Midnight Ramen Review (PC)

Het is bijna middernacht en de mensen in de zwak verlichte stad hebben iets nodig om hun geest te verheffen – een soort bouillon die mogelijk een gevoel van welzijn in hun harten kan brengen en hen in staat stelt om hun diepste, donkerste geheimen te ontrafelen. Het is een veilige plek, en een die, ondanks dat het niet in contact staat met de drukte van de moderne high street, alle kwaliteiten en ingrediënten bezit om reizigers in de schemering ertoe te brengen een stoel te trekken en even te blijven. En in een wereld waar weinig anders operationeel is tijdens de late avonduren, lijkt het erop dat ramen, van alle dingen, het bindmiddel is dat de macht heeft om sociale harmonie onder de massa’s te behouden. Laat ik het zo zeggen, Midnight Ramen is precies dat: een harmonieuze vaartuig voor beginnende foodies en lokale socialites om hun kicks te krijgen.

Midnight Ramen schiet niet terug van zijn natuurlijke neiging om een of twee activa te lenen van de likes van VA-11 Hall-A of Coffee Talk. In feite maakt het het pijnlijk duidelijk vanaf het begin dat, hoewel het een poging doet om zijn eigen smaken toe te voegen aan de bouillon, het spel zelf een bredere catalogus van cozy visual novel-elementen vertegenwoordigt die we verschillende keren in talloze andere incarnaties hebben gezien. Met dat in gedachten kunnen spelers een aantal dingen verwachten: bloeiende vriendschappen met potentiële klanten; hartige ramen-gebaseerde recepten en andere aanvullende voedselartikelen; en een eenvoudig maar elegant bedrijfsbeheersysteem dat, hoewel het niet dramatisch anders is dan het gemiddelde verhaal, het zijn aspirant-ondernemers toelaat om te creëren zonder enige formele marketingervaring.

Dus, is Midnight Ramen eigenlijk de moeite waard om in de bouillon te roeren of niet? Laten we het erover hebben.

De late avond

Midnight Ramen is een visuele roman in hart en ziel, wat betekent dat, hoewel er verschillende interactieve scènes en zelfs een paar vrij generieke kook-gebaseerde mini-games zijn om doorheen te werken, het grootste deel van de inhoud afkomstig is van een rijke verzameling geschreven verhalen en tussenkomende keuzes. Natuurlijk, dit is niet om te zeggen dat het hele spel is gericht op een overvloed aan tekstvakken en andere geschreven passages, maar om het absoluut duidelijk te maken – lezen is, in alle eerlijkheid, de enige ding dat ertoe doet in een wereld zoals deze. Met andere woorden, er is niet veel te klagen over hier, minus, misschien, het feit dat je af en toe de juiste recepten voor bepaalde klanten moet vinden, evenals specifieke dialoogkeuzes selecteren om de verhaallijn naar het volgende belangrijke mijlpaal te brengen. Maar dat is ongeveer het.

Het verhaal is zo eenvoudig als ze komen: een ramenwinkel-eigenaar en zijn leerling bezetten een klein hoekje van een stad – een relatief sombere plek waar kraampjes ophouden te functioneren tijdens de schemering, en de enige mensen die de binnenste kwartieren bewandelen zijn diegenen die verlangen om hun geheimen te vertellen over een kalmerende bouillon gevuld met hun favoriete ingrediënten. Geen verrassing, dit is waar jij, samen met je leerling, je voet vindt: achter de toonbank van de kleine ramenstall – moreel geneigd om wederzijdse banden te smeden met je klanten over een schuimige pint en een kom hete noedels. Er is niet veel meer aan dan dat, om eerlijk te zijn – en dat is prima. Toch is er nog een plot punt, een die alleen toegankelijk is door dieper en dieper in het leven van de mensen te graven die je gaandeweg leert kennen.

Ramen voor iedereen

Wat betreft het maken van ramen, is er niet veel te doen. Nou, ik zeg dat, als er eigenlijk meer te overwegen valt dan de gemiddelde kop koffie. In tegenstelling tot, zeg, Coffee Talk – nog een visuele roman die je uitnodigt om warme dranken te creëren en eenvoudige cappuccino-kunst te maken – Midnight Ramen vraagt je in plaats daarvan om een paar extra ingrediënten te mengen, zoals de bouillon zelf, evenals verschillende kruiden, toppings en noedels. En, aangezien elke klant een voorkeur heeft, is het aan jou om met hen individueel te praten om te ontdekken welke van de gerechten hun smaakpapillen doen pieken. Simpel gezegd, het gaat allemaal om het vinden van die winnaars formule, die op zijn beurt kan leiden tot verse verhaalbeats en knooppunten om te ontgrendelen in de overkoepelende verhaallijn.

