Retro Rewind Recensie (PC)

De algemene consensus onder de gemiddelde millennial is dat videoverhuurwinkels de “chef’s kiss” waren voor elke goede jeugd. Voordat er streamingdiensten waren, toen VHS-verhuur en late-night popcorn-runs de norm waren, had iedereen iets om op te leunen om die “itch” te krabben. Het was vertrouwd—simpel, maar vertrouwd in dezelfde zin. Het handmatig terugspoelen van cassettebandjes; de schatten aan gecategoriseerde films; de plakkerige tapijten die een sterke geur van zout en boter afgaven; en de rijen mensen die vastbesloten waren om een middernachtelijke release te zien in hun lokale verhuurwinkel, alleen maar om iets te hebben om over te praten bij de waterkoeler de volgende dag. Toen voelde alles meer communautair gedreven, bijna alsof de hele entertainmentcircuit een enkele “veilige” haven had om op te leunen in tijden van nood. En als Retro Rewind iets doet, dan is het wel dat het diezelfde vertrouwde vonk weer aanwakkert om ons terug te brengen naar de gouden jaren van VHS-gedreven communautaire harmonie. Heck, het houdt zelfs de zout- en boterbedekte plakkerige tapijten vast, als het alleen maar is om de rustieke charme en nostalgie intact te houden.

Vanaf het moment dat je de geur van Retro Rewind’s zoutpopcornmachines ruikt en de controle over je eigen retro-videoverhuurwinkel overneemt, wordt het doel duidelijk: een winkel beheren en profiteren van de liefde van mensen voor oude films en bandjes met het doel om de volgende plek te worden voor entertainment. Je hebt blockbuster-favorieten om te categoriseren, niche-films om aan te bevelen, apparaten om te installeren en up te graden, en zelfs een team van gelijkgestemde filmfanaten om te beheren. Er is een heleboel meer aan dan dat, maar het doel, echt, wijkt niet zo ver af van je traditionele job-simulatiespel. Het is een tekstboek-sweep-en-serve-sim die, net als Rental Store Simulator, je uitnodigt om terug in de tijd te stappen en je eigen bedrijf te runnen, niets meer, niets minder.

Wat Retro Rewind onderscheidt van andere bedrijfs- en job-simulatiespellen van zijn soort is zijn seizoensaanpak. Zie, anders dan je gebruikelijke management-sim waar spelers normaal gesproken op een enkelspoor systeem werken en kleine aanpassingen maken, vraagt Retro Rewind je om door elk seizoen heen te werken en de kracht van marktmanipulatie te gebruiken om aan te passen bij de veranderingen, of het nu gaat om het scouten van tijd-appropriate releases of het toepassen van een bedrijfsmodel dat past bij een specifiek evenement of festival. En dat is iets dat Retro Rewind doet en doet goed: het gebruikt de rotatie van de seizoenen om de ervaring fris en interessant te houden. Zoals het geval is, brengt regen een hogere vraag; vereisen bankvakanties meer voorraad; en speciale evenementen—Halloween, Kerstmis, enz.—vereisen dat je een bibliotheek van producten publiceert die passen bij het seizoen en de behoeften van je klanten, als je mijn drift begrijpt.

Terwijl de bulk van Retro Rewind voornamelijk afhankelijk is van de gebruikelijke pijlers van een tekstboek-job-simulator—de voorraadcontroles, transacties bij de kassa, en de kleine upgrades die komen met uren van shifts en monotonous grafting practices—voegt het passeren van de seizoenen een extra laag van complexiteit toe aan een anderszins generieke ervaring hier. De core gameplay-loop is echter ontzettend vergelijkbaar met wat je een dozijn keer eerder hebt gezien in alternatieve winkelpuien. Met andere woorden, als je niet zorgvuldig de formule aanpast om een nieuw seizoen te accommoderen, dan ben je ofwel nieuwe films aan het toevoegen aan de schappen, ofwel boterpopcorn in emmers aan het scheppen, ofwel je financiën aan het beheren, ofwel achter de kassa aan het werken om een paar extra bucks te verdienen om te investeren in cosmetics en andere items voor je winkel.

Ik geef toe dat, terwijl Retro Rewind bijna alle trappings van een conventionele winkelier-sim heeft, het spel toch veel goede elementen heeft, waaronder een personalisatie-tool die je toelaat om het uiterlijk van je winkel-interieur te veranderen—de kunst, decals, posters, tapijten en kleurcombinaties, bijvoorbeeld—alsmede een ton aan Easter Eggs die hulde brengen aan klassieke blockbuster-films en geliefde franchises. Bovendien heeft het een solide progressiehaak die je voor de duur van de seizoenen kan houden, met talloze films om te jugglingen, behoeften om te vervullen, en een ever-shifting schema om bij te houden. En dat is een heleboel meer dan wat andere winkel-georiënteerde sims te bieden hebben, echt.

Natuurlijk, aangezien ik door de gouden eeuw van VHS-winkels heb geleefd (rust in vrede, Blockbuster), moet ik zeggen dat Retro Rewind, visueel, de spijker op de kop slaat en die geloofwaardige, zij het lelijke, jaren 90-essentie echt vastlegt. Van de lelijke tapijt patronen tot de verouderde neon-reclames, de arcade-stijl popcorn-machines tot de denim-zware outfits—Retro Rewind vindt die look en bouwt erop met alle pulp-extracten die je ooit nodig zou kunnen hebben van een ode aan oude winkels. En het zijn de kleine details die het zo veel aantrekkelijker maken voor de gemiddelde klerk—de klachten; de belachelijke vragen; en het gebrek aan helpende handen, bijvoorbeeld. Retro Rewind heeft al deze dingen, en dan nog wat.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl de aandacht voor detail hier geweldig is, Retro Rewind nog een paar notches in de riem heeft die een beetje extra werk zouden kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld, de beweging is ontzettend houtachtig, en het gebrek aan visuele glans maakt het spel vaker een oogpijn dan een opvallend kunstwerk. Maar zelfs dan heeft Retro Rewind nog veel goede facetten om met zijn publiek te delen, waarvan de meeste de negatieven overtreffen. Het mag dan niet het perfecte job-simulatiespel zijn, maar het is er wel een die zal aanspreken bij het doelpubliek en bij degenen die een liefde delen voor oude-school grafting en winkel-exploits.

Oordeel

Retro Rewind is een absolute blast uit het verleden—een geloofwaardige afdaling in de gouden eeuw van zoutpopcorn en plakkerige cassettebandjes, verschrikkelijke tapijten en idiote vragen. Hoewel het nog steeds de gebruikelijke aspecten van een tekstboek-bedrijfssim heeft, zijn de aandacht voor detail en de uitgebreide seizoensvariaties en film-synergies meer dan genoeg om het die kleine extra oomph te geven. En dat is iets dat ik meer dan blij ben om mee te nemen uit deze hele ervaring: het feit dat het tapt in een nostalgische wereld en de spijker op de kop slaat met alle tijd-appropriate bits en pieces.