Metal Gear Solid Delta: Snake Eater Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Door het feit dat het woord “remake” wordt gebruikt, weet je bijna exact wat je kunt verwachten. Dezelfde verhaalstructuur, met betrekking tot dezelfde personages, met dezelfde persoonlijkheden, gebeurtenissen en algemene verhaallijn. De omgevingsinstelling zal niet veranderen, net zoals de belangrijkste biotopen en locaties die je bezoekt. Waarschijnlijk is de gameplay het gebied waar je het meest onzeker over bent, gezien de grote sprongen in innovatie en besturingssystemen die gaming heeft gezien in de loop der jaren.

En voor een titel die zo oud is als meer dan twee decennia, de originele Metal Gear Solid 3: Snake Eater, die in 2005 is uitgekomen, zullen er ongetwijfeld veel veranderingen zijn die je ervaring soepeler en vloeiender maken.

Nog steeds, eerdere remakes hebben het aangedurfd om de originele titels drastisch te veranderen, zoals Resident Evil 4 Remake. Het verhaal is uitgebreider en donkerder, met bijgewerkte karakterbogen die de narratief vlees geven. Belangrijke gebeurtenissen worden ook gewijzigd, evenals niveaus, opnieuw ontworpen en met nieuwe lagen toegevoegd. Alles werkt in het voordeel van het origineel, waardoor veteranen een frisse kijk krijgen op de core nostalgische ervaring, terwijl nieuwkomers genieten van een nieuwe kijk op een klassieker.

In een misschien niet verrassende wending, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater besluit om bij het origineel te blijven. En met dat bedoel ik dat het de verhaalstructuur, levelontwerp en algemene gameplay ongemoeid laat. Het probeert niet eens om uit te breiden of nieuwe gebieden of gebeurtenissen toe te voegen. En dus zal bijna alles wat je in de remake speelt, onbekend zijn voor veteranen. Dus wordt de vraag of Konami’s beslissing om strikt trouw te blijven aan het origineel oplevert, wat we zullen onderzoeken in onze Metal Gear Solid Delta: Snake Eater review hieronder.

In Vergelijking met…

Twee redenen, denk ik, zullen je aantrekken om Metal Gear Solid Delta: Snake Eater te spelen. Ofwel om je ervaring met het origineel opnieuw te beleven als een kind (of tiener). Of om te zien wat alle ophef is over Metal Gear Solid 3: Snake Eater dat mogelijk het beste spel ooit is? Er is gewoon iets meesters over hoe het origineel dramatische verhalen en stealth-georiënteerde gameplay op een meesterlijke manier combineert. Bijna de helft van de ongeveer 18 uur durende speeltijd vindt plaats aan beide kanten. Je zult een intrigerende politieke spionage ontrafelen, waarbij je jezelf verplaatst en lastige Cobra-superhumane soldaten uitschakelt. En wanneer je niet aan het sluipen bent, ben je waarschijnlijk je verwondingen aan het verzorgen. Letterlijk verzorgen, alsof je in de jungle op zoek bent naar voorraden. En prompt snackt op slangen en gieren om je lichaam te laten herstellen en kracht te krijgen voor de volgende aanval.

Dit zijn allemaal de core gameplay-elementen die het originele spel een staande ovatie verdienen onder soortgelijke titels. En ook waarom fans zijn teruggekeerd om het opnieuw te spelen in de hoop dat spanningvolle gevoel van het uitputten van voorraden, het aantrekken van ongewenste aandacht te midden van Cobras, en het moeten uitschakelen van hen met bijna niets dan je verzwakkende lichaam. Het komt allemaal zo mooi samen. En toch, zelfs de beste spellen zijn onderhevig aan veroudering. Komt Metal Gear Solid Delta: Snake Eater, dat graag een verse laag verf op een verouderde grafische en gameplay-systeem wil aanbrengen. Het verhaal hoeft echter niet veel te worden herschreven. Het is al te perfect om mee te knoeien.

Vers vanuit een Frisse Hoek

Laten we beginnen met de grafische kant, waar Konami inderdaad een spectaculaire job heeft gedaan om 2005’s Metal Gear Solid 3: Snake Eater naar de moderne tijd te brengen. Ze hebben de originele graphics volledig overhoop gehaald, met prachtige verlichting en details. Of het nu de karaktermodellen en expressies zijn of de omgeving, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater ziet er onmiskenbaar uit als een 2025 high-budget game. Veel van de verbazing die je zult ervaren, komt voort uit het rondlopen in de jungle. Nu, dichtbegroeid met dikke struiken en hoge grassen, beweeg je jezelf kruipend door het dichte gebladerte, waarbij sommige grassprieten aan je lichaam kleven wanneer je op harde grond komt. Zelfs de modderige gebieden zien er realistisch uit, waardoor je lichaam en uniform bedekt zijn met vuil en bosafval.

Expliciete details gaan verder in het in stand houden van verwondingen, of het nu snijwonden, blauwe plekken of littekens zijn. En je zult je herinneren hoe fundamenteel dit kan zijn wanneer je je verwondingen verzorgt. Vooral de ernstigere slangenbeten, gebroken botten en kogelwonden. Deze allen dompelen je onder in de noodlottige scenario’s die kruipen door de Russische bossen moeten zijn, vooral wanneer elke wond unieke medische aandacht vereist, of voorwerpen en kruiden. En deze factoreren verder in je uithoudingsvermogen, waardoor je energie kunt herwinnen om sneller te bewegen en nauwkeuriger te richten. Een leuke kijk op verhongering is het gekreun van je maag, wat de aandacht van bewakers op je aanwezigheid kan vestigen. En toch, al deze dingen zijn als oude nieuws voor fans die Metal Gear Solid 3: Snake Eater liefhebben en koesteren.

