Copycat Review (PC)

Stel je voor: je bent een kat met ernstige vertrouwensproblemen en een algemeen gebrek aan empathie voor wie dan ook met een halsband, laserpen of welke vorm van zintuiglijk frutsels dan ook. Maar je bent ook een getraumatiseerde kat met een geschiedenis van trauma en algehele verlating. Je wilt niemand binnenlaten, en zelfs Olive—een oudere Australische met een natuurlijke neiging om tedere liefde en zorg te geven aan harige pluizenbollen—heeft weinig vat op jou en jouw kijk op de mensheid en haar relatie met wilde dieren of huisdieren. De beperkingen van een voorstedelijk huis zijn niets voor jou. Je verlangt naar het wilde, naar de verre uithoeken van een wereld zonder riem of kooi. Dit is, in een notendop, grotendeels Copycat,: een liefdesbrief aan gezelschap en de innerlijke werking van een kitten die snakt naar een gevoel van ergens bij horen. Om je een beeld te geven, Copycat is een inleidend hoofdstuk in de wereld van onafhankelijke gaming, en niet te vergeten het debuut-IP van ontwikkelaar Spoonful of Wonder, waar de makers duidelijk hart en ziel in hebben gestoken om aan de eisen van het genre te voldoen. En wat het genre betreft, laten we zeggen dat het in essentie Stray ontmoet I Am Fish, maar zonder de kom water en de misselijkmakende aard van een wereld vol bewegende structuren en kotsende dronkaards. Dat is, in essentie, wat dit spel te bieden heeft: een korte maar verrassend inzichtrijke blik op de noodlottige momenten van een kat die op zoek is naar acceptatie te midden van een traumatische ervaring. En het werkt. Maar laten we niet langer om de hete brij draaien. Copycat is net gelanceerd op Steam, dus als je je klauwen erin wilt zetten, lees dan verder.

Thuis Is Waar Je Je Klauwen Legt

Copycat vertelt het verhaal van Dawn, een kat die, nadat ze gered is en teruggebracht naar het asiel voor een toekomstige adoptie, onder de hoede komt van Olive, een oudere verzorger die, net als Dawn, ook de gevolgen van verlating heeft ondervonden door een eerder huisdier dat vermist is geraakt. Zonder vertrouwen en zonder de drang om zich aan iemand anders vast te klampen, voelt Dawn zich meteen de grenzen van haar nieuwe relatie aftasten, enigszins terughoudend om een band aan te gaan en bijna gretig om te ontsnappen en een zorgeloos leven in het wild te leiden. Dat is echter totdat de band tussen de twee samenkomt om een soort mooi lint te vormen, op welk moment zowel Dawn als Olive een plaatje-perfecte vriendschap tussen huisdier en eigenaar vestigen. Wat lief. Natuurlijk klinkt het allemaal behoorlijk lief op papier – en dat is het ook, grotendeels. Echter, nadat het eerste deel van het spel voorbij is, manoeuvreert Copycat uiteindelijk naar een andere dimensie – een gebied dat de komst ziet van Olive’s voormalige kat, die Dawn uiteindelijk uit de knusse armen van Olive duwt en de achtersteegjes in van een eenzame wijk. Na dat wordt het verhaal meer een vertelling over een wegwerpkitten, een leegstaand huis en een onsterfelijk verlangen om klauwen te zetten in een wereld die veel vergevingsgezinder en betrouwbaarder is. Dat is echt waar je je ware reis begint: weg van Olive, op zoek naar een nieuw begin.

Poten op Papier Zetten

De gameplay in Copycat bestaat uit verschillende onderdelen – minispelletjes, op verkenning gebaseerde uitdagingen en andere QTE-achtige renmissies, zijnde de drie primaire kenmerken. In een typische sessie vind je jezelf enigszins vrij om de afgesloten ruimtes van een voorstedelijke wereld te verkennen – een kaart die voornamelijk bestaat uit speelplaatsachtige obstakels in een achtertuinomgeving en sandbox-type gebouwen in de buitenste gebieden van Olive’s huishouden. En, voor de duidelijkheid, ik zeg het zoals het is: deze “minispelletjes” zijn niets bijzonder buitengewoons; het is eerder het geval van krabben aan generieke objecten, of je overgeven aan een of andere vorm van stereotiep kattengedrag. Begrijp me niet verkeerd, veel van deze buitenschoolse activiteiten zijn leuk in korte uitbarstingen, maar eh, er is echt maar zoveel dat je kunt doen voordat de simpele handeling van een kat zijn, nou ja, de handeling is van gewoon een kat zijn om het kat zijn. Gelukkig komt Copycat wel met een aantal behoorlijk opzwepende sequenties – bijvoorbeeld vluchten voor de lokale honden in een hoogoctaan QTE-gebaseerde achtervolging. Daarnaast zijn er ook verschillende “baas”-gevechten, waarvan er een paar wat meer vaardigheid en moeite vereisen om doorheen te komen. Toegegeven, geen van deze proeven is bijzonder uitdagend, maar ze maken wat anders een schoolvoorbeeld zou zijn wel een beetje, laten we zeggen, uniek en boeiender. Maar dat is niet waar Copycat om draait; integendeel, het spel maakt vanaf het begin overduidelijk duidelijk dat de gameplay niet precies de kern van de ervaring is, maar veeleer het vermogen om een boeiend verhaal te spinnen. Lukt het om dat uit te voeren? Ja. Is het genoeg om een paar welverdiende tranen te ontlokken? De jury is er nog niet over uit.

