Leningshaai Recensie (PC)

Het kapitalisme klopt aan, en ik val voor zijn verontrustende greep, haak, lijn en zinker. Met een hengel, een oude sleepboot en een letterlijke Leningshaai die als een boei opduikt om me te pesten om mijn aquatische schulden te betalen, heb ik me plotseling in een bittere cyclus bevonden – een vloedgolf van ruwe wateren en gepixeld ingewanden, met boggle-ogen en valse beloften van eeuwige glorie en massarijkdom. Ik zal een vis vangen, en ik zal hem verkopen. Toch, zelfs met een voorraad ingewanden en schubben, zal ik nog steeds meer moeten betalen, want waar er een pratende vis is die verklaart dat ik de rekening moet betalen voor mijn morbide curiositeiten, is er nog een reden voor me om de lijn uit te werpen en de haak in het gevaarlijke water te laten bungelen.

Het begon met een belofte – een enigszins lichtvaardige voorstel dat me zou toelaten om iets van mezelf te maken met de tools en kennis die ik verfijnd heb. De val, als je dat wilt noemen, was dat ik een enorm grote schuld moest betalen, niet aan een corporate bankier of een gierige verhuurder, maar aan een pratende vis – een vreemd wezen dat de ultiem over me heen hing als een worm aan een hengel. Maar, net als alle dozen met wormen, zodra ik besloot om het open te maken, verdubbelde het snel in grootte, en voordat ik het wist, was het vier keer zo groot, waardoor ik een monolithische schuld had die ik niet kon betalen. Dus gooide ik een lijn uit, en ik deed wat ik het beste kon. Ik ving een vis, en toen ving ik nog een vis, dom genoeg denkend dat ik de eindjes aan elkaar kon knopen. Maar ik had het mis. Ik had het zo mis.

Haak, Lijn en Zinker

Het laatste wat ik wilde doen toen ik Leningshaai binnenstapte, was mezelf in een cliché laten vangen. Ik wilde niet meespelen in de handen van een voorspelbare visexpeditie die geen diepte en capaciteit had van een volwaardig nautisch spel. Nee, ik verlangde naar een verrassing – een gevoel van avontuur, of een vloedgolf van wendingen en bochten, misschien. Ik dacht, als ik mijn hart en ziel in nog een visgame zou steken, dan zou ik iets speciaals nodig hebben om me tegen te houden om de lijn in te trekken en de haak te sluiten. Kortom, ik had Leningshaai nodig om iets te zijn dat ik nog nooit eerder had gezien. En weet je, het was het niet; het was een snufje zeezout in een chloortank – een grote witte haai in een goudviskom. Het was, in alle eerlijkheid, de frisse lucht die ik zowel begeerde als wanhopig nodig had.

Leningshaai had me zeker bij hallo – niet omdat het een bijzonder opwindend spelmechanisme had, maar omdat het niet neigde naar het gebruik van allemaal dezelfde clichés als een traditionele visSim. Het enige wat het echt liet zakken was de lengte. In tegenstelling tot veel van zijn slapende vrienden (DREDGE komt meteen in me op, vreemd), Leningshaai deed geen enkele moeite om me te houden met zijn ruwe wateren lang nadat ik de oceaanbodem had opgeruimd van alle aquatische monsterlijkheden. Het had me gehaakt, maar helaas, na ongeveer veertig minuten, was het klaar om me terug te gooien en me te laten zoeken naar een andere geur van de haak. Dat, helaas, was de enige reden waarom ik wenste dat ik meer tijd had besteed aan het overwegen van mijn opties.

“We gaan een grotere boot nodig hebben”

Aan de andere kant van het bovenstaande, is het spel (of de haak, om meer in overeenstemming te zijn met het thema) een heleboel plezier. Het is hard werk, en het vereist vaak een combinatie van geluk en precisie om te beheersen – maar het is vreemd genoeg leuk. Om te spreken over het spel, bestaat het meest uit het gebruik van een verticale haaklens om vissen uit de diepe blauwe te vangen – een proces dat precisievolle tracking en een goed gevoel voor richting vereist. Zodra dat is gebeurd, is er het tweede deel van het proces – het villen van de vis, wat voornamelijk bestaat uit een origamipuzzel met een zakmes. Niets bijzonder moeilijk – maar er is een val: tijd, hinderlijk, is niet aan jouw kant; de leningshaai eist een deel op, en het wil dat je je schulden betaalt in bloed en aas op tijd.

De mechanismen zijn niet enorm ingewikkeld, noch zijn ze bijzonder versierd met enige passieve flair of speciale effecten, in dat opzicht. Dat gezegd hebbende, waar het spel vaak tekortkomt, gaan de walgelijke ontwerp en verontrustende oceaanfuncties vooruit en broeden collectief een verrassend overtuigend beeld. Opnieuw, het is een korte verhaal, en het doet geen enkele moeite om je te laten terugkeren voor nog een visuitstapje. Toch, voor de dertig minuten dat het doet toewijzen om zijn boodschap te delen, maakt het een behoorlijk grote indruk – en dat telt voor een groot deel.

Uitspraak

Bobbelend op slechts dertig minuten of veertig minuten in lengte, Leningshaai haalt je binnen en snijdt de lijn net voordat je de haak vangt. Zonder de breedte van een volwaardige campagne om je aan de haak te houden, laat het je meer of minder in de steek, maar niet voordat het expres een hongerige eetlust voor meer van zijn nautische gruwelen en een andere reis rond de kustlijn achterlaat.

In het licht van het bovenstaande, Leningshaai blaast de meeste van zijn vissen uit het water. Meer in het bijzonder, het vangt een verontrustende compositie van kapitalisme en gevaarlijke economische omstandigheden, en het vindt een goede balans tussen de twee in zijn vaak nadelige visgewoonten. Het is eng, niet alleen vanwege zijn verontrustende aard, maar vanwege zijn natuurlijke kracht als een vaartuig voor het overbrengen van diepe boodschappen en onhaalbare waarheden. Het blijft niet lang genoeg om een woedende golf te veroorzaken, maar het doet zoveel mogelijk in het aas van een kort maar effectief verhaal van financiële nood en naderend onheil. Dat, voor mij, is een solide basis voor een predator onder de gruwelen.

Als je op zoek bent naar het onderdompelen van je aas in een somber ocean dat onrustig spel combineert met een kleine plons van verhaalvertelling, dan is er een sterke kans dat je geniet van het uitwerpen van je net over Leningshaai. Het zal je niet lang houden, maar het zou je emotioneel geïnvesteerd moeten houden voor zolang het zijn vissenkop boven de waterlijn houdt.