Hetzelfde Oude

Behalve de verbeterde graphics, met prachtige verlichting en details, en je uniform dat vuil oppikt en verwondingen oploopt, blijft veel van het core gameplay-systeem hetzelfde. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat de originele stemacteurs, belangrijke gebeurtenissen, personages en locaties hergebruikt. Je kunt verwachten dat hetzelfde militaire sci-fi spionagethriller in een alternatieve Koude Oorlog-setting.

Op dezelfde manier waarop gebieden werden gesplitst via laadschermen, is dezelfde manier waarop Metal Gear Solid Delta: Snake Eater zijn verhaal ontvouwt. Je zou denken dat dit tenminste zou worden herschreven voor een soepeler speelervaring. Cutscenes blijven intact, voor het merendeel, evenals de dialoog. En goed, je krijgt het idee. En ik garandeer dat elke nieuwkomer ervan zal genieten, en veteranen, denk ik, zullen worden overweldigd door nostalgie, adembenemend om het even.

QoL-updates

Dat wil niet zeggen dat, helemaal alles in Metal Gear Solid Delta: Snake Eater ongewijzigd is. Je kunt nu de over-de-schouder-camera gebruiken, wat een groot verschil maakt in gevechten en de algehele ervaring. Richten is veel gemakkelijker en nauwkeuriger. En aangezien vijanden grotendeels hetzelfde blijven, kan dit sommige gevechtssituaties relatief gemakkelijker maken. Je ervaart de missies vanuit een derde-persoon-perspectief. En dit stelt je in staat om meer van de prachtige omgevingen en majestueuze bergzijden te zien die voor je liggen, en op een grotere schaal dan het origineel. Dit is uiteindelijk de beste manier om Metal Gear Solid Delta: Snake Eater te spelen, aangezien de meeste moderne spellen van dit genre kiezen voor. Echter, fans hebben de optie om bij de klassieke top-down-weergave te blijven. En om te schakelen naar een eerste-persoon-weergave tijdens gevechten, of terug naar derde-persoon wanneer je maar wilt.

Behalve de camerawijziging, is alles anders een relatief onbeduidende verandering, tenminste voor zover het gaat om het schudden van de boot. Je kunt je camouflage-outfits wisselen met één druk op de knop, in plaats van door het pauzemenu te gaan. Hetzelfde geldt voor de Codec-oproepen. Je zult ook merken dat de besturing, beweging en animaties soepeler zijn, zeker minder stijf dan voorheen. En de toevoeging van kruipen aan Metal Gear Solid Delta: Snake Eater wordt zeer gewaardeerd. Toch zijn alle verbeteringen en updates aan het besturingssysteem gebaseerd op het origineel. En helaas, dit is te zien in sommige segmenten. Naked Snake’s springen over kisten is zeker onnatuurlijk. Terwijl het nuttig is wanneer je het echt nodig hebt om dekking te zoeken, helpt het automatisch plakken ervan niet anders. Melee-gevechten zijn onhandig, met Snake die niet helemaal slaat, onder andere kleine frustraties die meestal voortkomen uit het origineel.

Uitspraak

En hier is waar de moeilijkheid achter het beoordelen van Metal Gear Solid Delta: Snake Eater komt. Het is één ding om een klassieker te remaken, de visuele en gameplay-systemen te verbeteren zonder de kern te veranderen. Het is een ander verhaal om rechtstreeks moderne graphics en besturingen op een bestaand systeem van de jaren 2000 te leggen. Natuurlijk, de remake slaat de nieuwe niet zomaar op het oude. Ik weet zeker dat er veel overhaald en herschreven is door Konami. Maar het ziet er wel zo uit, met veel van de core-niveaus, structuur en gameplay-systeem intact en hetzelfde. Alles wat we krijgen, is een oud spel met een glanzend oppervlak, en goed, is dat de ervaring waar we op hadden gehoopt?

Ik denk dat, door de deugd van het origineel dat het meesterwerk is dat het is, vooral in het dramatische verhaal dat zich niet te serieus neemt, ondanks zijn zware, serieuze thema’s, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater een overwinning behaalt om het zo te houden. Gameplay is ook echt speciaal wanneer het stealth en een jungle-omgeving combineert, waarbij je moet overleven op wild vlees en je verwondingen moet verzorgen van alle soorten “bosachtige” kwalen. Het origineel is een van de meest plezierige stealth-spellen, en Metal Gear Solid Delta: Snake Eater is des te beter omdat het zo blijft. Een andere overwinning, denk ik.

Wat me irriteert, is dat we nooit zullen weten of de remake beter had kunnen zijn als het had gedurfd om de waters te verstoren, als het had gedurfd om de narratief en gameplay een beetje verder te duwen. Misschien zouden we uit de remake zijn gekomen met nieuwe vragen en fan-theorieën. Misschien zouden we een reden hebben gehad om terug te gaan naar de remake, steeds opnieuw, alleen maar omdat het vers en nieuw is. Nou, ik denk dat we dat nooit zullen weten.