Bugs in de Tuin

Ik ga niet zeggen dat Copycat bol staat van perfecte mechanica en prime time grafische complexiteit, want het mist nog een paar cruciale ingrediënten om die specifieke vakjes aan te vinken. Om te beginnen, de omgeving, eh – die is een beetje ongelijkmatig, en niet te vergeten bezaaid met verschillende spelbrekende tegels en andere technische problemen, bovendien. Een voorbeeld: het tuingebied zelf wordt vaak ontsierd door een gebrek aan afwerking en onafgewerkte details, waardoor verschillende obstakels wat moeilijk te navigeren en te overwinnen zijn. Min of meer, als je niet in de richting reist die het spel wil dat je gaat, dan is de kans groot dat je tussen twee vuren komt te zitten. En daarmee bedoel ik, in een soort limbo en op zoek naar een eerder opgeslagen bestand. De besturing in Copycat is op het randje van middelmatig, dat zal ik wel zeggen. Aan de ene kant zijn de overgangen soepel, net als de fysica en de algehele chemie tussen je vier poten en de verschillende decorstukken om je heen. Maar aan de andere kant lijkt het erop dat, waar het zo wanhopig heeft geprobeerd de kernmechanica van Stray—een kattengericht meesterwerk dat, eerlijk gezegd, geen formele introductie nodig heeft—te repliceren, het er niet in is geslaagd zich uit zijn ietwat gimmick-achtige staat te trekken. Het werkt, maar slechts tot op zekere hoogte, en het duurt niet al te lang om je te realiseren dat Copycat, ondanks zijn charmante kwaliteiten en oprechte opbouw, niets meer is dan een gemiddelde ervaring. Maar nogmaals, zoals ik eerder zei, het is niet de gameplay die de aantrekkingskracht verhoogt; het zijn de thema’s die het aanraakt en de verbindingen die het probeert te leggen.

Eindoordeel

Op papier zou Copycat gemakkelijk kunnen worden aangezien voor een van de vele, nou ja, digitale copycats die ook op het platform bestaan. En dat is iets dat we niet echt kunnen negeren, want het leent behoorlijk veel elementen van zijn tegenstanders – de QTE’s, thematische decors en goofy zijactiviteiten, om er maar een paar te noemen. Dat gezegd hebbende, grotendeels waren het niet de generieke zoektochten of buitenschoolse doelstellingen die me lokten; het waren de hartverwarmende momenten die ervoor zorgden dat er talloze emotiegolven op tafel kwamen vanaf het moment dat ik mijn eerste rol toiletpapier openkrabde, tot het moment dat ik afscheid nam van Olive op zoek naar een nieuw wegpunt in het leven. Dat, voor mij, was iets waar ik geen excuus voor nodig had om na te streven – en dat verdient op zichzelf wel een paar bonuspunten, zeker weten. Voor een onafhankelijk verhaal dat op verschillende gebieden tekortschiet, is het bijna moeilijk te geloven dat, als je de houterige mechanica en voorspelbare effecten eruit haalt, je eigenlijk een oprecht hartverwarmend verhaal in handen zou hebben. Natuurlijk is het niet perfect in de traditionele zin, maar het feit dat het genoeg doet om een paar tranen te ontlokken en aan alle juiste hartsnaren te trekken gedurende een paar korte uren, is precies waarom ik zo geneigd ben het het voordeel van de twijfel te geven en eer te geven waar eer toekomt. De waarheid is dat, hoewel andere kitten-gebaseerde avonturen dit waarschijnlijk zullen overtreffen qua gameplay en design, het zeer onwaarschijnlijk is dat iets zo dichtbij zal komen als wat Copycat bereikt in de korte tijd die het heeft om zich te presenteren. Ik geef het een A voor inspanning, hoe dan ook.