Geometry Dash Review (PC & Mobile)

Als het niet was vanwege de overbodige effecten en het belachelijk aanstekelijke soundtrack, had ik waarschijnlijk zowel mijn telefoon als Geometry Dash al lang, lang geleden door het keukenraam gegooid. Toch is er iets aan dat me steeds weer terug laat komen om dezelfde pijn en kwelling te doorstaan. Frustrerend genoeg is er een verleiding die je raakt zoals geen andere mobiele game—een drang om het percentage op te krikken en een level eindelijk te voltooien na ruim honderd pogingen. Je haat het, maar je wilt meer. En na een tijdje besef je gewoon dat je hoofd op de maat meedeint als een klokwerk. Je bent in een trance, en je kunt er niet aan ontsnappen. Dat is helaas de Geometry Dash-vloek die je uiteindelijk volledig opslokt. Het is pijnlijk verslavend, maar ook onverbloemd moeilijk. Gelukkig maar dat er de muziek is. Geometry Dash is mechanisch niet complex, noch is het een spel dat veel training vereist om door te komen. Je hoeft zelfs geen wiskundige te zijn om de formule te kraken — alleen een gewillige ziel met meer dan genoeg tijd om een leven te offeren aan de inspannende taak van, nou ja, op het juiste moment springen. En dat is alles wat dit spel is: een belachelijk snel ritmespel dat je de opdracht geeft te springen, stuiteren en af en toe te vliegen door een breed scala aan levendige werelden, waar blokken, spikes en uitbundige obstakels rond het tapijt cirkelen. Het klinkt op papier vrij eenvoudig, en tot op zekere hoogte is het dat ook. Maar het zijn de barrières die een soepele voortgang verhinderen, die het echter veel moeilijker maken dan het nodig is. In tegenstelling tot veel platform- en ritmespellen op de markt, heeft Geometry Dash geen checkpoints, wat betekent dat als je ook maar één object raakt, of het nu een muur, een spike of een andere kubus is, je helemaal opnieuw moet beginnen. De soundtrack begint weer bij de eerste beat, en je neemt je positie weer in bij het eerste obstakel. In eerste instantie is het iets wat je van je af kunt zetten en waar je om kunt lachen. Maar hoe meer je je eraan blootstelt, hoe meer je je gaat realiseren dat de kans om ooit het einde te halen veel kleiner is dan in welke andere mobiele game dan ook, ooit. En dat is het ding met Geometry Dash: je wint niet; je herhaalt gewoon hetzelfde proces keer op keer totdat je het tot het hoogtepunt haalt. Laat duidelijk zijn dat, hoewel je de levels in Geometry Dash wel kunt verslaan, het verkrijgen van de opscheprechten en titelkaarten die bij voltooiing horen, niet iets is wat je in één nacht kunt ontgrendelen. Het probleem is dat, met een moeilijkheidsgraad die zo absurd hoog is, ongeveer de helft van de spelers de hoop opgeven ooit de top te bereiken voordat ze de eerste twee levels hebben gehaald. Maar waar veel mobiele games er niet in slagen je te verleiden terug te komen en het nog een keer te proberen, geeft Geometry Dash je, ondanks al zijn vervelende verrassingen, een reden om op zoek te gaan naar een nieuwe dopamine-injectie. Je verwijdert het uit woede, maar je zult het toch steeds opnieuw downloaden om je ego een beetje te kunnen strelen. Zoals ik al zei, zonder de irritant aanstekelijke nummers en psychedelische leveldesigns zou Geometry Dash niet de krachtpatser zijn die het is. Ik geef toe, er zijn maar een beperkt aantal keren dat je dezelfde beats en openingsnoten van een nummer kunt horen voordat het je hersenen begint te irriteren, maar om eerlijk te zijn waar eerlijk toekomt, het spel heeft wel een aantal geweldige deuntjes en veel charme. Visueel is het eenvoudig. Toch weet elk level op verschillende manieren je aan het twijfelen te brengen over het volgende obstakel. Het ene moment zweef je door een ultraviolette kloof, en het volgende moment draai je je apparaat ondersteboven om gespiegelde bediening aan te pakken. Het feit dat je het spel niet kunt pauzeren of zelfs maar kunt voorbereiden op wat komen gaat, betekent ook dat je altijd gedwongen wordt om snel te denken. Het is zweet-inducerende chaos, maar het is ook heel leuk om je doorheen te worstelen, zelfs met een aanhoudende hoofdpijn die intern het ritme van een nummer herdenkt dat je zowel haat om lief te hebben als liefhebt om te haten. Als je de hoofdpijn en de frequente steken in je hart kunt verdragen voor elke keer dat je faalt om de kubus te leiden, zou je hier een vermakelijk spel moeten kunnen vinden dat je uren, minuten of misschien zelfs seconden bezig houdt. Het is twijfelachtig dat je het met een gevoel van trots en voldoening zult verlaten, maar zolang je ervoor kiest om op het scherm te tikken en je nek te laten meedeinen op de ritmische blues van zijn psychedelische wortels, zul je iets hebben om je geest bezig te houden. En dat is eigenlijk alles wat telt. Het zijn de beginnende completionisten voor wie ik medelijden heb.

Conclusie

Geometry Dash kan je beste vriend of je ergste vijand zijn, afhankelijk van wat je zoekt, en wat je hoopt te bereiken vanuit het comfort van je eigen huis. Als het een snelle formule is die je het gevoel geeft de slimste persoon in de kamer te zijn, dan zul je dat hier waarschijnlijk niet vinden. Maar als het een uiterst moeilijke mobiele game is die je urenlang de haren uit je hoofd zal laten trekken waar je naar op zoek bent, dan zul je eerlijk gezegd geen betere ontharingscrème vinden dan deze. Geometry Dash is geen raketwetenschap, en het is zeker geen A-graad calculus; het is een vereenvoudigde vergelijking met te veel verborgen variabelen. Het is een probleem dat je actief zult verafschuwen om op te lossen, maar ook een waar je je hersenen keer op keer over zult breken om een nogal niche jeuk te krabben. De kans dat je ooit een plausibel antwoord op zijn chaos vindt is deprimerend klein, dat is waar, maar dat wil niet zeggen dat je niet kunt genieten van het proces van het bedenken van je eigen oplossing. En zelfs dan heb je tenminste een geweldige soundtrack om de pijn te verzachten. Het zijn de kleine dingen die hier tellen, echt waar.