De Stille Dingen Recensie (Xbox Series X|S & PC)

De Stille Dingen is moed manifest—a story that heeft de emotionele woede en kracht om gevoelens te ontketenen die zelfs de meest prestigieuze blockbuster-films vaak niet kunnen overbrengen op een digitale landschap. Het is wee en teleurstelling belichaamd—een ontroerend herinneringsbeeld, als het al iets is, dat moedig en ongegeneerd echte conflicten en de turbulentie van adolescentenrelaties verlicht. Met andere woorden, het is een spel dat niet om de bomen heen draait of zich vermomt als iets anders dan een hartstochtelijk kroniek. Het is deprimerend, nostalgisch en bovenal een perfect bruikbaar voorbeeld van hoe je poëtisch kunt zijn met interactieve fictie en persoonlijke ervaringen.

Om het duidelijk te zeggen, De Stille Dingen is geen spel dat je zou kiezen als je op zoek bent naar een aangename afleiding. Integendeel, De Stille Dingen is een diep emotionele ervaring die thema’s aanraakt zoals zelfmoord, exploitatie en intimidatie zonder ook maar een hint van voor de hand liggende onzin. Het is een intieme aangelegenheid—een verontrustende maar feitelijke episodische flipboek van kindersaga’s die het echte verhaal van een jonge meisje dat onafhankelijk ontwikkelaar is geworden, kaderen. Het is, om het zo te zeggen, een dagboek dat je kunt en zult lezen, zelfs als je de gedachte aan de inhoud van het volgende hoofdstuk vreest. Eerlijk gezegd, niet veel indie-spellen kunnen dat bereiken zonder op een paar tenen te trappen. Maar hier voelt het allemaal verrassend natuurlijk. Oncomfortabel, maar natuurlijk.

Als Alice, word je vastgeklonken aan een tijdslijn van gebeurtenissen die een intieme verbinding hebben met de adolescentie, tragedie en vertrouwde angsten. Met een wereld van herinneringen en kinderherinneringen voor je, ga je op weg om een verhaal samen te stellen uit de overblijfselen van oude snuisterijen. Een knuffel van een wolf leidt je verder, en voordat je het weet, bevind je je in een konijnenhol van ongeketende herinneringen. Een persoonlijk verhaal begint zich te ontvouwen, en jij, als de vlieg op de muur, neemt je plaats in om getuige te zijn van zijn openbaringen, zijn conclusie en zijn morele.

De Stille Dingen is niet zozeer een spel als het een audioboek is met lichte interactieve gameplay-elementen. Gezien het feit dat je de meeste tijd doorbrengt met rondkijken in de wereld op zoek naar objecten om het verhaal verder te helpen, is er eigenlijk niet veel voor je te doen hier. Met tegenzin, vind je jezelf met een presentatie van statische afbeeldingen en audiologs, waar je niets mee kunt doen of waar je doorheen kunt bladeren. Het vertelt je gewoon een verhaal, en het legt zijn hart en ziel in het achterlaten van alle details.

Zonder te veel informatie over de plot te onthullen, De Stille Dingen nodigt je uit om meer dan honderd hoofdstukken te verkennen, met elk segment dat zijn eigen thema, voice-overs en personages heeft. Het raakt aan herinneringen aan de kindertijd, verlies en sociale isolatie in het zuiden van Engeland in de vroege jaren 2000. Als Alice, de curator van verhalen, is het aan jou om de belangrijkste punten samen te voegen om een tijdslijn van gebeurtenissen te construeren en, nog belangrijker, om de broodkruimels te ontrafelen die Alice van een vertrouwde plek naar een reeks pleeggezinnen leidden. Opnieuw, het geeft je geen miljoen puzzelstukjes in de hoop dat je ze in een ordelijke volgorde samenstelt, maar eerder in de hoop dat je ze zult zien als ze hun eigen portret vormen.

Met echt overtuigende dialoog en een opvallende kunststijl om zijn tamelijk sombere boodschap over te brengen, De Stille Dingen levert een elegante maar vaak hartverscheurende ervaring die gemakkelijker is om te aanschouwen dan om mee te doen. Het is nog steeds ongelooflijk kort in termen van gameplay, maar om eerlijk te zijn, is het geen spel dat je moet spelen om te begrijpen. De compositie spreekt boekdelen hier, en als het al iets doet, gebruikt het diezelfde stem om een krachtige boodschap over te brengen, van hoop, van wanhoop en van wispelturige lichten die in een vertrouwde duisternis schijnen.

Het spreekt voor zich, maar het is het beste om De Stille Dingen te behandelen als een delicaat kunststuk in plaats van een volwaardig fictiewerk. Zelfs met een vleugje gamificatie, is het, bovenal, een intieme ervaring die niet terugschrikt voor zijn klappen om een boodschap over te brengen die blijft hangen. Daarom zou ik zeggen dat als je van verhalendrijvende spellen zoals Gone Home of What Remains of Edith Finch, dan is er een goede kans dat je iets vindt om over te schrijven in dit episodische verhaal. Beter nog, als je op zoek bent naar een emotioneel verhaal dat lichte gameplay combineert met diep persoonlijke verhalen en moeilijke onderwerpen, dan zou je De Stille Dingen  moeten overwegen als een goede kans om de tranen te laten vloeien en de zenuwen te laten verscheuren.

Al met al is hier een goed stuk schrijven dat gehoord moet worden. Gegeven, het is een verhaal dat niet iedereen aanspreekt, gezien het onderwerp en de gewogen aanpak van sociale kwesties en dergelijke. Dat gezegd hebbende, is het een spel dat zijn waarde kent, zoals het een ervaring is die niet terugschrikt voor moeilijke thema’s of actief probeert ze te diskwalificeren. Om die redenen zou ik zeggen dat De Stille Dingen zeker een overtuigend dagboekaantekening vormt. Het mag dan niet het beste spel in de wereld zijn, maar zijn toewijding om rond te gaan met de ongezongen helden en conventionele praktijken te tarten, is lovenswaardig, om het zacht te zeggen.

Oordeel

De Stille Dingen stelt moedig een krachtige maar enigszins oncomfortabele episodische ervaring voor  die, terwijl het nog steeds duidelijk licht is in gameplay en interactieve mechanismen, rechttoe rechtaan is in zijn portrettering als een zelfstandig dagboekaantekening. Het is donker, complex, maar ongegeneerd zelfverzekerd in zijn eigen huid als een experimenteel roman dat de grenzen verlegt. Dat, echt, is de makende van een uitstekend spel.

Terwijl ik zou aanraden om een spel zoals De Stille Dingen met voorzichtigheid en een open geest te benaderen, zal ik zeggen dat, voor zover persoonlijke liefdesbrieven aan turbulente tijden gaan, het is een van de betere portrettering van zijn soort. Het mag dan geen glimlach op je gezicht brengen, maar het zal je doen beseffen dat emoties die geen plaats hebben in het gewone negen-tot-vijf bestaan. Daarom zou ik het met een korrel zout nemen. Je zult hier geen sprookjeseinde vinden, mensen.