Gorilla tegen 100 Mannen Recensie (PC)

Het is niet de eerste keer dat internetmemecultuur een videospeladaptatie heeft voortgebracht, en dus is de hypothetische vraag van wie zou winnen in een gevecht tussen een zilverruggorilla en honderd mannen, in alle eerlijkheid, een passende uitbreiding van de steeds dominantere aard van absurde videospellen en hun neiging om zich vast te klampen aan domme, onorthodoxe ideeën. In het geval van Gorilla Vs 100 Mannen, is een inleiding niet echt nodig; het is net zo alledaags als een handdoek op een Middellandse Zeeland. En het spel in het algemeen heeft niet veel inleiding nodig, want het draagt zijn hart op zijn mouw, en zijn hypothetische scenario in een fysica-gebaseerde wereld die net zo belachelijk is als de vraag zelf. Ga ervan uit.

Als je Totally Accurate Battle Simulator hebt gespeeld, dan zou je moeten een vaag idee hebben van hoe dit werkt. Net als de imaginative warfare generator, Gorilla Vs 100 Mannen nodigt je uit om de belachelijk barbaarse notie in een geloofwaardig verhaal te plaatsen; wie zal winnen in een gevecht — een zilverruggorilla of honderd ongewapende mannen? Om erachter te komen, moet je je mettle to the test en het ouderwetse gevecht aangaan. En met dat bedoel ik dat je je armen moet zwaaien en je vuisten moet slaan totdat er maar één strijder overblijft. Het is een eenvoudig concept — een dom concept, zelfs. Toch werkt het, net als memecultuur in het algemeen; het heeft een onschuldige aantrekkingskracht die gewoon communally laughable is.

Om de vraag te beantwoorden of Gorilla Vs 100 Mannen de moeite waard is — ja, ik denk dat het dat is, op voorwaarde dat je van domme discussies en fysica-gebaseerde vechtspellen houdt die evenveel fouten en haperende mechanismen hebben als aantrekkelijke functies. Maar daarover later.

De Echte Vraag Stellen

Gorilla Vs 100 Mannen zet je in de make-believe laarzen van de titulaire zilverruggorilla — een monoliet van een wezen dat de last van een meme draagt, evenals de brute kracht van een rijk en een vloot van ballista’s. Het idee is eenvoudig: een gorilla komt een slagveld binnen, en honderd mensen proberen het te verslaan op een ogenschijnlijk gracieuze manier. Met dat in gedachten is jouw taak hier net zo eenvoudig: druk op de knoppen in geen speciale volgorde, en rag doll de vijanden tot de dood voordat ze jouw onderdrukkende macht kunnen tegenhouden en het idee kunnen fabriceren dat mensen de dominante soort zijn.

Om het overduidelijke te zeggen, Gorilla Vs 100 Mannen is niet in de running om enige onderscheidingen te winnen voor zijn mechanismen of zijn luchtdichte wereldontwerp. Nee, wat je hier hebt, eens je de deksel van de feiten hebt verwijderd dat het is, met alle respect, een parodie op een lege, domme meme, is een flaccide zandbak-vechtspel dat zich verheugt op de behoefte aan zinloze rag doll-geweld en primitieve humor. Met dat in gedachten zijn er niet veel gestileerde mechanische stukken voor je om van te genieten. In plaats daarvan heb je slechts een handvol gereedschap om mee te werken: een paar klungelige vuisten, een shockwave-kracht, en een wind-tactiek. Ongeacht het wapen dat je kiest om te gebruiken, het spel is meestal afhankelijk van je vermogen om op dezelfde knoppen te drukken en de vloer van alle zijn humanoid-samenzweerders te vegen. Simpel gezegd, je hoeft geen expert te zijn om mensen tot onderwerping te brengen.

Tegen Alle Kansen

Gorilla Vs 100 Mannen komt met slechts twee modi om doorheen te werken: de boterham en de boter Klassieke modus, die je uitnodigt om het ouderwetse gevecht aan te gaan met de standaard honderd mensen, en een Onbeperkte modus, die je de kans geeft om oneindige golven van vijanden te elimineren in ruil voor beloningloze incentives en roem. Bovendien heb je toegang tot een kleine maar opvallende collectie aanpasbare items — gorilla-huiden, vacht-kleuren, cosmetica, en zelfs enkele willekeurige hoofddeksels, om er slechts een paar van zijn toegevoegde garderobe-functies te noemen. Het is niet veel, maar het breidt de aantrekkingskracht uit, al is het maar een klein beetje.

Helaas zijn er nog enkele losse schroeven hier die een beetje extra aandacht nodig hebben — de visuele glitches en frequente roadblocks die je ervan weerhouden om vijanden te vinden, bijvoorbeeld. In de handvol sessies die ik in Gorilla Vs 100 Mannen doorstond, had ik het probleem van het opnieuw moeten starten van het gevecht vanwege vijanden die niet uit de houtsnippers tevoorschijn kwamen. Een klein probleem, maar een dat zeker de algehele ervaring heeft verpest. Toch was er niet veel anders om naar te wijzen. Ik kan niet zeggen dat het een vloeiende ervaring was, maar het heeft zeker bereikt wat het wilde bereiken — en dat was om een zinloos leuke en plezierige ervaring te creëren uit een vis-out-of-water-internetmeme. Ik denk dat dat genoeg was.

Uitspraak

Gorilla Vs 100 Mannen is exact wat ik dacht dat het zou zijn: een half-bakken, maar irritant leuke zandbak-vechtspel dat fluffy vervangt door ongebreideld arcade-geweld en high-octaan rag doll-fysica. Het is niet de grootste battle-hardened ringdrager van zijn soort, noch is het een die veel meer te bieden heeft dan een eenvoudig, bijna domme idee, om eerlijk te zijn. Toch genereert het enkele aangenaam bevredigende actie-georiënteerde ontmoetingen met een vreemd krachtig assortiment aan gevechtselementen en -manoeuvres, evenals een solide selectie aan spelmodi die een unieke ervaring bieden met elk passerend scenario, om eerlijk te zijn.

Voor de duidelijkheid, Gorilla Vs 100 Mannen gaat de vlam onder je favoriete arena-vechtspel niet doven, noch zal het een kaarsje kunnen vasthouden tegen de overgrote meerderheid van de top-tier Battle Royale-vechtspellen die de categorie vormen. Het is niet in het bezit van hetzelfde niveau van slechtheid als Skull Island: Rise of Kong — maar het heeft ook geen ijzeren spel-ervaring. Het is een verworven smaak, als je wilt; de rag doll-fysica passen goed bij zijn overall klungelige charme en algemene esthetiek, maar tegelijkertijd maken de gebrek aan vloeiendheid en gratie een chaotische ervaring. Als dat je niet stoort, dan zou je geen moeite moeten hebben om de rommeligheid van de overige stukjes van de puzzel te negeren.