Road Food Simulator recensie (pc)

Ik val bedrijfssimulatie spellen waren toppings op de ene pizza, dan zou ik me kunnen voorstellen dat de gekookt Het product zou veel lijken op een calzone met een vulling te veel. De simpele waarheid is dat, hoe smaakvol het ook mag zijn, het vaak moeilijk is om een ​​maaltijd met oh zo veel ingrediënten te verteren. Dat is het geval met de meeste, zo niet alle, op klusjes gebaseerde simulators – dezelfde games die vertrouwen op die zeer eenvoudige, en zeer voorspelbare formule die ofwel het vullen van schappen inhoudt ofwel het langdurig bedienen van klanten met een doffe blik. En ik zal je niet voorliegen, maar de bittere realiteit is dat Wegvoedselsimulator verschilt niet zoveel van zijn collega's met veel toppings. Er zijn planken en er zijn houten klanten. Het enige dat dit onderscheidt van zijn concurrenten is de artikel — dat is pizza.

Naast het ruilen van producten, Wegvoedselsimulator heeft veel van dezelfde basisingrediënten als zijn soortgenoten: een traag tempo, kleine upgrade-bomen die de ontwikkeling van het bedrijf bevorderen, en een voortdurend gevoel dat, als je maar genoeg tijd besteedt aan het op een klokachtige manier doorhakken van dezelfde bewegingen, dan groot De dingen zullen uiteindelijk je kant opslaan en je de smaakvolle voldoening van een dag hard werken geven. Dat alles is aanwezig, samen met een coöpmodus die meerdere spelers de mogelijkheid biedt om te wisselen tussen banen, inclusief maar niet beperkt tot het creëren van pizza's, ze op tijd en professioneel inpakken en ze bezorgen bij de ongeduldige klanten die verspreid over de dichtbevolkte wereld rondlopen.

Natuurlijk is er hier nog veel dat we nog niet hebben besproken, en daarom is het voor ons van belang om de geheel beeld, misschien moeten we teruggaan naar het begin.

30 minuten of minder

Wegvoedselsimulator wil een beeld schetsen van dierlijke vraatzucht, een chaotische werkcultuur en kleine beloningen die ervoor zorgen dat vermoeide collega's tot het uiterste vechten om hun maandelijkse quota te halen. doet Dit door een tijdgebaseerd systeem te introduceren in het generieke voedselbereidingsaspect van een traditionele kooksimulator. Met andere woorden, als jij, de speler, niet Als je in staat bent om "kwaliteitsvoedsel" te bereiden en het op een efficiënte manier te leveren, dan, verrassing verrassing, wordt de kans om snelle vooruitgang te boeken op dit gebied plotseling klein tot onbestaand. Maar dat is waar Wegvoedselsimulator vindt het moment om je te voeden met een idee - dat werken met anderen is de sleutel tot succes.

Terwijl u blikje dezelfde basistaken uitvoeren als een eenzame pepperoni-flipper, Wegvoedselsimulator doet een poging om je de belofte te geven dat, als je toevallig de inspanning Als je een team vormt, zullen er in de loop van je carrière grotere dingen gebeuren. Hoe dan ook, het doel van het spel blijft hetzelfde: geld verdienen, betere pizzarecepten kopen en het gesprek van de dag worden met een bedrijfsmodel dat zichzelf zowel financieel als economisch in stand houdt. Het enige dat... helpen wat je natuurlijk moet doen is maken de pizza's, en serveer ze. En als je denkt dat dat een beetje een sleur is, dan is dat ook zo. Een leuke een soort sleur? Eh, misschien, hoewel ik denk dat het erop neerkomt die die u kiest om voor uw team in dienst te nemen.

Op bestelling gemaakt

Zoals het aloude gezegde luidt: als je één jobsimulator hebt gespeeld, dan heb je ze waarschijnlijk allemaal gespeeld. Hetzelfde geldt hier, want het grootste deel van de game draait om de ideologieën van een schoolvoorbeeld van een businessmodel. Kort gezegd bestaat het spel uit het uitvoeren van dezelfde taken als voorheen, zoals het beleggen van pizzabodems vanuit verschillende containers, het gebruiken van diverse keukenapparaten om eten te verwarmen en te bewaren, en het handmatig verplaatsen van dozen om snel geld te verdienen. Hoe sneller je bent, hoe meer geld je verdient, vergelijkbaar met hoe de meeste simulators werken die van armoede naar rijkdom leiden.

Het is leuk om over de bovenstaande taken na te denken, ook al zijn ze wat langdradig en pijnlijk voorspelbaar. druk werk, dat geef ik toe, maar met een flinke hoeveelheid upgrades om na te streven en teamdoelen om te behalen, krijg je waar voor je geld, om zo te zeggen. Er is maar één ding dat het tegenhoudt: het gebrek aan originaliteit in het ontwerp. Vergeet dat maar, er zijn twee dingen die het tegenhouden: het gebrek aan originaliteit en de slordige AI.

Mechanisch gezien is er geen ook Veel om over te zeuren, temeer daar de hele besturing is gecondenseerd tot een klein zakje gemakkelijk toegankelijke knoppen en triggers. Dat gezegd hebbende, de NPC's, of gewoon de bevolking in het algemeen, hebben hun nadelen, met een combinatie van grillig gedrag en twijfelachtige uitvoering van hun bewegingen als de twee dingen die het uiteindelijk naar beneden halen en de immersie verpesten.

Vonnis

Wegvoedselsimulator is net zo saai als vreemd bevredigend. Of in ieder geval, het is voldoen aan om te zien hoe het zich ontvouwt naast een paar andere nietsnutten die net zo incompetent zijn als jij. Daar valt wel wat leuks mee te beleven – in de chaos van een wereld die deels op de rand van de afgrond staat, en deels op het punt staat een zandbak voor massavernietiging te worden, om de juiste redenen. Is het plezierig, kijkend naar de keuken die fladdert en waadt terwijl je de toppings meerdere keren overslaat in de hoop dat iets zal eruit springen om het waardevoller te laten voelen? Eh, ja en nee. Hoewel de gameplay zelf pijnlijk saai en repetitief is, is het proces van bezwijken onder de druk van lopend het bedrijf with Friends is verrassend komisch. Schommels en draaimolens, denk ik.

Als je wanhopig op zoek bent naar iets dat de norm durft te doorbreken en niet bang is om te experimenteren met grondstoffen, dan zul je hier waarschijnlijk een onaangename verrassing te wachten staan. Hoewel het spel bewust probeert een eigen reeks multiplayer-shenanigans te genereren, is het een feit dat... Wegvoedselsimulator doet niets anders dan wat talloze anderen in het verleden hebben gedaan. Het zijn veel van dezelfde stukjes en beetjes die we al tientallen keren eerder hebben gezien, tot aan de kopieer-en-plak-interface en de beloningssystemen met wortel en stokje. Het is lachwekkend, maar toch Bedrijven.

Om eerlijk te zijn: als je de schaamteloze poging om een ​​dertien-per-dozijn carrièresimulator te imiteren kunt negeren, zou je genoeg enthousiasme moeten kunnen opbrengen om erdoorheen te razen. Wegvoedselsimulator en al zijn toppings. Het zal niet wow maar het zou de honger wel voor een korte periode moeten stillen.