omzet in een eigen uitgerekte grap. Is er een clou aan? Eh, ja en nee. Het is allemaal een beetje onorthodox, maar het kent het maar al te goed, en het gebruikt zijn gekkigheid in zijn voordeel om meer terrein te bestrijken en in conflicterende genres te glijden. Is het in wezen een puzzelspel? Zeker. Is het ook een knipoog naar cult‑klassieke videogames? Ja. Brengt het spel zijn eigen smaak naar de sporen? Niet echt, nee.

Het probleem met The Trolley Solution is dat, hoewel het een vleugje, nou ja, van alles biedt, het niets echt goed doet. Om te beginnen is het leuk voor een lach. Het nieuwigheidselement ‘het is Crazy Taxi met een tram’ verliest echter veel sneller zijn glans dan ik had verwacht. Het is een eendimensionale grap die, hoewel nog steeds geschikt voor een wedstrijd om de Werelds Slechtste Vadergrap, niet die tijdloze charme bezit. Met een clou die vaak uitkomt in dezelfde a‑ha‑moment, doet het weinig om je op het puntje van je stoel te houden. Het zal je eerst laten lachen, zeker. Maar na tien of twintig minuten ga je met je ogen rollen en blijf je iets meer verlangen.

Als alles gezegd en gedaan is, is The Trolley Solution een van die soorten games die je op een impuls uit de bodem van de koopjesbak haalt, en vervolgens enkele minuten belachelijk maakt voordat je beseft dat, los van de popcultuur‑referenties en de af en toe grap, er niet veel was dat je naar het platform trok. Het is een curieuze vondst die mijn interesse wekt, moet ik toegeven. Maar het is ook een spel dat, eenmaal gespeeld, je uiteindelijk een beetje leeg en verward achterlaat. Is het grappig? Soms wel, misschien. Is het de tijd en investering waard? Waarschijnlijk niet, nee. En toch, gezien het een nogal niche‑concept is, kan het je om de vreemdste redenen toch aanspreken.

Conclusie

The Trolley Solution zet filosofie en de morele dilemma’s van het oorspronkelijke Trolley‑probleem opzij ten gunste van een onsamenhangende reeks ogenschijnlijk irrelevante mini‑games en tongue‑in‑cheek-grappen die gericht zijn op onder andere Crazy Taxi, Tamagotchi en Subway Surfers. Vangt het al deze aspecten op een betekenisvolle manier? Niet echt, nee. Doet het spel als geheel genoeg om je tien of vijftien minuten te boeien? Vreemd genoeg wel. Maar dat is het punt: het is geen spel dat je vanzelf zou gaan zoeken, maar eerder een ervaring die je aandacht trekt vanuit de bodem van de koopjeshoek. Het is geen spel dat een prijs zal winnen, dat zal ik wel zeggen. Toch, als je het geld hebt om van af te komen en een vage gevoel voor humor, neem dan even de tijd om in deze tram te stappen. Verwacht echter geen memorabele ervaring, want die zul je hier niet vinden.