Emotionless: De Laatste Kaartje Recensie (PC)

Emotionless: De Laatste Kaartje straalt een aura uit die, eerlijk gezegd, me niet helemaal comfortabel maakt. Maar ik denk dat dat het punt is. Of tenminste, ik geloof echt dat het zo is. Zonder te zweten, verbergt het zijn verwrongen neigingen achter een sluier van vreemd vertrouwde beelden – onschuldige apparaten en kermis-scènes, vage herinneringen aan een betere tijd en een vaag maar vertrouwd ondertoontje van adolescentale trots. Toch kiest het ervoor om iets anders onder zijn rookgordijnen te begraven dat, na langdurig proberen te verwijderen, je uiteindelijk verleidt om dieper te graven en de gordijnen open te trekken voor een nadere blik.

Het blijkt dat Emotionless: De Laatste Kaartje een van die soort walking simulators is – het soort dat houdt van het stellen van vragen, maar zelden de gelegenheid neemt om je te verlichten over de details. Ik zeg niet dat het geen context heeft; ik zeg dat het geniet van het leggen van broodkruimels en je effectief toestaat om je eigen aannamen te doen. Het vertelt je niet wat wat is of, belangrijker nog, wie wie is, maar het doet wel een paar curiositeiten over een route strooien en je de tools geven om de puzzelstukjes te verbinden. De wereld verandert, net als de meeste hoekjes en gaten die het kermisterrein vlees geven. Maar, net als bij elke thrill ride die graag tricks met je hoofd uithaalt, merk je meer de kleine onduidelijkheden in zijn diepste, meest verontruste mechanismen als je het behandelt als een carrousel.

Nog Een Ritje

Emotionless: De Laatste Kaartje is als een goed boek, met zijn twists en turns en spannende momenten die dienen als stappenstenen om je door de pagina’s heen te leiden op zoek naar het volgende belangrijke hoogtepunt. Het maakt niet altijd zin, geef ik toe, noch doet het veel om zijn lege plekken in te vullen of de scharnieren van zijn verwarrende verhaal te smeren. Toch doet het iets anders om het gemis te compenseren: het houdt je geïnvesteerd voor de lange termijn, als het niet via een geheime doorgang is om te volgen, dan via een handvol kleine maar cruciale stukjes informatie die je dieper de konijnenhol van zijn wereld in leiden. En dat is wat hier het meest telt: het feit dat het je aan het twijfelen brengt, zelfs als je niet altijd weet wat je doet, laat staan waar je heen gaat. Het is een beetje als Layers of Fear in die zin; het vertrouwt op hallucinatoire wereldopbouw om je naar je volgende bestemming te leiden.

Om over vage verhalen en onduidelijke plotpunten te spreken, Emotionless: De Laatste Kaartje vertelt een relatief eenvoudig verhaal, een dat volgt een protagonist die blijkbaar denkt dat terugkeren naar de verlaten kermis van zijn vader een goed idee is. Maar, net als bij alle goede horrors met een clincher, Emotionless besluit uiteindelijk om een bocht te nemen – een obstakel dat je dwingt om van koers te veranderen en twee belangrijke vragen te beantwoorden: Wat is er gebeurd met de kermis, en waarom is de lucht dikker dan ooit tevoren?

Emotionless heeft geen gevechten, noch vraagt het iets bijzonder zwaars. In plaats daarvan vraagt het je om te verkennen de mistige poorten van de oude kermis, en documenten, audiologs en andere nuttige fragmenten van herinneringen te ontdekken om licht te werpen op verschillende onderliggende thema’s. Daartoe, ja, is het een klassieke fysiologische walking simulator. Maar deze wereld heeft attracties waar je op kunt gaan. Een kleine overwinning, dat.

Er Zit Iets in de Lucht

Emotionless houdt van je in de war brengen. Scratch dat, het aanbidt de gedachte om je te zien krabben aan je hoofd terwijl je doelloos rondwandelt in de wereld op zoek naar het volgende verhaal. Maar, vreemd genoeg, is dat een deel van de charme hier: de manier waarop het vertrouwt op je gebrek aan kennis van zijn wereld om nieuwe gangen voor je te creëren om uiteindelijk te doorzoeken. Weer, net als Layers of Fear, in die zin dat het zijn verhaal ontwikkelt rondom real-time wereldmanipulatie en rookgordijncontrole. Het is frustrerend op sommige momenten – het doelloos rondwandelen in de liminale kwartieren en het opnieuw volgen van je stappen als een verloren puppy, dat is – maar het is ook verrassend effectief, en het houdt je zeker op je tenen terwijl je het mysterie ontrafelt, draad voor draad.

Terwijl ik niet zou zeggen dat Emotionless gezegend is met klassieke thrillers en goed georkestreerde schrikmomenten, zal ik zeggen dat het een echt tastbare sfeer en een onberispelijke zin voor onzekerheid in zijn compositie en audiovisuele eigenschappen creëert. Natuurlijk is het spel als geheel zeker een slow burner, en het heeft niet noodzakelijkerwijs de nagelbijtende vlindereffect die andere grote horrors vaak hebben. Dat gezegd hebbende, het weet een verrassend sombere ervaring te omvatten die vol zit met tedere momenten en lore-bouwende broodkruimels. Het blijft niet lang hangen, maar het doet een blijvende indruk die je doet verlangen naar meer. Dat telt voor een groot deel, echt.

Oordeel

Emotionless: De Laatste Kaartje kan een beetje een langzame rit zijn, maar dat wil niet zeggen dat het short is van adrenaline-geladen twists en turns, lussen en dalingen. De waarheid is, terwijl het niet de beste psychologische horror walking simulator op de markt is, is het wel een die veel goede ideeën en tedere momenten cultiveert. Het is een spel dat je verward zal maken en je zal doen verlangen naar nog een stukje tijdens de afsluitende delen van zijn korte maar impactvolle parcours. Dat is een beetje een tweesnijdend zwaard, zeker, maar tenminste geeft het je iets om over te schrijven.

Als je van wereld-veranderende horrors houdt die trickery en manipulatie bevoronderen om hun grenzen te stellen, dan zul je Emotionless: De Laatste Kaartje voor een korte tijd zeker leuk vinden. Het zal je niet misselijk maken, noch zal het op je lijst voor beste thrill rides aller tijden komen. Maar het zal je wel veel te denken geven als je langzaam zijn hoekjes en gaten verkent op zoek naar zijn diepste, donkerste konijnenhol van kermisgeheimen. Het zal je ook doen verlangen om je kinderlijk speelterrein opnieuw te bezoeken, vreemd genoeg. Er zijn een paar extra bonuspunten, recht daar.