Mislukte Game Developer Recensie (PC)

Dus, je hebt alles opgegeven om de Belle van de gamewereld te worden, hè? Nou, pech voor je, kind, want de industrie wil je niet. Nou, om te liegen, het wil je wel, maar het wil ook iemand die bereid is om uit de as van zijn grootste fout te rijzen, zelfs als dat betekent dat je ‘s morgens vroeg in de vuilnisbakken moet duiken voor een sprankje hoop. Het kan zijn dat je het idee van je leven hebt, of dat je de creatieve tovenarij hebt om het medium te herdefiniëren. Echter, tenzij je jezelf als mens bewijst, zal je nooit doorbreken in de kring en poëtisch zijn met de grote jongens. En als Failed Game Developer iets is, dan is het een venster naar de bittere realiteit dat verlossing, helaas, geen gemakkelijke prestatie is. Vuilnisbakken duiken, aan de andere kant, is een universele ervaring die door iedereen kan worden genoten. Vreemd, dat.

Je hebt je best gedaan, maar het is niet gelukt zoals je het had bedacht. Dus, hoe kun je opnieuw opbouwen in de nasleep van een catastrofale mislukking? Waarom, door te leren weer te lopen, natuurlijk. En zoals het toeval wil, is dat precies wat Failed Game Developer je wil leren: hoe de leegte te vullen na een problematische lancering. De onderwijsmethode is een beetje onorthodox, ik geef toe, maar het doet je herinneren dat, zolang je levend en actief bent, je kunt een feniks imiteren en uit de proverbial as opstaan, zogezegd. Het is leren om je vleugels uit te slaan, dat is het moeilijke deel.

Failed Game Developer gaat over het navigeren in een wereld in de nasleep van een vrij miserabele ervaring. Of tenminste, het gaat over het oppakken van de stukken en leren om de draad weer op te pakken na slachtoffer te zijn geworden van mislukking. Een simulatiespel in hart en nieren, het leidt je in de juiste richting met een reeks stappen en kleine maar significante mijlpalen om te overwinnen. Van het duiken in vuilnisbakken in de steeg tot het kopen van eigendommen, de late nachtelijke bezoeken aan de kroeg tot de experimenten met kleding, Failed Game Developer nodigt jou uit om de lijn te volgen en verlossing te vinden in een wereld die geen probleem had met je op te slokken en weer uit te spugen. Het is niet diep; het is gewoon leven, evenals een herinnering dat grote dromen vaak een vrij hoge prijskaartje hebben.

Het spel zelf speelt zich af in een klein dorp – een plek waar je verborgen schatten kunt vinden, vreemde baantjes kunt doen om een snelle paycheck te verdienen, voertuigen kunt ontgrendelen en zelfs je eigen huis van scratch kunt bouwen. Daarvoor heb je veel om mee te werken. En eerlijk gezegd, op papier klinkt het als het ideale leven en baansimulatiespel. Toch zou ik ook liegen als ik zei dat het is, zelfs met al de voorzieningen en facetten van een goed geolied indie-sim, een perfecte combinatie van beide. Om het even, Failed Game Developer is niet het schoonste van spellen. Als het al iets is, dan doet het me denken aan je typische rags-to-riches-ervaring à la Storage Hunter Simulator – een spel dat zeker de inhoud heeft om boven water te blijven, maar ook het gebrek aan technische glans om zelfs de grootste activa te laten schitteren. En het is hetzelfde verhaal hier, helaas.

Qua gameplay bestaat Failed Game Developer uit rondrijden in een samengeperst dorp, duiken in vuilnisbakken en kleine aankopen doen om langzaam maar zeker je leven opnieuw op te bouwen. En nee, het is niet over het creëren van videospellen – zoals, helemaal niet. Als het al iets is, dan is het meer een liefdesbrief aan Bum Simulator, complete met de belachelijke burgers en zinloze klusjes die weinig tot geen echte aantrekkingskracht hebben. Neem het eerste uur, bijvoorbeeld. Na twintig minuten te hebben doorgebracht met het doorzoeken van vuilnisbakken, heeft het spel je voorbereid op heftruckbanen, heen en weer schieten tussen afvalhopen en kleine bedragen investeren in kleine upgrades die je sociale status verder brengen. Het is niet saai; het is gewoon een beetje voorspelbaar en slakachtig. Maar dat is, denk ik, een typische verlossingsboog.

Er is een goede variëteit aan inhoud om in te graven hier, Failed Game Developer bevat een heleboel houterige componenten en houten stukken onder andere audiovisuele problemen. Het is niet mooi op welke manier dan ook, noch heeft het de soepele gameplay-mechanica die moderne grote budget-videospellen kunnen evenaren. Maar misschien is dat het punt; het is een klap in het gezicht van de moderne standaard. Of, je weet, misschien is het niet. Misschien is het niet meer dan een kapot spel dat weet hoe het moet lachen om zichzelf en openlijk de gimmicks omarmt. Hoe dan ook, je moet het allemaal met een korrel zout nemen. Verwacht geen naadloze ervaring hier,基本.

Als je erdoorheen kunt kijken naar de rommeligheid en de matige wereld, dan kun je misschien een vreemd boeiend spel vinden met veel vermaak om doorheen te spitten. Nogmaals, het is een beetje houterig, en het is niet iets bijzonders. De dialoog is slecht, de besturing is komisch en de algemene haak is voorspelbaar en een beetje saai. Maar, als je kunt een blinde oog toeknijpen voor de imperfecties en de weinige goede dingen die het naar voren brengt, dan moet je in staat zijn om te erkennen dat het niet een complete vuilnisbelt is, maar een spiegel naar een wereld waar afval en slachtingen alle problemen oplossen. Ga maar.

Oordeel

Failed Game Developer benadrukt het belang van het vinden van verlossende kwaliteiten in jezelf tijdens het vechten tegen het slechtste mogelijke scenario. Het doet niet altijd een opmerkelijke job in het portretteren van een klassieke verlossingsboog, wat met de meeste van zijn “verhaal” verbonden is aan vuilnisbakken duiken en zoeken, maar er is een morele imperatief hier, niettemin. En wat betreft de gameplay, nou, laten we zeggen dat het kunt een stuk rommeliger zijn dan het al is. Het is niet boeiend op welke manier dan ook, maar waar het ontbreekt aan grijpende functies en krachtige wendingen en bochten, maakt het dat goed met zijn schat aan banen, personages en aanpasbare facetten. Is het het beste spel op de hakblok? Nee. Maar, om eerlijk te zijn, is het een dat je een goede lach moet geven — misschien niet om de juiste redenen.