Spray Paint Simulator Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Spray Paint Simulator wil een extra laag toevoegen aan PowerWash Simulator’s glanzende buitenkant, maar faalt ook om de emulsie te bieden die nodig is om het te laten schitteren. Aan de oppervlakte ziet het eruit als uw typische scrub-en-soak sproeier-gebaseerde sim, maar onder zijn vertrouwde mechanismen en regenboogpizzaz is een verfpot die smacht naar een dikkere extract. De niveaus zijn kort, en de pot in kwestie loopt lang voor je je kwast nat krijgt. En helaas, dit is alleen het begin van een korstige imitatie die, irritant, het kijken naar droog wordend verf veel erger maakt dan het in het echte leven is. Ga figure.

Aan het hart van Spray Paint Simulator ligt een levendig core-ervaring, en een die durft te zijn stoutmoedig met zijn enigszins monotone graftstijl en eendimensionale elementen. Het neemt het basisidee van PowerWash Simulator en het komt uit op het idee dat, als, zeg, een speler willens en wetens zijn geld geeft aan een studio om iets te doen als saai rondomheen schrobben voor vier uur, dan is er niets dat zegt dat ze niet hetzelfde zullen doen in een alternatief universum. Het rolt met die voorwaartse beweging en legt zijn kaarten op tafel, en vergeet onderweg de belangrijkste vuistregel: core-ervaring moet bevredigend aanvoelen.

Het blijkt dat het spuiten van kleurige regenboogriemen op allerlei objecten niet de beste oplossing is om uw stressniveaus op een all-time laag te houden. Om eerlijk te zijn, zou je meer geluk hebben met het afnemen van uw turbulentie-emoties door simpelweg te kijken naar een reeks ASMR-clips of, bij falen, een professionele timmerman aan het werk. Waarom? Nou, omdat Spray Paint Simulator niet zozeer een therapeutisch hulpmiddel is als het een last is met bubblegum- borstelstreken. Het ziet er geweldig uit, maar met een gebrek aan substantie en een ton aan bugs en saaie functies, faalt het ook om de kloppende hartslag van een echt boeiende sludge-en-scrub-avontuur te vangen. En dat is mild uitgedrukt, geloof het of niet.

Als het kijken naar droog wordend verf

Spray Paint Simulator schildert een eenvoudige carrièrepad voor u om te volgen — een broodkruimelspoor van vlekken en kleurencombinaties, monolithische setstukken en scaffolding-gebaseerde dilemma’s. Aan het hart van al deze levendige vlekken en vreemd irritante curveballs is een vrij generieke gameplay-lus die u een dozijn of zo keer eerder hebt gezien. Soortgelijk in ontwerp aan de likes van PowerWash Simulator en Leaf it Alone, bestaat het voornamelijk uit sproeiers en bevestigingen, saai muren en fidgety componenten. In tegenstelling tot het bovengenoemde duo, heeft Spray Paint Simulator echter een paar extra voorzorgsmaatregelen voor u om te jugglingen, waarvan geen enkel, irritant, bijdraagt aan de ervaring.

Het doel van het spel is net zo zwart-wit als de wereld zelf, maar de daad van het schilderen en “het mediocere palet kleur geven” is gevuld met een heel aantal inktvlekken en saaie stappen. Bijvoorbeeld, om te schilderen sleutelgebieden in de weinige niveaus die de carrièremodus te bieden heeft, moet u handmatig maskeringstape toepassen op specifieke kaders en, bij gelegenheid, scaffolding installeren om bepaalde gebieden te bereiken. Toegegeven, dit klinkt niet als te veel moeite op papier, maar het spel maakt het helaas zo dat het voltooien van deze routine niet alleen saai is, maar ook pijnlijk langdradig en zonder verdienste.

Helaas is Spray Paint Simulator niet zo ontspannend om door te werken. Het ontbreekt niet aan enig teken van meditatiekwaliteit; het is dat het zo veel moeite steekt in het vullen van uw brein met onnodige taken en zinloze grafts dat, wanneer het uiteindelijk tot het schilderen van de wereld komt, u alle interesse verliest en vergeet echt van te genieten. En helaas, dat geldt voor de meeste carrièremodus en taken in het algemeen.

Maak u geen zorgen, Spray Paint Simulator is niet de magnolia gesmolten verfklus, hoewel het wel ontbreekt aan een bepaalde soort pizzaz om het canvas te laten zien en, belangrijker nog, te laten voelen goed om te bedekken met verschillende tinten gloop. Het is een heleboel plezier in het begin, echt, maar die initiële noviteitsfactor slijt snel na de eerste laag is aangebracht. Daarna verandert het in een vrij saaie ervaring die hart en ziel ontbeert, glans en vitaliteit.

Uitspraak

Spray Paint Simulator verbeeldt zichzelf als een kleurrijke concurrent voor PowerWash Simulator’s troon met zijn soortgelijke gameplay-mechanica en progressietropen, maar faalt ook om de emulsie van zijn tegenstander te evenaren met een verrassend ondiepe carrièremodus met een gebrek aan niveaus en een overvloed aan saaie textures die, helaas, weinig tot geen voordeel bieden aan het spel.

Gespoeld met een korte selectie van niveaus en een ongelooflijk saaie stapsteenprocedure, Spray Paint Simulator worstelt onmiddellijk om zijn voeten te vinden en die allereerste indruk te maken. Maak u geen zorgen, het toont slechts het vaagste glimpje hoop tijdens zijn initiële ronde, maar dan ontspoord en glijdt het in grijs water kort daarna, waardoor u achterblijft om op te ruimen wat er nog van vreugde over is in een anderszins grijze biome van irritante ontwerpkeuzes en pijnlijke taken. En dat is jammer, want het had zoveel meer kunnen zijn. Echter, aangezien het niet de notie versterkt dat het kijken naar droog wordend verf is een stuk beter dan het klinkt, faalt het helaas bij de eerste hindernis. Een gemiste kans, eigenlijk.

Laat het gezegd zijn dat, als u geniet van het uitschakelen van generieke virtuele huishoudelijke taken, dan kunt u iets vinden om over te schrijven hier. Als u echter wanhopig zoekt om uw was te verwerken in een spel dat alle dezelfde noten raakt als PowerWash Simulator, dan zult u verrast zijn door hoe weinig deze wereld bijdraagt aan de verfpot. Het is een plek om uw kwast te doen, maar het is niet een plek waar u wilt terugkeren na het afsluiten. Sorry, North Star.