Het spreekt voor zich op dit punt, maar Midnight Ramen gaat niet zozeer over het creëren van ramen-gerechten als over zijn verhalen, waarvan er veel te volgen en op te lossen zijn. In een typisch scenario – shifts, meestal, die meestal draaien om het luisteren naar klanten en het maken van een occasionele opmerking – vind je jezelf bezig met het bedienen van de ramenstall en het deelnemen aan korte mini-games, die vaak vereisen dat je door verschillende ingrediënten heen gaat en je concentreert op een gerecht dat bij de behoeften van je klant past. Buiten dat om, is er ook het geval van het vinden van de juiste bijgerecht en drank, ook. Nog steeds, zijn geen van deze dingen moeilijk om uit te vogelen; in feite zal de klant je vertellen wat ze leuk vinden, dus het is meer of minder het geval van het lenen van een oor en twee en twee samen tellen.

Oodles van noedels

Om te zeggen dat Midnight Ramen een beetje een langzaam brander is, zou niet al te ver van de waarheid zijn. Het is een langzaam proces, levenslange banden smeden over de loop van verschillende shifts in het spel en ontcijferen wat elke klant wil – maar dat is een beetje verwacht, gezien de flagrante verwijzingen naar andere visuele romans zoals Coffee Talk, om eerlijk te zijn. Echter, met een enorme hoeveelheid echt goede momenten die vaak op de tong blijven liggen lang nadat ze hun piek hebben bereikt, lijkt het erop dat zelfs enkele van de meer monotonous taken hun plaats in de schijnwerper hebben. En dat, echt, is waar het allemaal om draait: het gladstrijken van de iets minder creatieve aspecten om een groter gevoel van doel en betekenis te onthullen. Het is het vinden van de tijd en energie om de druk te weerstaan van het omgaan met de persoonlijke worstelingen van klanten, dat is het probleem.

Gelukkig is er een geweldige hoeveelheid hoorbare en grafische inhoud om de gebrek aan gameplay hier te compenseren, en het schijnt vaak door in de achtergrond, van alle plaatsen. Behalve dat het een kalmerende score herbergt die verrassend goed past bij de setting, Midnight Ramen herbergt ook een kwaliteitsrooster van relatable characters en real-world issues, waarvan ik dacht dat ze interessant genoeg waren om me langzaam te laten ontrafelen elk en elk aspect over de duur van de serie. Natuurlijk, ik kan niet zeggen dat ik levenslange relaties ontwikkelde met de ramenstall-regulars, maar het feit dat ze elk een verhaal hadden om te vertellen over hun eigen respectieve levens was genoeg om me voor de lange termijn te houden. En zelfs wanneer ik niet wilde praten – ik had nog steeds de ramen om me bezig te houden, vreemd genoeg.

Uitspraak

Midnight Ramen doet zijn best om de atmosferische vibes en de communale geest van Coffee Talk te recreëren door zijn eigen schat aan interessante verhalen en intrigerende persoonlijkheden te implementeren. Het is niet exact een nieuw concept – het bereiden van schuldig voedsel voor eenzame mensen en het manifesteren van een verse paar ogen om anderen te helpen in hun wanhopige tijden van nood, maar het is een formule die werkt, zoals bewezen is in talloze andere visuele romans van een soortgelijke aard. Daarom voelt het bijna te gemakkelijk aan om het aan te bevelen, want het vangt de essentie van een award-winnende ervaring, en het maakt volledig gebruik van de kans voor de lezer om deel te nemen aan zijn verhaal, al is het maar voor een korte tijd.

Als je iemand bent die door eindeloze tekstvakken scrolt en herhaaldelijk dezelfde bewegingen herhaalt, dan zul je waarschijnlijk de mentale bandbreedte hebben om door elk van de verhalen heen te worstelen die Midnight Ramen vlees maken. Ik zeg niet dat het een saaie onderneming is, want het is dat niet, hoewel ik wel zal zeggen: als het een snel tempo is dat je op de markt bent, dan ben je zeker in het verkeerde gebied terechtgekomen. Als het echter games waren zoals VA-11 Hall-A die je ertoe brachten om een nieuwe obsessie te ontwikkelen voor de wereld van interactief vertellen en relatable issues, dan heb ik geen twijfel in mijn geest dat Midnight Ramen meer dan genoeg inhoud heeft om je de komende week of zo bezig te houden met het creëren van oodles van noedels.