Odd Dorable Review (PC)

Als vader van vier buitengewoon creatieve kinderen, begrijp ik ook de belangrijkheid van het bewaren van herinneringen en met de hand getekende herinneringen, hoe belachelijk of eenvoudig ze ook mogen lijken. Maar ik moet mijn hoed afnemen voor Artur Latkovsky, want waar ik normaal gesproken een schilderij aan de koelkast zou plakken en het zou laten verzamelen met stof, deze getalenteerde maker kiest er in plaats daarvan voor om leven in te blazen in het kunstwerk van zijn dochter door het te transporteren naar een levende, ademende open-wereldgame. En ik neem aan dat dit precies is wat Odd Dorable is: een ode aan ouderschap, aan kindertijd en aan de eenvoudige genoegens die het leven een beetje minder hectisch maken.

Odd Dorable is de geanimeerde belichaming van een koelkast vol krabbels en snuisterijen – een adolescentendroom die, hoewel niet technisch meesterlijk, het kloppende hart heeft van de wildste creaties van een buitengewoon getalenteerde vierjarige kunstenaar. Van zijn schattige marshmallow-achtige metgezellen tot zijn een-streepige vlekkerige achtergronden, Odd Dorable baadt graag in zijn eenvoud en zijn kinderlijke charme, en weigert dus te doen alsof het iets is wat het niet is. Helaas is Odd Dorable geen meesterwerk; het is een passieproject voor twee verwante geesten die gewoon van hun werk houden, met alle gebreken en al. En ik hou ervan.

Natuurlijk is Odd Dorable niet op het punt om de Van Gogh van kindercomputerspellen te worden, maar het heeft wel het potentieel om een paar hoofden te doen draaien en een warm gevoel in je hart te ontsteken. Misschien is dat genoeg. Misschien, misschien, hoeft het niet te streven naar perfectie; het hoeft alleen maar te onthullen hoe belangrijk het is om een kinderherinnering te bewaren. Ik ben zo blij dat dit flipboek van herinneringen in een speelbare formaat is. Kudos daarvoor, Artur.

De Creatieve Waterval

Odd Dorable beschrijft zichzelf als een “open-wereld”-IP. Maar dat betekent niet dat het een open-open wereld is; het is eigenlijk meer een kleine open vlakte die vol zit met allerlei soorten kunstwerken en vreemde krabbels. Maar laten we het hier niet te veel over hebben. Laten we niet vergeten dat dit is, zodra je de labels die bij de beschrijving horen verwijdert, een handgemaakte liefdesbrief aan imaginaire vrienden en alle goede dingen die om een kinderbrein draaien. En dat is wat dit is: een rechttoe-rechtaan-weergave van een imaginaire geest, en een die een vrijwillige inspanning levert om alle saaie dingen en domme streken voor de lol en de authenticiteit te laten staan.

Het spel zelf is opgedeeld in verschillende delen, met het hoofddeel bestaande uit het verkennen van een kleine en levendige wereld en het ontmoeten van vreemde maar vreemd genoeg liefelijke met de hand getekende personages, en het tweede deel bestaande uit een reeks schone en eenvoudige puzzels en opdrachten, waarvan de laatste vereist dat je actief zoekt naar ontbrekende kaarsen om een prinses te helpen bij haar reis. Er zijn geen lange tekstvakken om door te scannen, noch zijn er complexe dialoogsequenties om uit te zitten. In plaats daarvan heb je een puzzel met een ongecompliceerde interface die visuele aanwijzingen en animatietechnieken bevorurt boven complexe UI en zinloze jargon. En in dit geval werkt het echt goed.

Een Tijdscapsule voor Toekomstige Generaties

Odd Dorable blijft niet te lang hangen door overbodige vulmiddelen of hopeloze rommel toe te voegen om de speeltijd te rekken. In plaats daarvan gebruikt het de korte tijd die het heeft om een schat aan goede wezens en peuterspeelhuis-kunstwerken in een volledig interactieve omgeving te laten zien. Het doet niets bijzonders opwindends om de traditionele opdracht-formule te schudden, noch duwt het de grenzen van moderne programmering. Maar opnieuw, waar het ontbreekt aan technische diepte en complexiteit, maakt het dat goed met de boodschap die het zo moeiteloos overbrengt. Het is geen volwaardig spel; het is een interactief kunstwerk met veel persoonlijkheid en, eerlijk gezegd, veel humoristische toevoegingen.

Laat gezegd worden dat Odd Dorable niet het soort spel is dat je gemakkelijk in en uit kunt gaan over een lange periode. Eigenlijk is het geen spel dat veel replay-waarde biedt. Maar opnieuw, dat is niet genoeg om de algehele ervaring te bederven; als iets, werkt het als een stimulans voor spelers die onbekend zijn met, of in ieder geval aarzelen om zichzelf bloot te stellen aan langere RPG’s. De waarheid hier is dat je wel door Odd Dorable heen kunt gaan en van alles wat het te bieden heeft genieten in minder dan dertig minuten, plus of min een paar minuten.

Oordeel

Ik moet credit waar credit due is en zeggen dat, ondanks alle fouten in het ontwerp (waar naar de aard van een kinderbrein), Odd Dorable nog steeds een absolute genoegen is om een uur of zo te spelen. Dankzij zijn schone interface, vreemde personages en tastbare puzzels, is het een makkelijke om in te nemen, en een die je gemakkelijk aan een jonger paar handen kunt introduceren als een brug naar iets wat een beetje zwaarder is.

Terwijl Odd Dorable niet het einde van het spel is, is het een schattig klein tijdscapsule van krabbels dat zijn deel van de liefde en het respect verdient. Het is iets wat ik bijna wens dat ik kon doen, maar waar ik de expertise niet voor heb. Maar dit gaat niet over mij; het gaat over een vaders liefde voor zijn dochter en de kunstwerken die twee verwante geesten kunnen creëren met de middelen die ze tot hun beschikking hebben, ongeacht hun persoonlijke smaak in karakterontwerp of wereldbouwvoorkeuren. Hier doet dat er niet toe, en dat blijkt uit zijn domme maar o, zo liefelijke compositie.

Om met de deur in huis te vallen, Odd Dorable gaat je niet iets geven om over naar huis te schrijven. Dat gezegd hebbende, als je bereid bent om een passagier te zijn in een vrij persoonlijk verhaal, dan moet je zeker overwegen om dit eerbetoon aan ouderschap en tijdloze krabbels en herinneringen te kopen.