Licentie om te Grillen Recensie (PC)

Hier is er een om over na te denken: acht bewuste sirloin-steaks die het tegen elkaar opnemen voor de kans om hun vrienden in een oven te stoppen. Als je dat nog nooit hebt gehoord, dan kun je je bij de club voegen — we hebben jassen … en peperkorrelsaus, apparently. Licentie om te Grillen is hier, en het zet de hitte op elf in zijn à la carte van vlam-gegrilde, eiwit-gedreven PvP-gevechten. Dat klopt, zelfs de gekookte vleeswaren hebben zich bij de strijd aangesloten om een vete van hun eigen te ontketenen, en als een volwaardige culinaire eenheid, niet minder.

Licentie om te Grillen is zoals het klinkt: een PvP-battler waarin acht vleesachtige onderwerpen samen komen om het uit te vechten in een reeks korte maar zeer competitieve fysica-gedreven gevechten. Als een van deze aangepaste eiwitten hebt u een eenvoudig doel om te bereiken: uw genen en de willekeurige items die in de buurt van een pizzakeuken of een voedselmarkt liggen, te bewapenen en alle middelen die u tot uw beschikking heeft, te gebruiken om oorlog te voeren tegen uw vijanden. Met elke aanval die u succesvol landt, krijgt een vijand in wezen een extra laag hitte. Simpel gezegd, de spelers die de meeste hitte-schade lijden, verliezen de strijd na een bepaalde tijd. En dat is eigenlijk alles wat u probeert te bereiken in Licentie om te Grillen: uw vijanden levend koken op elke manier, vorm of vorm.

Terwijl Licentie om te Grillen niet het vleesachtigste PvP-spel op het snijblok is, is het een spel dat een goede selectie unieke wapens biedt om uit te kiezen, skins om tussen te wisselen en twee redelijk grote arena’s die elk zijn voorzien van hun eigen omgevingsobstakels, verbrande afvoerputten en grappige gags. Als dat een hoge eis is die u niet zou willen laten staan, lees dan verder.

Uit de koekenpan…

In het centrum van Licentie om te Grillen is een deegachtige basis die verrassend gemakkelijk te begrijpen en te volgen is, om zo te zeggen. Toegegeven, het is een belachelijk concept, en het duwt de grenzen van modern competitief gamen niet precies. Dat gezegd hebbende, op geen enkel moment streeft het ernaar een perfect gerecht te omvatten; in plaats daarvan kiest het ervoor om zich te settelen voor een eenvoudige en, bovenal, smaakvolle ervaring die hilarische onzin boven traditionele inspannende gameplay-fodder verkiest. En, weet u, voor wat het waard is, werkt zo’n benadering hier ongelooflijk goed.

Het goede nieuws is dat, terwijl het spel niet noodzakelijkerwijs een schatkist van enorme kaarten voor zijn cliënten heeft om te verkennen, het wel een solide variatie aan wapens biedt om mee te werken, waaronder een betrouwbare koekenpan, een vleesmolen, een peper shotgun en, als u het kunt geloven, een koeldeur, die laatste als uw primaire defensief instrument tijdens gevechten. Wapens terzijde, Licentie om te Grillen maakt ook volledig gebruik van zijn snelle fysica-gedreven mechanismen om uw omgeving om te zetten in domme maar gevaarlijke zandbakken. En dat is waar het hart van het spel naar toe gaat: in de hoge octaan-grapjes die zich ontvouwen over korte maar absurd vermakelijke gevechten. Nogmaals, het is eenvoudig, en het is zichzelf primitief — maar het is ook veel plezier, alles in aanmerking genomen.

…En in de oven

Licentie om te Grillen is geen spel dat een tutorial nodig heeft; in feite is het een spel dat u alle instrumenten van de handel recht vanaf het begin biedt en kort werk maakt van zijn introductie. Met dat, is het geen spel dat u nodig hebt om te begrijpen; het is een spel dat floreert op zinloze invoer en eindeloze knoppen-mashing-technieken. Zoals Party Animals, denk ik, maar met minder gezette personages en meer steaks en andere gewelddadige eiwitten. De rare fysica en de ragdoll-mechanismen dienen alleen om die verklaring te illustreren, natuurlijk.

Natuurlijk, met vuur komt rook, en zoals bij de meeste PvP-spellen, heeft Licentie om te Grillen zijn deel van pluimen en beperkingen. Ten eerste zijn er slechts een paar kaarten om uit te kiezen, wat betekent dat u kunt, in alle eerlijkheid, de meeste van de wereld en al zijn thematische attributen ervaren in minder dan een uur. Bovendien biedt het spel niet veel meer dan de gebruikelijke Free-For-All-modus, wat ook betekent dat u zeer beperkte opties heeft om uw speeltijd te verlengen door deel te nemen aan alternatieve modi aan de zijkant. Maar eerlijk gezegd, zijn dit kleine problemen, en dingen die zeker in de toekomst kunnen worden opgelost met de toevoeging van DLC.

Aan de plus-kant speelt Licentie om te Grillen ongelooflijk goed, met weinig tot geen technische problemen of tandheelkundige problemen die de algehele rommeligheid van het spel kunnen bederven, wat, om eerlijk te zijn, het primaire ingrediënt van het spel is. Scratch dat, er is één neergang: de fatale foutmelding die zich in het spel vastzet op de slechtst mogelijke momenten. Dat is een grote, maar het is geen probleem dat niet kan worden opgelost met een beetje extra fijne afstemming en elleboogvet.

Uitspraak

Licentie om te Grillen is een klein eiwit-gedreven battler dat zijn gebrek aan wereldbouw compenseert met een oven die vol zit met hilarische gags en smaakvolle PvP-twisten die een beroep moeten doen op diegenen met een fijne tand voor ongebruikelijke concepten en ragdoll-fysica. Het is een klein spel dat niet veel replay-waarde biedt, met het gebrek aan kaarten en modi om te kauwen. Maar om eerlijk te zijn, het is een spel dat genoeg punch in zijn korte gevechten heeft, met een goede selectie van vleesachtige wapens, instrumenten en middelen om de bloeddorst van uw tegenstander te dwarsbomen.

Wanneer alles is gezegd en gedaan, is een fatale fout of twee waarschijnlijk om een over het algemeen plezierige ervaring te bederven. Dat gezegd hebbende, als de ontwikkelaar de kreukels kan gladstrijken (of de steak kan tenderizeren) en een manier kan vinden om meer vlees aan deze botten toe te voegen, denk ik dat Licentie om te Grillen van zijn voorlopige naar een volwaardige PvP-cookout zal gaan. Nogmaals, het heeft het potentieel om een opvallende culinaire standaard in de competitieve wereld te worden; het heeft alleen een beetje langer in de oven nodig zodat het eindelijk geschikt is voor massaconsumptie. En een paar extra toppings om het meer vullend te maken, ook.