Emotionless: The Last Ticket Review (PC)

Emotionless: The Last Ticket straalt een aura uit die, eerlijk gezegd, me niet helemaal comfortabel maakt. Maar ik denk dat dat het punt is. Of tenminste, ik geloof echt dat het zo is. Zonder te zweten, verbergt het zijn verwrongen neigingen achter een sluier van vreemd bekende beelden – onschuldige apparaten en carnavalscènes, vage herinneringen aan een betere tijd en een vaag maar bekend onderwerp van adolescentelijke trots. Toch kiest het ervoor om iets anders te begraven onder zijn rookgordijnen dat, na langdurig proberen om ze te verwijderen, je uiteindelijk verleidt om dieper te graven en het gordijn terug te trekken voor een nadere blik.

Het blijkt dat Emotionless: The Last Ticket een van die soort walking simulators is – het soort dat houdt van het stellen van vragen, maar zelden de gelegenheid neemt om je te informeren over de details. Ik zeg niet dat het geen context heeft; ik zeg dat het geniet van het leggen van broodkruimels en je effectief toestaat om je eigen aannamen te doen. Het vertelt je niet wat wat is of, belangrijker nog, wie wie is, maar het doet wel een paar curiositeiten over een route strooien en stelt je in staat om de stukjes te verbinden. De wereld verandert, net als de meeste hoekjes en gaatjes die het carnavalsterrein vlees geven. Maar, net als bij elke thrill ride die graag tricks met je hoofd uithaalt, begin je meer te merken van de kleine obscuriteiten in zijn diepste, meest verontrustende mechanismen als je het behandelt als een carrousel.

Nog een rit

Emotionless: The Last Ticket is als een goed boek, met zijn wendingen en bochten en paginawisselende momenten die fungeren als stappenstenen om je door de bladzijden te laten bladeren op zoek naar dat volgende belangrijke hoogtepunt. Het maakt niet altijd zin, geef ik toe, noch doet het veel om zijn lege plekken in te vullen of de scharnieren van zijn anderszins verwarrende verhaal te smeren. Toch doet het nog iets anders om het gemis te compenseren: het houdt je geïnvesteerd voor de lange termijn, als het niet via een geheime doorgang is om te volgen, dan via een handvol kleine maar cruciale stukjes informatie die je nog dieper in zijn konijnenhol leiden. En dat is hier het belangrijkste: het feit dat het je aan het denken zet, zelfs als je niet altijd weet wat je doet, laat staan waar je heen gaat. Het is een beetje als Layers of Fear in die zin; het vertrouwt op hallucinatoire wereldopbouw om je naar je volgende bestemming te leiden.

Wat vage verhalen en onvolledige plotpunten betreft, Emotionless: The Last Ticket vertelt een relatief eenvoudig verhaal, een dat volgt een protagonist die blijkbaar denkt dat terugkeren naar het verlaten carnaval van zijn vermiste vader een goed idee is. Maar, net als bij alle goede horrors die een clincher hebben, Emotionless besluit uiteindelijk om een bocht te nemen – een obstakel dat van je vraagt om van koers te veranderen en twee belangrijke vragen te beantwoorden: Wat is er gebeurd met het carnaval, en waarom is het dat de lucht dikker is dan ooit tevoren?

Emotionless heeft geen gevechten, noch vraagt het iets bijzonder veeleisends. In plaats daarvan vraagt het je om te verkennen de mistige poorten van het oude carnavalterrein en documenten, audiologs en andere nuttige fragmenten van memorabilia op te graven om licht te werpen op verschillende onderliggende thema’s. Daartoe is ja, het een klassieke fysiologische walking simulator. Maar deze wereld heeft attracties waar je op kunt gaan. Een kleine overwinning, dat.

Er is iets in de wind

Emotionless houdt ervan om je te verwarren. Krab dat, het aanbidt de gedachte om je te zien krabben aan je hoofd als je doelloos rondwandelt in de wereld op zoek naar de volgende verhaalbeat. Maar, vreemd genoeg, is dat een deel van de charme hier: de manier waarop het vertrouwt op je gebrek aan kennis van zijn wereld om nieuwe gangen te creëren voor je om uiteindelijk te doorzoeken. Weer, net als Layers of Fear, in die zin; het ontwikkelt zijn verhaal rondom realtime wereldmanipulatie en rookgordijncontrole. Het is frustrerend op sommige momenten – het feit dat je doelloos rondwandelt in de liminale kwartieren en je stappen terugspoort als een verloren puppy, dat is – maar het is ook verrassend effectief, en het houdt je zeker op je tenen als je het mysterie ontwart, draad voor draad.

Terwijl ik niet zou zeggen dat Emotionless gezegend is met klassieke thrills en goed georkestreerde schrikmomenten, zal ik zeggen dat het een echt tastbare ambiance en een onberispelijke zin voor onzekerheid in zijn compositie en audiovisuele eigenschappen creëert. Natuurlijk is het spel als geheel zeker een slow burner, en het heeft niet noodzakelijkerwijs de angstige vlinder-effect dat andere grote horror-games vaak hebben. Dat gezegd hebbende, weet het wel om een verrassend sombere ervaring te omvatten die veel tedere momenten en lore-buildende broodkruimels bevat. Het blijft niet lang hangen, maar het doet wel een blijvende indruk die je doet verlangen naar meer. Dat telt voor een groot deel, echt.

Oordeel

Emotionless: The Last Ticket kan een beetje een trage rit zijn, maar dat wil niet zeggen dat het geen adrenaline-gedrenkte wendingen en bochten, lussen en dalingen heeft. De waarheid is, terwijl het niet de beste psychologische horror-walking simulator op de markt is, is het wel een die veel goede ideeën en tedere momenten koestert. Het is een spel dat je zal verwarren en je zal laten verlangen naar een volgende hap tijdens de afsluitende delen van zijn korte maar impactvolle baan. Dat is een beetje een tweesnijdend zwaard, zeker, maar tenminste geeft het je iets om over te schrijven.

Als je van wereld-veranderende horrors houdt die tricks en manipulatie gebruiken om hun grenzen te stellen, dan is de kans groot dat je Emotionless: The Last Ticket voor een korte tijd zult genieten. Het zal je niet misselijk maken, noch zal het op je lijst voor beste thrill rides aller tijden komen. Maar het zal je wel veel te denken geven als je langzaam door zijn hoekjes en gaatjes navigeert op zoek naar zijn diepste, donkerste konijnenhol van carnavalgeheimen. Het zal je ook doen verlangen om je kinderlijkheidscarnaval te bezoeken, vreemd genoeg. Er zijn een paar extra bonuspunten, recht daar.