Hellraiser Revival-recensie (PS5, Xbox Series X/S, Switch 2, & PC)

Dus, twee dingen. Of je bent een enorme fan van Hellraiser. Niets aan de griezelige bodyhorror jaagt je de stuipen op het lijf. Vertel me dat je leeft voor het bloedvergieten en het beklemmende gevoel dat de franchise door je hoofd jaagt. Hellraiser van Clive Barker is waarschijnlijk een van de meest verontrustende films en boeken die je zult lezen. Plezier en pijn, tot het uiterste. In al hun glorie in beeld gebracht. Thema’s als zelfverminking en alles wat je ongemakkelijk maakt. Je ingewanden die in gal naar buiten komen, of wat je ook maar doet overgeven. Dat soort dingen. Of je bent er helemaal weg van. Of, laat ik zeggen, mijn beschrijving heeft je tot nu toe geïntrigeerd.

Want anders waardeer je misschien niet helemaal wat Hellraiser Revival is. En let op dat ik zeg ‘helemaal waardeert’, want ik denk dat je hoe dan ook zult genieten van het vakmanschap. De mate van detail en de toewijding aan het thema. De duistere fantasy. De bodyhorror. Het komt allemaal indringend tot leven op je grote scherm. Dus nee, je hoeft geen fan te zijn om van deze game te genieten. Maar het helpt wel als je een fan bent. En als je Hellraiser niet hebt gezien, helpt het als je belangstelling hebt voor vergelijkbare games. Resident Evil. BioShock. P.T.

Toch denk ik dat je het nieuwe passieproject van Saber Interactive een klasse apart zult vinden binnen het horrorgenre. Het zit vol verontrustende thema’s, beelden en ervaringen, zorgvuldig samengesteld met als enige doel je te laten huiveren. Dit kun je verwachten, zoals ik uitgebreid bespreek in mijn recensie van Hellraiser Revival.

De scène schetsen

De hoofdrol is weggelegd voor Aidan Lynch en zijn vriendin. Ik wil ze niet kwalijk nemen dat ze niet het boeiendste stel zijn om te leren kennen. Het zijn gewone geliefden die doen wat gewone geliefden doen, als je begrijpt wat ik bedoel. En als dat niet zo is, Hellraiser Revival laat het je zonder aarzelen zien. Meer zeg ik niet: het laat niets aan de verbeelding over. Misschien is dat ook een reden om deze game alleen voor volwassenen te maken. Hoe dan ook, ze zijn met elkaar aan het rommelen én met de Genesis Configuration. Nu wordt het interessant. Dat is een voorwerp dat lijkt op de klassieke puzzeldoos uit Hellraiser , waar je maar beter niet mee kunt spelen.

Alles gebeurt razendsnel. Aidan’s vriendin is degene die ervoor moet boeten. Maar je krijgt de kans haar te redden uit het labyrint waarin ze is vermalen. Ja, letterlijk vermalen… Hellraiser Revival is verontrustend. De beelden zijn ontzettend indringend en tonen scènes en ervaringen die je misschien liever niet ziet. En toch raak je enorm geïntrigeerd. Je wilt er gewoon meer van meemaken. Meer bodyhorror. Meer bloed en rondgeslingerde ingewanden. Ik denk dat dit het thema is waarop Hellraiser is gebaseerd. Het idee van plezier en pijn blijkt iets te zijn waar je uiteindelijk helemaal van gaat houden.

Een ander soort vijand

Als je de regels overtreedt en grenzen verlegt, ga dan tenminste helemaal tot het uiterste. Blijf niet steken aan de rand ervan. Ga eroverheen. Dat is volgens mij wat ik zo goed vind aan Hellraiser Revival. De game weet aan welke verwachtingen de franchise moet voldoen en deinst er niet voor terug precies de mate van horror en angst te bieden die fans verwachten. In de vorm van een videogame is het bovendien een geweldige ervaring om de vertrouwde, rauwe sfeer opnieuw te beleven. Het is een groteske ervaring, en dat is precies de bedoeling. De game laat zien hoe extreme pijn eruit kan zien en hoe BDSM kan aanvoelen. Ik heb er met volle teugen van genoten.

En niet alleen de omgevingen en locaties zijn trouw aan de franchise, maar ook de thema’s en personages. Trauma. Verslaving. De terugkeer van publiekslieveling Pinhead, nog altijd ingesproken door Doug Bradley. Yes! Dit is Hellraiser uit de jaren 80, maar dan in gamevorm. Ook dat is ontzettend spannend. Ik vind het verhaal niet perfect, al zitten er zeker sterke momenten in. De tweestrijd tussen plezier en pijn is op zichzelf al een interessante verhaallijn. En ik moet zeggen dat Pinhead en de sekte, als middelen om die boodschap over te brengen, mijn zintuigen op spannende manieren prikkelen. Dit zijn geen doorsnee schurken. Ze geloven in hun praktijken en hoezeer je ook probeert je geliefde te redden, je moet accepteren dat je met een ander soort vijand te maken hebt. Een vijand die onverschillig staat tegenover je smeekbeden. Een vijand die oprecht gelooft dat hij doet wat goed voor je is.

