Tidy Up History Recensie (PC)

Neem even de tijd om je omgeving in je op te nemen. Wat zie jij ? Voor mij voelt het alsof we plotseling een naald in een hooiberg zijn geworden — die hooiberg bestaat uit één bal. Organiserende sims, zoals beroemd gemaakt door Bibliothecaris, hebben recentelijk het gamingveld gemonopoliseerd, net als gezellige incrementele spellen die de traditionele methoden van wereldopbouw afschaffen ten gunste van een langzamer tempo, een catharsis‑bevorderend systeem dat spelers in staat stelt te organiseren, bij te vullen en chaotische winkelpanden te herbouwen. En, hoewel dit geen slechte zaak is — om volledig opgeslokt te worden door rommel — roept het wel een goede vraag op over de toekomst van de gezellige sfeer: hoeveel van een goede zaak is te veel? Is het een fase, of is het een nieuwe vleugel van de geschiedenis die jaren zal voortbestaan?

Als we het over geschiedenis hebben, is Tidy Up History  een spel dat, net als Bibliothecaris  en de andere veertig‑plus opruimsims op de markt, put uit dezelfde genpoel om zijn eigen reeks tentoonstellingen en rommel, fossielen en prehistorische artefacten te creëren. Met dezelfde basisstructuur als die van eerdere titels, streeft studio Casual Human ernaar historische elementen te combineren met een vertrouwde maar therapeutische routine om een kort, intiem en boeiend avontuur te bieden. En, inderdaad, het is een korte ervaring, met ongeveer de helft van de gebruikelijke snuisterijen en slechts een handvol vleugels om te herbestemmen en af te stoffen. Hoewel, zoals de geschiedenis heeft aangetoond, minder meer is in de wereld van organiserende sims. Nou, de jury is nog niet uitgesproken. Persoonlijk ben ik voor het idee van minder objecten, mits die objecten iets extravaganter zijn dan een pakket of een boek.

Tidy Up History richt zich op de perfecte wereld om zijn gameplay te kaderen: een museum. In tegenstelling tot Post Office—een hoofdstuk waarin je gedwongen wordt te werken en te sterven in de claustrofobische kwartieren van een sorteerpostkantoor—biedt een museum die extra ademruimte die je nodig hebt. Dankzij historische figuren en talloze tentoonstellingen is het een ideale locatie voor een organiserende oefening. Hoewel het duidelijk niet de volledige weegschaal van een groot magiër‑emporium of de overvloed aan magische anthologieën van een stadsbrede bibliotheek bezit, behoudt het een verscheidenheid aan verschillende culturen en originele artefacten. En als er één ding is dat ik van een spel als dit wil, is het variëteit. Boeken en kaarten zijn prima, maar er komt een moment waarop je iets meer substantie nodig hebt. Je hebt botten, onschatbare wapenrusting en een omgeving nodig die je op je tenen houdt.

Het betreden van Tidy Up History  voelt een beetje als het springen in een PowerWash Simulator DLC, zodat je precies weten wat je doet, en wat er moet gebeuren om het spel te voltooien. Een museum van chaos ligt onder je voeten, en de enige manier om het opnieuw aan het publiek te presenteren is via een reeks klusjes. De tentoonstellingen liggen overal, de vloeren hebben betere dagen gekend, en dat all‑important prehistorische middelpunt ligt in stukken. Het is jouw taak om het bezem te pakken, vinden de fossielen, en een museum dat je wonderbaarlijk geërfd hebt, terug te brengen naar zijn vroegere glorie.

Natuurlijk heb je niet veel verhaal om op voort te bouwen in Tidy Up History. Eenvoudig gezegd, je erft een museum, een reeks vleugels, en een scherp gevoel dat, als je niet de rommel opruimt vóór de grote opening, je alleen jezelf de schuld moet geven. Daarmee heb je een eenvoudige taak: door de rommel graven en elk item op de juiste plek zetten. Je kunt sleutels vinden die nieuwe vleugels ontgrendelen in het museum, XP verdienen om je vaardigheden te verbeteren, en zorgvuldig een breed scala aan gefossiliseerde tentoonstellingen herbouwen. Als dit allemaal klinkt als déjà vu, nou, dat zou me niet verbazen, want het is, eerlijk gezegd, een spel dat op dezelfde golflengte draait als Bibliothecaris. Opnieuw, dat is geen slechte zaak.

Zoals eerder vermeld, is Tidy Up History  een kort spel dat niet wil overblijven. Met een lengte van slechts drie uur geeft het je precies genoeg om mee te werken. Eerlijk gezegd ben ik dankbaar voor de beperkte hoeveelheid; het geeft je de mogelijkheid meer over elk object te leren en de waarderen de fijne details van het kunstwerk. Bovendien heeft het spel zelf nog een beetje extra, aangezien het niet alleen vraagt om items op hun sokkels te plaatsen, maar je ook een beetje vies te laten worden. Je kunt bijvoorbeeld vettige vloeren dweilen, stoffige lijsten afstoffen en afval verzamelen uit verschillende delen van het museum. Het is geen groot sprong voorwaarts voor schoonmaak‑sims, maar het zorgt voor een aangename afwisseling.

Ondanks dat het een korter spel is, heeft Tidy Up Museum  de capaciteit en vrijheid om zich in de nabije toekomst aan nieuwe vleugels te koppelen. Aangezien geschiedenis een bodemloze put is met eindeloze draden data, zou het me niet verbazen als het team erachter nog een paar extra zakken in de wereld zou toevoegen. Of tenminste, dat is het lange spel, in elk geval. Voor nu ben ik tevreden met wat het te bieden heeft. Het is een eenvoudige klus, moet ik toegeven, maar het brengt ook een klein stukje verleden tot leven op een eigen bijzondere manier. Het is misschien niet de ultieme Bibliothecaris killer, maar misschien hoeft dat ook niet.

Conclusie

Tidy Up History fossiliseert een bekend Librarian-achtig verhaal in een poging een universele routine te behouden die historische architectuur combineert met hartverwarmende storytelling en gemakkelijk te begrijpen mechanica. Hoewel kort en ernstig gebrek aan diepgang heeft, brengt Casual Human een klein stukje geschiedenis naar een intieme omgeving die zowel intrigerend als verrassend leuk is om te verkennen en opnieuw op te bouwen. Is het het ultieme eindpunt van organisatiesims? Nee. Zal het toch je nieuwsgierigheid wekken? Absoluut.