DinoBones: Tidy Up the Museum! Recensie (PC)

Even geduld, ik denk dat ik heb gezien dit al eerder. Nee, krab dat — ik heb dit al eerder gezien. Het feit dat het, wat, minder dan een week geleden is, en ik nog steeds een haarscherp beeld in mijn hoofd heb van Tidy Up History en de onderling verweven prehistorische kloosters. Maar misschien is dat wel een goed ding. DinoBones: Tidy Up the Museum wilt dat ik hetzelfde doe, en ik, uitgerust met de kennis, de gereedschappen en een vaag idee van de indeling van de kamer, ben er volledig toe in staat om precies dat te doen. In elk ander geval zou ik zeggen dat je een oude hond geen nieuwe trucjes kunt leren. Gelukkig voor mij is dit niet wat je een nieuwe truc zou noemen; het is het in elkaar puzzelen van fossielen om een tentoonstelling samen te stellen. Déjà vu, iemand?

Hoewel er een klein beetje fossielen-ombuigen was in Tidy Up History, denk ik dat het nooit echt de archeologische kant van het proces heeft aangeboord. Gelukkig is DinoBones een beetje beter afgestemd op zijn genen, net als op het langdurige proces van geleidelijk het in elkaar puzzelen van gigantische dinosaurus-skeletten, één bot tegelijk. Toch is het hetzelfde basisproces: je neemt een koevoet naar een doos met oude botten, en je verbindt ze langzaam aan hun respectieve tentoonstellingen terwijl het museum geleidelijk zijn ritme vindt in de nasleep van de chaos.

DinoBones is een beetje als een gigantische legpuzzel, alleen zonder de misvormde stukjes en met meer fossielen en grillige botfragmenten. Het idee is echter heel eenvoudig: je ontvangt honderden, zo niet duizenden, individuele botten, een vage beschrijving van elk van de dinosaurussen die het museum bevolken, en een takenlijst die je vraagt om zorgvuldig de resten uit verschillende delen van het museum uit te pakken of te verzamelen, en elk stuk te sorteren, categoriseren en op de juiste tentoonstelling te plaatsen. En als je je afvraagt of het spel een heleboel upgrades bevat om je in de juiste richting te duwen — dat doet het niet. Zie je, DinoBones is niet zoals je typische Librarian klon; het verwerpt de gebruikelijke vaardigheidstree en kiest er in plaats daarvan voor de “spanning” van de graft te prioriteren. Het wil niet dat je de gebruikelijke handelingen moeiteloos doorloopt. Eigenlijk wil het dat je blijft, alles, analyseert en uiteindelijk goed over jezelf voelt.

Aangezien er geen traditionele upgrades zijn om te ontgrendelen in DinoBones, heb je hier wel heel wat extra handarbeid. Dat is zowel een zegen als een vloek. Aan de ene kant verlengt het de totale speeltijd en geeft het je veel meer om over na te denken tussen de secties. Maar aan de andere kant verwijdert het de gebruikelijke begeleiding die je in andere werelden vindt, waardoor er een iets complexere puzzel ontstaat die, hoewel op zichzelf bevredigend, nogal langdradig is. Dat gezegd hebbende, aangezien het elke bot in verschillende kleuren en vormen categoriseert, is het niet veel anders dan je basislegpuzzel. Deze plek heeft gewoonweg een hoop botten.

Net als bij de meeste games die de altijd vruchtbare Librarian -formule willen nabootsen, is DinoBones een spel dat je kleine uitbarstingen van vreugde geeft door geleidelijk kleine delen van je werk te onthullen. Naarmate je geleidelijk de schedels en wervels van elk van de negen uitgelichte tentoonstellingen samenstelt, opent het museum haar deuren naar verschillende geheimen en kleine details. Stel, als je erin slaagt om een tentoonstelling te voltooien, dan ontvang je effectief een beloning — een snuisterij uit het verleden, bijvoorbeeld een speelgoedvliegtuig. Het is een subtiele toevoeging die niet veel bijdraagt aan de algehele ervaring, maar het is een welkome toevoeging die helpt om een anderszins voorspelbaar patroon te doorbreken, om zo te zeggen.

Hoewel DinoBones niet echt iets nieuws op tafel brengt qua mechanica, biedt het wel enkele geweldige functies, waarvan de meeste keurig verpakt zijn in een visueel aantrekkelijke, glasgekleurde omgeving die vol zit met warme kleuren en versieringen. En om de eer toe te kennen waar die hoort, biedt DinoBones een schone en positief charmante wereld. Hoewel het, nou ja, beperkt is tot de een open ruimte, voegt het wel veel visuele flair en technische verfijning toe aan de scène. En dat is hier een enorme plus, omdat de meeste organisatiesimulaties een nogal slechte gewoonte hebben om te falen in het accommoderen, of tenminste te proberen een plattegrond uit te werken met stukjes die je wilt zien naast de gebruikelijke botten, kleding, drankjes of boeken. Post Office komt hier in gedachten, niet als een toonaangevend voorbeeld van een visueel spectaculair spel, maar als een spel dat de absolute basis en weinig meer ondersteunt. Van de twee kun je raden welke ik heb gekozen om tot het einde door te gaan.

Al met al zou ik zeggen dat DinoBones een passende toevoeging is aan het organiseerveld. Hoewel het ervoor kiest de gebruikelijke componenten op de achtergrond te plaatsen om zich te richten op een complexere en enigszins intieme, UI‑vrije ervaring, presenteert het zich als een interessante benadering van een concept dat, met alle respect voor de andere vijftig of zestig opruimsimulaties die de afgelopen week zijn uitgebracht, een beetje overdreven is. Het herschrijft het boek niet, maar het levert wel een lovenswaardige poging om de beginnende paleontologen te bedienen die niets liever willen dan een paar uur zitten en met fossielen rommelen.

Conclusie

DinoBones: Tidy Up the Museum  bedient zowel de aspirant‑paleontoloog als de rommel‑geobsedeerde fanatiekeling met het geschenk van fossielen, een warme omgeving en een UI‑vrije ervaring die, hoewel ze de gebruikelijke elementen van een traditionele Librarian-achtige sim mist, gezamenlijk zorgen voor een verrassend plezierige graft. Het zijn de kleine details die het drijvend houden, ook — de “verrassingen” na voltooiing en de nette accenten die de setting complementeren, bijvoorbeeld. Voeg daaraan toe dat het ook goed speelt en in staat is je aandacht vast te houden gedurende de cyclus van tweeduizend stukken, en je hebt een perfect acceptabele ruimte om je tanden in te zetten voor een handvol uren.