Monterey Jack Recensie (Xbox Series X/S & PC)

Net als blauwe kaas is Monterey Jack iets van een verworven smaak. Het is echt het soort koopjeskorf first‑person horror dat je op een impuls of uit nieuwsgierigheid koopt, maar niet per se omdat je wilt de cheddar proeven. Toch voelt het nog niet helemaal juist om het een horror te noemen, want het is net zo verontrustend en bedreigend als een plastic spork op een kaasplank. Een pantomime met lichte vlekken van met kaas doordrenkte actie voelt echter als een goede manier om het samen te vatten. Het feit dat het zijn eigen versie van Willy Wonka’s “Pure Imagination” heeft, zegt eigenlijk alles, echt.

Monterey Jack is eigenlijk niets minder dan cheesy — en dat is een goede zaak, geloof het of niet. Aangezien we meer dan genoeg psychologische hapjes hebben gehad met de gebruikelijke kant van mascotte‑gebakken horror‑troepen, is het een welkome verandering om een spel te zien dat zo belachelijk slecht is dat het eigenlijk, nou, best goed is? Ik bedoel geen disrespect naar de ontwikkelaar, want het is duidelijk dat zelfs Monterey Jack weet hoe bizar het geheel is, door slingshots te combineren met vuurwerk, bowlingbanen met sous‑chefs die de naam Charlie Cheese Ball dragen. Het alles bij elkaar, en vreemd genoeg, het werkt gewoon.

Natuurlijk is dit geen spel waar je vanzelfsprekend naar zou grijpen als je dringend behoefte hebt aan een stevig plot en veel rijke karakterontwikkeling. In feite is Monterey Jack het tegenovergestelde van een tot nadenken stemmend spel. Het maakt het zo duidelijk dat het meteen de mogelijkheid wegneemt om ergens anders over na te denken dan in het domein van een eenvoudige gang‑hopende kermisattractie. Een vriend—Mikey—is verdwenen en werd voor het laatst gezien toen hij een voormalige kaasfabriek betrad die, door COVID en andere dubieuze complicaties, sindsdien in verval is geraakt. Het is jouw taak, als de stemloze protagonist, om de met kaas overspoelde vertrekken van Monterey Jack’s verdwenen koninkrijk te betreden en hem te redden voordat het ergste scenario zich voordoet.

Aangezien mascotte‑horrors een voorspelbare groep vormen, is het niet echt verrassend dat, net als Five Nights at Freddy’s, Poppy Playtime, Finding Frankie, of zelfs Cakey’s Twisted Bakery, Monterey Jackbijna alle dezelfde basis‑elementen gebruikt. Hoewel je hier wel kunt terugvechten, met een slingshot, een keukenmes of vuurwerk, leunt het grootste deel van het spel op de gebruikelijke hulpmiddelen—verstoppen, rennen en het verkrijgen van ogenschijnlijk willekeurige objecten om een nieuwe doorgang te ontgrendelen, bijvoorbeeld. Het is allemaal schoolboekmateriaal, en het maakt op geen enkel moment een poging om een extra laag toe te voegen aan de mascotte‑gedreven zelfgemaakte horror. Vervelend genoeg heeft het dat niet nodig.

Aangezien je letterlijk de hoofden van de poppen in het spel kunt verbrijzelen of een knikker van een stuk kaas kunt laten kaatsen en er zonder een krasje vanaf kunt komen, is Monterey Jack echt geen moeilijk spel om door te spelen. Hoewel het je vaak dwingt te vluchten voor de titelantagonist of je te verstoppen in een ballenbak of ergens anders die net buiten bereik van gevaar ligt, wordt Monterey Jack op geen enkel moment een zware strijd. Integendeel, het is een merkwaardig aangename tocht die, hoewel soms nog steeds verontrustend, vreemd vermakelijk is om af te ronden. Zie opnieuw de verwijzing naar “Pure Imagination”.

Hoewel Monterey Jack een tamelijk kort spel is (negenentachtig minuten, min of meer), propt het veel elementen in zijn verhaal. Naast een paar baasgevechten en actiesequenties—acties die vaak het gebruik van een slingshot inhouden om knikkers op met kaas bedekte vijanden te schieten, uiteraard—heb je ook een handvol lichte puzzels en, natuurlijk, een boottocht door de gestremde baaien van een kaasachtig wonderland. Het is allemaal behoorlijk absurd, maar het dient zijn doel als een lichtgewicht mascotte‑horror.

Er zijn een paar problemen met Monterey Jack. Bijvoorbeeld, het spel bevat een inventarisbeheersysteem—een systeem dat, met alle respect, een tamelijk zinloze toevoeging aan het spel is. Aangezien je genoeg vakken in je rugzak hebt om alles wat je tegenkomt op te bergen, heeft de mogelijkheid om op te slaan of opslagkisten te gebruiken eerlijk gezegd weinig nut. Tickets voegen ook niet veel waarde toe aan de algehele ervaring. Stel, als je genoeg tickets verzamelt, kun je een willekeurige upgrade kopen in de cadeauwinkel, zoals een betere zaklamp of een stevigere slingshot. Dat gezegd hebbende, je hebt geen van die upgrades nodig om verder te komen in het spel, waardoor de verzamelobjecten puur cosmetisch zijn en geen verplicht onderdeel van het spel.

Monterey Jack is duidelijk een budget‑indie, en je kunt hier zeker je deel van technische haperingen verwachten. In verschillende gevallen liep ik tegen glitches aan waarbij ik door muren ging of gedwongen werd een eerdere save te herladen. Hoewel het de sfeer niet deed verpesten, diende het vaak als een herinnering dat ik geen briljant spel speelde, maar een indie‑komedie die net zo krankzinnig als defect was. Toch gaf het me even iets om om te lachen, en dat maakte de problemen des te draaglijker.

Met een paar eindes om te ontgrendelen en verschillende biomen om te verkennen, is Monterey Jack zeker een spel dat je meerdere keren kunt oppakken en spelen. Nogmaals, het is misschien niet bijzonder speciaal om zichzelf een kans te geven aan de top van mascotte‑horror‑achtige indies, maar het doet wat op de doos staat en levert een lachwekkend dwaas spel dat net zo vermakelijk is als het kaasachtig is.

Conclusie

Monterey Jack leunt op zijn kaasachtige wortels om een tand‑krullende, budgetvriendelijke mascotte‑horror te creëren die zowel merkwaardig vermakelijk als verrassend hilarisch is om door te spelen gedurende tachtig tot negentig minuten. Hoewel het niet kan tippen aan de eeuwige cultklassiekers à la Poppy Playtime, brengt het een verfrissende smaak aan een opgeblazen concept. Is het eng? Nee. Speel je het voor de uitvoering van “Pure Imagination”? Absoluut.