Souls of Chronos Review (PS5, Switch & PC)

In de gamewereld komen er om de dag nieuwe games uit. Als gevolg daarvan zie je dat de meeste indie-titels tussen de wal en het schip vallen, terwijl grote AAA-titels een stroom van aandacht krijgen. Gelukkig voor jou schrijven we vaak over de meeste games, ongeacht hun populariteit. Zoals Souls of Chronos bijvoorbeeld. Hoewel je er misschien voor het eerst over hoort, zou je aan het einde van dit artikel een duidelijker beeld moeten hebben of het je aanspreekt of niet. Souls of Chronos kwam onlangs uit op Valentijnsdag voor PS5, Switch en PC via Steam. Het vertegenwoordigt een klassieke RPG-titel van ontwikkelaar FUTU Studio met isometrische RPG-gameplay, keuzegestuurd verhaal en verweven thema’s als armoede, verraad en wanhoop. Hoewel sommige ideeën verloren zijn gegaan in de vertaling van Chinees naar Engels, is het over het geheel genomen toch een behoorlijk net verhaal dat ik met plezier heb ontrafeld. Maar los van oppervlakkige aardigheden, hoe ziet en voelt de game precies? Is het een waardige aankoop? Laten we dat uitzoeken in de recensie van vandaag van Souls of Chronos.

Nog een post-apocalyptisch verhaal?

Oké, dus voordat je een oordeel velt over de bekendheid van het verhaal. Je weet wel, het “het is 15 jaar na de Apocalyps. De wereld is in grote beroering. Verschillende facties zijn met elkaar in oorlog. Het is aan jou om de wereld van zichzelf te redden…” verhaal. Ik wilde in ieder geval Souls of Chronos een kans geven om zich te onderscheiden van de massa, en mijn God, heeft het zijn belofte waargemaakt. Ik betwijfel of een andere game ooit zo brutaal is geweest om hun hoofdpersonage, de persoon waar het lot van de wereld blijkbaar van afhangt, als gangster af te beelden. Ja, je hoort het goed. Sid, de protagonist, is een gangster van een bende genaamd de Hyena’s. Het wordt zo duidelijk gemaakt dat hij niet hier is om aardig te doen, hij berooft zelfs iemand in de allereerste missie van de game. Maar Sid is niet bepaald je alledaagse gangster. Hij heeft een geweten, dat je op bepaalde momenten in het verhaal naar boven kunt brengen of niet. Je doet dit via actie- en dialoogkeuzes die de verschillende Sid-persona’s die je kunt kiezen behoorlijk onderscheiden. Dat alleen al maakt Souls of Chronos intrigerend, omdat het verhaal op verschillende manieren kan verlopen, en om het ware einde te vinden; moet je misschien een klein beetje meer playthroughs doen. Tot nu toe geen klachten.

Intrede, Twist en Draai

Helemaal aan het begin worden spelers getroffen door een twist en draai. Dat Sid trots een gangster is die hier wat orde op straat wil herstellen. Maar voordat je daar zelfs maar aan kunt wennen, gooit Souls of Chronos er nog een naar je toe. Een andere bende, de Antilopes, gaat tegen de Hyena’s in. Ze willen de macht overnemen, en een daarvan weet Sid ernstig te verwonden. Sid wordt gered door Torii, de zogenaamde enige romantische affaire van Sid die we in RPG’s verwachten. Maar ze is niet je typische tegenhanger. Torii bezit een Chronus, wat, laten we zeggen, een soort parasiet is die de tijd kan manipuleren. Door de kracht van de Chronus redt Torii Sid’s leven, maar Sid staat nu voor altijd in haar schuld, letterlijk de Chronus onderhoudend met zijn levensduur. In ruil daarvoor gebruikt Torii de kracht van Chronus om Sid te helpen vechten tegen de rivaliserende bendes. Er gebeurt veel, maar niet met dezelfde diepgang. We zien wel interessante thema’s als armoede, wanhoop en verraad. De wereld zelf zit vol politiek, strijdende facties en criminaliteit. Dit zijn allemaal belangrijke plotpunten die meestal terloops worden genoemd in plaats van uitgebreid onderzocht. We zullen echter de passie prijzen die duidelijk zichtbaar is in de plotontwikkeling. Zelfs het opnemen van een soort verhalend boek waar je teksten leest in plaats van de stemmen van de personages te horen. Het is interessant omdat zelfs zonder de stemmen, de amorele keuzes en het conflict in het verhaal je intrigeren. Tenminste genoeg om meer te willen ontdekken. Over het algemeen is het plot van Souls of Chronos prijzenswaardig.