Verdomme, Chatterer

Maar laten we het nu over de gameplay zelf hebben. Ook die kent haar hoogtepunten. Misschien beleef je tijdens het spelen zelfs enkele van de beste momenten. Je krijgt zowel puzzels en verkenning als gevechten voorgeschoteld. De puzzels zijn naar mijn mening geen geniale vondsten die je compleet omverblazen. Maar doordat je ze oplost in een omgeving die zo beklemmend is als het doolhof van Hellraiser Revival, loopt de spanning enorm op. Je kunt niet eindeloos werkeloos blijven staan om puzzels op te lossen. In achtervolgingsscènes word je bewust door een complex netwerk van nauwe gangen en steeds veranderende omgevingen gejaagd. 

Ik was vooral dol op de scènes met de Chatterer. Dit afschuwelijke wezen is niet te doden. Hij lijkt elke beweging van je te voorzien. Hij blijft je onophoudelijk achtervolgen, alsof hij geen ander doel voor ogen heeft. Een wezen met maar één doel, waartegen je niet kunt vechten. In plaats daarvan kruip je over kronkelige paden en door gangen vol obstakels. En als hij je te pakken krijgt, volgt de executie onmiddellijk en is die meedogenloos. Er zijn zeker meer momenten waarop je je zo machteloos voelt, waarin je maar beter sluipend te werk kunt gaan. De mechanismen zijn niet baanbrekend, maar voldoen. Je kunt voor afleiding voorwerpen weggooien. Ook kun je in de schaduw rondkruipen. Toch zorgt het uitschakelen van één vijand er blijkbaar voor dat er meer op je afkomen, waardoor je uiteindelijk het doel van het sluipen voorbijschiet.

Tijd om erop los te gaan

Gelukkig is het vechten ontzettend leuk. Dat komt vermoedelijk door al het bloedvergieten en de brute actie. Schedels doorboren en met een stomp wapen aan stukken slaan. Je dolken in de borstkas van griezelige Cenobieten steken. Bloed dat in het rond spat. Hoofden die ontploffen. Ik ben dol op de visuele feedback die mijn acties opleveren, ook al gaat het om standaardaanvallen van dichtbij en op afstand. Maar de vijanden blijven op je afkomen. Ze kunnen redelijk goed mikken, al zouden ze beslist slimmer te werk kunnen gaan. Toch is het een waar bloedbad om Cenobieten neer te maaien met elk wapen dat je te pakken krijgt. Dit is niet het soort game waarin je urenlang je uitrusting optimaliseert, want stompe wapens slijten toch. Dolken zijn zo goed als nutteloos. En je munitie raakt zo snel op dat je je wel moet aanpassen.

Sterker nog, het survivalhorrorgedeelte van Hellraiser Revival maakt je speelsessies ‘vermakelijk’ en ‘absoluut de moeite waard’. Wanneer je zowel je verstand als je reflexen gebruikt, is dat volgens mij een van de dingen die een game bevredigend maken. Shotguns zijn betrouwbaar. En hun bereik is behoorlijk goed. Je kunt echter ook experimenteren met het aanvalsgeweer, al krijg je dat pas wat later. Weet je nog, de puzzeldoos waarmee al deze waanzin begon? Die is meer dan alleen een hulpmiddel om het verhaal vooruit te helpen. Je gebruikt hem tijdens verkenning, het oplossen van puzzels en gevechten. Vooral de toepassingen ervan in gevechten bevielen me; de doos fungeert dan als een soort magisch tweede wapen. Je kunt er vuur mee ontketenen dat meerdere vijanden en zelfs eindbazen zware schade toebrengt. 

Eindoordeel

Het verhaal behandelt zware thema’s als genot en pijn. Thema’s die meteen boeien en in de hele Hellraiser-franchise verder zijn uitgewerkt. Ook de setting ademt onmiskenbaar Hellraiser. Terwijl de meeste games een PG-classificatie proberen aan te houden, vind ik het geweldig dat Saber Interactive trouw aan de franchise is gebleven. De studio koos ervoor om bodyhorror, bloedvergieten en psychologisch trauma tot het uiterste te verkennen, zoals de franchise verdient. En ik vind dat de studio de franchise fantastisch eer heeft bewezen. Het resultaat is een ervaring die er ongemakkelijk en verontrustend uitziet en aanvoelt, en juist daardoor absoluut fantastisch is. 

Uiteraard is Hellraiser Revival niet voor iedereen. Maar als je de game puur beoordeelt op vaardigheid en vakmanschap, en daarbij het verontrustende verhaal, de omgevingen en de groteske ontwerpen meeweegt, vind ik dat Saber Interactive opnieuw een geslaagd, zij het nicheproduct heeft gemaakt. De studio heeft een survivalhorrorervaring gecreëerd waarin hulpbronnen net zo schaars zijn als in Resident Evil. Je haast je door het Labyrint en ontwijkt overal gevaar. Sommige momenten van extreme spanning springen meer in het oog dan andere. Sommige gevechten zijn routineus. Maar meestal heb je het echt naar je zin.