Rookverbod! Recensie (PC)

Als een mot naar een vlam, ontwijkt de chef die competent is, maar cirkelt rond de verbrande taart alsof het twee peulen in een peul zijn – een match made in heaven. Een grote, oude rookwolk – toepasselijk genoemd Applewood, om redenen die buiten mijn controle liggen – verlangt ernaar de taart te eten, zich gelukkig niet bewust van het feit dat, tussen de verste toonbank en de grill, er obstakels van een culinair soort zijn die met tand en klauw vechten om een natuurlijke combinatie te voorkomen. Het is poëtisch, maar, man, Rookverbod! is belachelijk.

Ik neem het terug. Rookverbod! is niet belachelijk – het is primitief, een beetje zoals I Am Fish, in de zin dat het alleen maar een mot naar een vlam brengt, een vis naar een kom water, of, in dit geval, een bal rook naar een verbrande taart. Het gaat niet veel verder dan dat, zal ik toegeven. En dus, als je wel hoge verwachtingen had van het genieten van een poëtische expeditie van kameraadschap, keuken-gebaseerde onzin en hartverwarmende gesprekken onder gebak en fantasie-souschefs, dan kun je maar beter terugkeren en je aandacht elders richten. Eenvoudigweg, de wateren zijn hier niet zo diep. Het is een korte driedimensionale stealth-avonturenspel over rook, taarten en paranoïde restauranteigenaren – en dat is het.

Als je er naar uitkijkt om een grote hap uit deze verbrande appeltaart te nemen, bereid dan een papieren servet en trek een stoel bij. Laten we eten.

Geen Rook Zonder Vuur

Rookverbod! spinnt een klein en eenvoudig verhaal – een verhaal dat niet al te moeilijk is om te begrijpen, noch om te begrijpen hoe zo’n verhaal zou eindigen in de gekozen setting. Kort gezegd, het richt zijn aandacht op de bal rook, Applewood – een levend, nauwelijks ademend grijs wolkje – en hun wanhopige achtervolging van een geblakerde lekkernij, die toevallig het verste is van de lokale gebakjes in de voorkant van een taartenfabriek. Het doel hier, als zo’n wolkje grijs, is om te sluipen en te glijden door de fabrieksgangen, of het nu is door apparatuur te saboteren om werkplaatsmedewerkers af te leiden, je formaat te veranderen om grote open of gesloten ruimtes te accommoderen, of roekeloos door de keuken te rollen zonder een zorg in de wereld. Het eindspel? Waarom, het vinden van de verbrande taart, natuurlijk. Vraag niet.

Het grootste deel van Rookverbod! speelt zich af als een traditioneel top-down stealth-spel, waarbij de speler snel tussen gangen moet bewegen, zoeklichten moet ontwijken en afleidingen moet veroorzaken waar mogelijk om door bepaalde nauwe ruimtes te glippen en wat dies meer zij. Maar, er is nog iets anders van belang dat hier verborgen ligt: een conciërge die toevallig een alomachtige stofzuiger bezit die je hele “lichaam” en de essentie die je bij je draagt in één klap kan opzuigen. Met die kleine ongemakkelijkheid, is er één stap die je moet nemen tijdens de duur van je reis door de werkplaats, en dat is om rookdeeltjes op te nemen om je kracht en formaat te vergroten. Hoe groter de wolk, hoe groter de kans om een wat grimmige lotsbestemming te ontwijken, enzovoort.

Laat het Branden

Rookverbod! is niet enorm moeilijk, hoewel het enige vooruitdenkende vaardigheden vereist om op te lossen, vooral in de tweede helft van de reis wanneer bepaalde alziende gazers grote delen van het scherm consumeren en wat dies meer zij. Toch, het speelt zich af als een standaard stealth-spel, wat betekent dat vooruitgang vaak wordt gemaakt met een goed geoliede combinatie van intuïtie en domme pech. In mijn ervaring, werden veel van de proeven voltooid zonder al te veel gratie. Dat betekende niet dat af en toe geen berekende zet nodig was, hoor. Toch vond ik dat een groot deel van het spel zo simpel was als door roosters schuiven en halfhartig zigzaggen tussen chefs als een vleermuis uit de hel. Weer, misschien kwam dat neer op potluck.

Aan de andere kant, het spel blijft niet te lang hangen met overbodige vulstof of zinloze jargon die weinig tot geen waarde toevoegt aan het overkoepelende verhaal. Verhaaltechnisch is het een beetje aan de lichte kant van het spectrum, met een eenvoudig A-naar-B-progressiesysteem dat dienst doet als zijn brood en boter, of rook en taart, in dit geval. Dit is geen probleem, hoewel het wel de moeite waard is om op te merken dat er niet veel replay-waarde is om te ontdekken hier, noch enige post-game-ervaringen om te ontgrendelen in het licht van de sluitingsmomenten. Toch, als je een uur of zo te sparenen hebt, dan moet je genieten van een grote hap uit deze overgekookte taart. Waarheid gezegd, het zal waarschijnlijk geen langdurige indruk op je smaakpapillen achterlaten, maar dat betekent niet dat je geen kick krijgt uit het idee om het te proberen.

Uitspraak

Rookverbod! bood me alles wat het wilde serveren: een korte uitstap door een chaotische keuken met een sluipende culinaire twist die me stevig op mijn tenen zou houden voor een uur of twee. Met een lichtvoetige aanraking, werden die twee korte uren een interessante, bijna lachwekkend boeiende ervaring met veel te ontdekken. Toegegeven, het was niet de rook-georiënteerde sim die ik wellicht had gewild, maar het had zeker een onverwachte niveau van complexiteit in zijn hapklare, maar vreemd genoeg volledige vorm.

Om het eenvoudig te zeggen, fans van stealth-gebaseerde spellen die vrijwillig illogische ideeën en vreemde ontwerpen aannemen, zouden een plek moeten vinden om hun voeten te wassen in de gezellige kwartieren van deze korst-gekoesterde gangen. Hoewel deze fans waarschijnlijk niet in staat zullen zijn om te genieten van het hele caboodle onder de gelaceerde randen van deze vreemde voorgerecht, zouden ze genoeg moeten hebben om zich een handvol uren bezig te houden… tenminste totdat de taart zijn aantrekkingskracht verliest.