Frogging Up: Frog Climb Rage Game Recensie (Xbox Series X|S & PlayStation 5)

”Ik heb het gevoel dat we niet meer in de moerassen zijn, Toto.”

Frogging Up: Frog Climb Rage Game is allesbehalve een vrolijke reis langs de gele brick road. Het is een tweebaansweg van pijn, lijden en eindeloos lijden – een gevaarlijke weg die, vreemd genoeg, ook verrassend leuk is om te lopen. Het is niet leuk in de klassieke zin, maar het is irritant belonend, vooral als je jezelf kunt overtuigen om elke mijlpaal te waarderen op zijn gigantische labyrint van zwevende objecten. Is het een perfecte storm? Nee, maar het geeft je iets om trots op te zijn – en dat telt voor een hoop hier.

De moeras is slechts een spiegel van armoede – een herinnering aan een verleden leven dat zijn tol heeft geëist van je tanende ego. De hemel daarentegen lijkt op verandering, hoop en een ideale ankerpunt voor nieuwe beginnen. Als een kikker in een gele regenjas, is het simpelweg aan jou om het te bereiken. Je weet niet hoe je boven kunt komen, noch weet je wat de reis zal inhouden. Alles wat je weet, is dat tussen de moerassen en de wolken, een mirage van nonsensische objecten en onorthodoxe paden de weg naar de top blokkeert.

Als je bekend bent met rage-games à la Egging On, Getting Over It, of A Difficult Game About Climbing, dan zou Frogging Up: Frog Climb Rage Game  moeten voelen als een slechte herinnering die zich ongeoorloofd herhaalt. Een goede herinnering, misschien, als je genoeg tijd hebt doorgebracht in de gevaarlijke gangen van elke wereld om de laatste checkpoint te bereiken. Maar voor de meeste – de spelers die de neiging hebben om hun posten te verlaten lang voordat de helft van de weg is bereikt – zal het waarschijnlijk voelen alsof de ergste gebeurtenissen uit het verleden opnieuw beginnen te gebeuren.

Het idee, net als dat in de bovengenoemde rage-georiënteerde cultklassiekers, is eenvoudig: stijg op van het modderige water van een moerassige sloot naar de grote en ogenschijnlijk prachtige hemel van een ver weg gelegen toevluchtsoord. Als een kikker heb je een relatief eenvoudig doel: meester worden van de kunst van springen en voorkomen dat je per ongeluk terugvalt in de put van een moeras. En nee, je kunt geen checkpoints activeren onderweg. Als je je acties verkeerd inschat, moet je opnieuw beginnen vanaf het begin. Maar dat is typische rage-baiting onzin, denk ik.

In elk gewoon geval zou springen als amfibie een eenvoudige taak zijn. Maar in Frogging Up voorkomen irritante camerahoeken en strikte controles dat je de lucht kunt strelen en vrij kunt rondspringen. Hier ligt de eerste grote hindernis: de camera. Zie, om een sprong te voltooien, moet je de camera in de juiste richting richten en tegelijkertijd de kracht van je sprong manipuleren. Met andere woorden, het is niet zo eenvoudig als op een knop drukken en door de bewegingen gaan. Elke actie die je hier onderneemt, vereist precieze metingen, vaardigheid en een snufje geluk. En als je per ongeluk naar je dood valt, nou, het is het beste om niet te veel bij de gevolgen stil te staan.

Achter zijn rage-inducerende mechanismen en wereldontwerp presenteert Frogging Up zichzelf als een levendig aantrekkelijk spel met een enorm amfibisch hart. Terwijl het niet de wandeling in het park is die je wilt dat het is, volgt het door met enkele vreemd bevredigende momenten die je kunnen vermaken voor de lange termijn. De menigte, bijvoorbeeld, juicht wanneer je een moeilijke prestatie overwint, net zoals het je berispt voor het maken van kleine fouten. Gegeven, het boe-roepen is iets vaker dan het juichen, aangezien je de meeste tijd doorbrengt met je gezicht op de grond dan op je voeten. Maar opnieuw, dat is een rage-game in een notendop.

De wereld zelf is gespawned met veel vertrouwde maar nonsensische stukjes en beetjes. Met geen pad naar de top, heb je in wezen een cluster van willekeurige objecten om over te klimmen, met elk zijn eigen vormen, maten en redenen om je vooruitgang te hinderen en je van je podium te stoten. Een pickaxe, een zwevende container of een labyrint van smalle buizen, bijvoorbeeld. Het heeft geen zin, maar het houdt je wel op je tenen en laat je altijd raden naar het volgende decorstuk.

Natuurlijk is de bizarre wereldontwerp van Frogging Up zowel zijn beste als zijn slechtste functie. Terwijl het een goede selectie van zwevende obstakels en trucbare paden biedt om over te springen, valt het ook in een soortgelijk patroon als de meeste rage-games van zijn soort. Met objecten die eruitzien, spawnen en essentieel hetzelfde doen, kan het ontzettend moeilijk zijn om Frogging Up te onderscheiden van enig ander rage-game op de markt. De amfibische touch maakt voor een leuke toevoeging, maar anders dan dat, speelt het meer of minder als je typische zwevende obstakel-georiënteerde platformgame.

Als je een spel zoals Frogging Up met een korrel zout kunt accepteren, dan zou je in staat moeten zijn om te baden in de korte momenten van platformbliss die het af en toe serveert op een kikker-vormig dienblad. Dat gezegd hebbende, het is het beste om het ergste te verwachten van een spel zoals dit. Waar voor een rage-game, floreren het op rage-baiting-acties en frequente mislukkingen. Als je eroverheen kunt kijken en kunt leren om met de stoten om te gaan, dan kun je misschien een vermakelijk klein indie-spel vinden hier.

Verdict

Frogging Up: Frog Climb Rage Game houdt zijn belofte om een eenvoudige, saaie, maar vreemd aantrekkelijke obstakel-georiënteerde platformervaring te leveren die het zweet van je voorhoofd en het bloed uit je knokkels kan halen met gemak. Conceptueel doet het niet veel meer dan je standaard rage-game, aangezien het voornamelijk vertrouwt op veel van dezelfde level-ontwerpen en tropen. Maar, om credits waar credits due zijn, het maakt voor een van de beter rage-games op de markt. Misschien is het de gele regenjas, weet ik niet.

Als je de tijd en het geduld hebt om te sparen, zou ik voorstellen om Frogging Up: Frog Climb Rage Game een kans te geven. Verwacht geen briljant spel, houd er rekening mee dat je waarschijnlijk geen zal vinden hier. Maar wat je wel waarschijnlijk zult vinden, is een irritant schattig spel dat zowel je hartslag kan verhogen en je een hartaanval kan geven op hetzelfde moment. Als dat niet waard is om een paar euro voor te geven, weet ik niet wat het wel is.