De Expanse Recensie (PS5, PS4, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

Keuzes bepalen wie we zijn. Ze vormen ons karakter, voor beter of voor erger. Games begrijpen dit concept en blijven ons daarom verbazen met verhalen die door keuzes worden bepaald, waardoor we twee keer nadenken. Het is geen geheim dat Telltale Games de crème de la crème is als het gaat om verhalen die door keuzes worden bepaald. Het studio is verantwoordelijk voor enkele van de meest gedachteprovoerende verhalen, waaronder The Walking Dead, Game of Thrones, Batman, en Guardians of the Galaxy video game adaptaties. Helaas moest Telltale Games in 2018 zijn deuren sluiten en zijn activa verkopen. Maar gelukkig kwam LCG Entertainment in 2019 te hulp en kocht veel van zijn activa, waaronder de voormalige licenties.

Sinds Telltale Games zijn deuren opende, The Expanse: A Telltale Series is het eerste videospel dat ze uitbrengen. In de traditionele stijl van Telltale Games zal The Expanse een vijfdelige serie zijn die tussen juli en september wordt uitgebracht. Het eerste deel, Archer’s Paradox, is al gelanceerd op 27 juli 2023. Het tweede deel, Hunting Grounds, zal op 10 augustus 2023 worden gelanceerd, en zo verder tot het laatste deel in september. Het is makkelijk om aan te nemen dat het spel niet compleet zal zijn. Aangezien Telltale Games een behoorlijk goed trackrecord heeft met het ontwikkelen van succesvolle episodische avonturenspellen. Maar je kunt nooit helemaal zeker zijn of het spel de moeite waard is om te kopen. Dus, van het spel tot het verhaal en alles ertussen, hier is onze The Expanse-recensie voor uw leesplezier.

De Hook

Ik heb altijd een liefde-haatrelatie gehad met games die beginnen met een intrigerende scène, alleen om deze vervolgens af te kappen en terug in de tijd te gaan. “8 UUR EARLIER.” Deze woorden verschijnen op het scherm nadat de bemanning van The Artemis hun kapitein in een luchtsluis heeft gestopt. Hij moet iets vreselijks hebben gedaan om een coup te rechtvaardigen. Maar voordat we kunnen ontdekken wat er is gebeurd, The Expanse flitst terug – acht uur eerder.

Fans van de tv-serie, of de romanreeks, kennen misschien Camina Drummer. Ze speelde geen cruciale rol in de romans, altijd op de achtergrond. Ze neemt ook geen centrale rol in de tv-serie. Echter, The Expanse: A Telltale Series kiest ervoor om de focus te leggen op Camina Drummer, specifiek enkele jaren voordat de gebeurtenissen van de tv-serie plaatsvinden.

Camina Drummer is een uitvoerend officier van een plundercrew. Hun kapitein, Captain Cox, is niet de meest vriendelijke tegenover Drummer. In feite is niet iedereen op de crew een bondgenoot. Er zijn enkele mensen die je kunt vertrouwen. Anderen zijn echter schapen in wolvenkleren. Je zult vooruit moeten gaan in het verhaal om te ontdekken wie wie is.

De hook is hypnotiserend en alles. En de cinematografische kwaliteit maakt het allemaal nog meer als een aflevering van The Expanse tv-serie zelf. Echter, het duurde niet zo lang als ik had gehoopt om te acclimatiseren en de stukjes samen te voegen. Zodra ik besefte dat de crew niet noodzakelijkerwijs Drummer’s grootste fans zijn, verliest de hook gewoon zijn greep.

Tijd voor een klein gesprek

The Expanse‘s drie hoofdgameplay-elementen zijn het verhaal, exploratie en enkele lichte puzzels. Verhalen ontvouwen zich via conversaties met de crew. En om daaraan deel te nemen, moet je Artemis’ verschillende verdiepingen verkennen en je scheepsmaten vinden.

Vaak zullen conversaties twee alternatieve keuzes hebben om uit te kiezen. Sommige kunnen onmiddellijke gevolgen hebben. Andere nemen een beetje tijd om te ontvouwen. Terwijl sommige letterlijk waarschuwen dat de persoon met wie je praat nota neemt van wat je hebt gezegd. Hoe dan ook, je beslissing zal beïnvloeden hoe de crew over je denkt en, bijgevolg, de plot’s trajectorie beïnvloeden.

Ik moet toegeven, ondanks dat de hook zijn greep verliest, pakt het verhaal snel mijn aandacht, en verrassend genoeg. Ik was benieuwd om meer te weten. Het is makkelijk om de meeste crewleden te haten, maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, graaft het dieper in elke karakter’s stemming en persoonlijkheid. Ik was verslaafd, echt.

Zodra je een paar rondes op The Artemis hebt gemaakt, is het tijd om de buitenwereld te verkennen.

De Belters

Om context te geven, de crew aan boord van The Artemis zijn plunderaars in de Belt. Dus maken ze de ronden rond de gevaarlijke, ongekarte randen van de Belt, op zoek naar bruikbare items die ze kunnen plunderen. De meeste crewleden zijn zelf Belters, een afsplitsing van de beschaving die opgroeit in kolonies binnen de grenzen van een asteroïdengordel.