Tijd om de boel op te schudden

Als Sid het enige speelbare personage was, had het misschien een beetje saai kunnen worden om te spelen. Zijn metgezel Torii is echter ook speelbaar, wat gameplay-variatie toevoegt aan Souls of Chronos. Je kunt zelfs haar vaardigheden beïnvloeden afhankelijk van de dialoogopties die je kiest. Zoals zakkenrollen of afdingen om kortingen in winkels te krijgen. Ik vind het geweldig dat Sid en Torii verschillende persoonlijkheden, vaardigheden en statistieken hebben. Dus wanneer je de boel wilt veranderen, kun je altijd overschakelen naar een ander personage en voelen hoe het is om door de straten van Astella te trekken in hun schoenen en een gevoel te krijgen voor haar vaardigheden, met name de kracht van Chronos.

Uiterlijk en gevoel

Souls of Chronos is een lust voor het oog op het eerste gezicht. De personages zien eruit als schattige, kleine, afgeronde sprites die over de kaart sprinten. De kaart, die delen van de grotere wereld Astella toont, ziet er levendig uit. Hoewel de personageportretten er nog levendiger uitzien, iets wat Astella misschien saaier of misplaatst kan doen lijken. Het geluidsontwerp is wisselvallig. Aan de ene kant is de muziek niet slecht, maar te repetitief. Geluiden zoals voetstappen, gevechtsaanvallen en inslagen komen echter ruimschoots goed door. Het komt veel dichter bij surrealistisch, dus dat is geweldig.

Bugs?

Er zijn klachten geweest over een paar bugs hier en daar, zoals soft lock-problemen. Deze zullen echter waarschijnlijk worden opgelost in de volgende patch-update. We zullen één “lost in translation”-bug benadrukken waarbij sommige concepten verkeerd weergegeven lijken te zijn bij de vertaling van Chinees naar Engels. Het is geen al te grote hindernis om het verhaal volledig uit het oog te verliezen. Maar het zou zeker mooi zijn om een naadloze ervaring te hebben, welke taal je ook verkiest.

Last but not least

Voor sommigen is het actiegevecht het belangrijkste onderdeel van een RPG, een no-brainer. Als je dat soort persoon bent, zul je blij zijn te weten dat Souls of Chronos op dat vlak levert. De wapenvariatie is voldoende. Je kunt kiezen tussen geweren en zwaarden. Torii heeft echter haar unieke vaardigheden. Je bent vrij om te upgraden en aan te passen, hetzij via vaardigheidspunten na het voltooien van elk level, het oppakken ervan van verslagen vijanden, of het afslaan naar zijmissies. We noemden al dat alleen Sid spelen mogelijk saai zou kunnen worden. Het is een behoorlijk eentonige ervaring. Leuk in het begin, saai aan het eind. Gelukkig redt Torii de dag. Meelevengevechtsopties stellen je in staat vijanden op korte afstand uit te schakelen. Je kunt echter ook wegrennen en schoten van verder weg afvuren. Eén schot is niet genoeg, dus je moet dit keer op keer doen tot de vijand sterft. Het is niet bepaald een hack-and-slash feestje. Je brengt veel tijd door met rondrennen, je voetstappen galmen achter je aan. Voor de behoorlijk korte playthrough had ik net iets meer ‘crunch’ verwacht.

Conclusie

Ik zeg het maar gewoon. Gevecht is niet de sterkste kant van Souls of Chronos. Vergeleken met de hack-and-slash opties van tegenwoordig schiet het tekort en kan het zelfs saai worden. Maar wat Souls of Chronos faalt in gevecht, maakt het ruimschoots goed in tal van andere dingen om buiten het gevecht om te doen. Voor het grootste deel zul je teksten op het scherm lezen om de plot te ontrafelen, te leren over de avonturen van Sid en Torii, en te selecteren welke route je ze wilt laten nemen. Je beslissingen beïnvloeden hun persoonlijkheidskenmerken, wat Sid in essentie een superonsympathieke gangster maakt of meer een van de betere. Hoewel Souls of Chronos leidt tot vier eindes, creëert het meer ruimte voor herspeelbaarheid op de zoektocht naar het ware einde. En wat geweldig is, is dat opnieuw beginnen geen karwei zal voelen, dankzij de meerdere thema’s van armoede, verraad en wanhoop die constant strijden met elke beslissing die je moet nemen. Dus, wat is de consensus? Nou, ik heb het gevoel dat de meeste gameplay-aspecten “bijna daar” zijn. Het verhaal is goed maar niet geweldig. Het gevecht voelt lichtgewicht. De art style van de game kan wat meer liefde gebruiken. Over het algemeen is het een behoorlijk goede poging, vooral vanuit een laagbudget start. Het is niet de beste game die er is, maar het heeft wel een zekere charme die het waard is om even voor te blijven staan.