Teenage Mutant Ninja Turtles: Empire City Review (Meta Quest)

Een innerlijk kind schreeuwt aan de top van zijn longen voor een kans om Teenage Mutant Ninja Turtles te omarmen in een virtuele realiteit-omgeving. Maar een man van in de dertig die last heeft van motieziekte, is daar nog niet klaar voor. Ik dacht dat Empire City trouw zou zijn aan het originele materiaal, en tot het punt van de antropomorfe schildpadden’s onnatuurlijke vaardigheden om pizza naar beneden te waffelen en backflips uit te voeren over de stadsskyline op hetzelfde moment. In mijn geest, dacht ik dat als Empire City een van die dingen zou includeren, dan zou ik of een brilliant tijd hebben, of een absolute nachtmerrie. Gelukkig was het laatste niet het geval; het was de eerste — pizzas en al.

Teenage Mutant Ninja Turtles: Empire City markeert een eerste stap voor de rioolbewonende ninja’s in de Meta Quest omgeving. Met VR aan de voorzijde van zijn schild, Empire City kijkt ernaar uit om de volgende grote stap in de juiste richting te zetten, met alle van dat kenmerkende TMNT kruiden—the back alley brawls, de onderzoeksaspecten, en het eindeloze sourdough waffelen—perfect intact. Maar in deze wereld, bent u niet aan het vechten in een side-scrolling Streets of Rage-like manier; u bent aan het strijden om Empire City te zuiveren van enkele vrij slechte mensen van achter de ogen. En ja, u kan pizza eten. Nogmaals, dat neemt een solide deel van de ervaring in beslag, natuurlijk.

Het is toevallig dat TMNT: Empire City een passend introductiestuk is voor de Meta Quest. Verdomd, het verbaast me bijna dat het niet eerder is gedaan. TMNT deelt een stabiele band met alle gebruikelijke aspecten van een actievolle misdaadfilm, het voelt als een perfecte toevoeging aan de schild. Het gladde en oh-zo-stijlvolle gevecht; de pulpachtige dialoog en de pure chemie tussen de schildpadden; en de bodemloze roster die tientallen boeiende verhalen kan voeden en in stand houden. TMNT heeft dat allemaal, en dan nog wat. De vraag is, stelt Empire City de standaard in de VR-ruimte, of komt het tekort van zijn beoogde doel om het kloppende hart van een geliefde franchise te vangen? Laten we praten, dudes.

Empire City houdt u niet aan een lijn en belt u terug naar uw stoel om te voorkomen dat u uw innerlijke COWABUNGA loslaat. In feite, het lanceert u rechtstreeks in een vertrouwde wereld en geeft u onmetelijke toegang tot enkele van de meest opvallende functies in het trouwe TMNT universum. U reikt uit, snakt een slice pizza en u gaat de strijd in, waar u wordt begroet met meer actie dan u durft te schudden met Master Splinter’s stok. Vanachter het gordijn van de ondergrondse helden in dit verhaal, vindt u zichzelf snel in de buurt van een Empire City dat in economische nood verkeert — nogmaals. Het is intiem, het is wild, en het is moeiteloos vermaak in alle juiste plaatsen. Een plot doet er niet toe, want eerlijk gezegd, u bent een lopende, pratende, kont-kickende schildpad die eindelijk kan ademen, handelen en dingen kan doen die nooit eerder zijn geïmplementeerd in een TMNT spel. Nogmaals, zie de pizza-referentie.

Terwijl er geen Beat Saber-achtig fluiten en snijden is te vinden in Empire City, doet het spel een goed deel van het gevecht dat sterk doen denken aan het originele materiaal. En niet alleen gevecht, maar een kwaliteitsvariëteit aan gameplay-elementen, met enkele die uitstrekken tot DIY-onderzoeken, en anderen die u moeten oplossen om enkele gladde parkour-puzzels op te lossen. Maar aan de hart van al dit is een echt vermaakende ervaring die gewoon goed voelt in VR. Het simpele feit dat u uw tijd kunt besteden aan het imiteren van een van de TMNT personages en genieten van de eenvoudige genoegens, zoals het verkennen van iconische locaties, praten met vertrouwde vrienden en vijanden, en interactie met objecten en andere kleine details, maakt het ontzettend gemakkelijk om in te springen. Verdomd, zelfs staan voor een spiegel en uw armen heen en weer flappen is een hoop plezier, op een stomme, zinloze manier.

Bovenal ben ik blij dat Empire City zijn bron dicht bij zijn borst houdt. In tegenstelling tot de side-scrolling hoofdstukken die een ouderwetse arcade-esthetiek aannamen, Empire City omarmt een schone, bijna gemoderniseerde ontwerp dat zowel elegant als comfortabel oogt. En ik neem aan dat hetzelfde geldt voor veel van zijn leuke details, waaronder zijn dialoog, zijn locaties en zijn comic book-achtige effecten. Het kan niet dienen als de beste VR-game van de eeuw, maar het doet wel dienst als een briljante uitbreiding van een cultklassieke franchise. Het feit dat u in de strijd kunt springen en tot drie extra vrienden kunt meenemen om u te vergezellen op uw avonturen, is de kers op de taart. Sorry, peperoni op een warme chocoladetaart. Dat is de chef’s kus, daar.

Uitspraak

Teenage Mutant Ninja Turtles: Empire City is een beetje als ananas op pizza — u zult het ofwel liefhebben of haten. Als u een harde fan bent van het originele materiaal en aanbidt de smaak van goede ouderwetse VR-gebaseerde onzin en slappe gevechtssystemen die gewoon goed voelen, hoe u ook uw armen en vingers schudt, dan zult u Empire City genieten van alle stomme en ogenschijnlijk dronken momenten die het te bieden heeft op zijn sourdough-basis. Als u echter moeite heeft met virtuele realiteitwerelden, dan kunt u oncomfortabel zijn met het tempo van deze. Dat wil niet zeggen dat het motieziekte veroorzaakt. Hoewel, om het duidelijk te maken, kan het een beetje, nou ja, vol zijn.

Om de credits waar te geven, Empire City maakt een fantastische toevoeging aan de Meta Quest-bibliotheek. Het blijft niet alleen trouw aan de bron, maar het biedt ook een goed, zij het pulpachtig verhaal met een ton briljante sequensen die duidelijk zijn voorbereid op de VR-ruimte. Het kan een beetje rommelig aanvoelen soms, ik geef toe. Maar dan, dat is een virtuele realiteitsspel voor u: ongeorganiseerde chaos die u kunt aanpassen aan uw behoeften. Het kan een barrel van lach zijn, en het kan een moedig episch verhaal zijn dat u het gevoel kan geven dat u een elite-ninja bent in een turbulent wereld. Eerlijk gezegd, ik ben gewoon blij dat u pizza kunt eten. Ik geef het een extra punt voor dat alleen.