Ondertussen, met de mensheid die Mars heeft gekoloniseerd, gaan de machten op Aarde en Mars naar oorlog over de controle over het zonnestelsel, wat de “buiten-systemen” omvat waar de Belters wonen. Als hogere machten exploiteren en misbruiken zowel Aarde als Mars de Belters, waardoor ze genoodzaakt zijn om te plunderen voor hun overleving.

Zero Gravity

Terwijl ze plunderen, zien ze scheepswrakken en komen dichterbij om te onderzoeken. Dankzij The Expanse‘s nieuwe “ruimtewandeling in zero gravity,” kun je de diepten van de ruimte verkennen zoals je wilt. Het is niet de meest baanbrekende traversale mechaniek, met een langzame, onhandige besturingssysteem dat snel frustrerend kan worden.

Het zou geweldig zijn geweest om een “snelheid” functie te hebben die je toelaat om snel door kale gebieden te gaan. Aangezien er maar zo veel sterrennachten zijn die je kunt aankijken voordat je je verveelt. Gelukkig voegt The Expanse enkele extra leuke functies toe die zero-gravity exploratie opfleuren.

Spelers kunnen thrusters gebruiken om van de grond te liften. Bovendien kunnen ze “mag boots” gebruiken om op muren en op het dak te lopen. Echter, hoewel opwindend, vangt de algehele zero-gravity mechaniek niet zo snel aan als ik had gehoopt. Het kan onhandig en, in kleine, benauwde ruimtes, vreemd aanvoelen om te verkennen.

Zero gravity is niet natuurlijk. Maar zelfs zo, een beetje geduld maakt de ervaring veel beter. En met oefening ook. Soms zou ik rondtollen in een benauwde ruimte voordat ik mijn weg weer vond. Toch, zelfs na de tijd te hebben genomen om aan zero gravity te wennen, bereikte het nooit helemaal het niveau van “baanbrekend” dat ik had gehoopt.

Vrije Vorm

Vorige Telltale Games kunnen beperkingen hebben opgelegd in exploratie. En in plaats daarvan, gefocust op het verhaal. Maar The Expanse opent de universe uit, met geen beperkingen op de weg vooruit. Eigenlijk, je kunt kiezen om de gebaande paden te volgen of rond te dwalen en willekeurige gebieden te verkennen; het is aan jou.

Wanneer je afwijkt van het hoofdpad, kun je gebieden vinden die meer conversaties openen. Of items die meer paden openen. Het is een geweldige manier om exploratie en meerdere playthroughs aan te moedigen.

Vooral, de beslissingen die je neemt zijn het middelpunt van The Expanse, net als in de vorige Telltale Games. Het studio heeft de kunst van het op de juiste momenten de juiste impulsen geven, onder de knie. Het wordt nog erger – maar op een goede manier – wanneer je had kunnen voorkomen dat bepaalde “slechte” resultaten waren opgetreden als je een andere route had gekozen.

Bovendien zijn quick-time events en beslissingsmomenten in volle gang. Ook zijn plotwendingen niet alleen van invloed van de ontwikkelaar, maar ook van jou. En de kers op de taart is dat het alleen maar het eerste deel is, met vier meer verbonden delen die nog moeten komen.

Kijk en Gevoel

Visueel, The Expanse vertegenwoordigt Telltale Games op zijn best. Frames per seconde zijn stabiel voor het grootste deel van het spel. En alleen tijdens immersie dalen sommige segmenten af en toe in kwaliteit. Maar deze zijn minuscule en nauwelijks spelbrekend in het algemeen.

Uitspraak

Bovenal, The Expanse is een goed gedefinieerd verhaal dat je aandacht trekt van begin tot einde. Het is een moeilijke taak. Maar Telltale Games heeft aangetoond dat ze ervaring hebben met het trekken aan de hartsnaren. Dus het is geen verrassing dat The Expanse op hetzelfde effect mikken.

The Expanse landt zijn landing veel meer dan andere verhalen, dankzij geloofwaardige en echte interacties tussen de personages. Vanaf het begin was ik gehecht aan het scherm met een intrigerende hook. En toen de hook zijn charme begon te verliezen, sloop het verhaal naar me toe en greep het zijn kansen tot het einde.

Wat meer is? Je zult minstens twee grote beslissingen moeten nemen in het eerste deel die doorwerken naar de overige vier delen. Naast het in twijfel trekken van je morele kompas en geestelijke toestand, zullen ze veranderingen teweegbrengen in hoe de personages over je denken en grote gevolgen met zich meebrengen die je in de komende weken zult moeten ondergaan.

Visueel, karakteranimaties en omgevingen hebben nooit beter uitgezien of geklonken dan enig ander Telltale-spel ervoor. Cutscenes zijn verwarrend met een blockbusterfilm, terwijl de omgevingen aanvoelen als immersieve gebieden voor ruimtewandeling.

Het meest verwachte kenmerk, zero gravity, doet zijn werk, hoewel niet zo goed als ik had gehoopt. Wanneer je ondersteboven hangt en vastzit in gebroken hekken, is het onhandig en ongemakkelijk om “vast” te komen. Of wanneer je niet snel door verlaten gebieden van de ruimte kunt gaan. Aan die kant voel ik dat Telltale Games een betere job had kunnen doen om nieuwe grond te breken.