Koffie, Plis Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Stel je een wereld voor waar iedereen een onlesbare dorst heeft naar cafeïne en croissants, maar een gedeelde gebrek aan geduld heeft voor incompetentie baristas die hun room niet van hun kruimels kunnen onderscheiden. Stel je dat voor, en voeg een keuken toe die overloopt van schuimige morsen en geforceerde glimlachen, en je hebt een vaag idee van hoe Koffie, Plis eruitziet tijdens de spits. Stel je dit voor: vier mensen, geen van wie enig idee heeft hoe ze een succesvol bedrijf moeten runnen, doelloos heen en weer rennend tussen glibberige oppervlakken en geïrriteerde klanten. Dat, in het kort, is wat Koffie, Plis belichaamt: een spiegel van de wereld van incompetentie en angst.

Om je bubbel te doorprikken – Koffie, Plis is geen “gezellige” co-op cafétje-managementsimulator. Het is geen Cooking Mama, en het is zeker geen beginnersculinaire ervaring die je elegant door de basis heen loodst en je majestueuze stickers geeft voor je inspanningen. Nee, Koffie, Plis is een stuk abrupter in zijn benadering van cafeïne-georiënteerde emulatie. Het is geen vriendelijk, en het is zeker geen vredig; het is brutaal, chaotisch en net zo rommelig als je zou verwachten. Het gaat geen over het zetten van koffie en het serveren van vriendelijke gasten; het gaat over het leren om je hoofd boven water te houden terwijl de wereld om je heen instort en de dampen van de koffie je uitdoven. En ja, het is ontzettend vermakelijk om te zien gebeuren, vooral als je een groepje hebt om je fouten te applaudisseren en je interne ondergang te getuigen.

Als je Koffie, Plis voor het eerst ziet, zou je denken dat het een ontspannend co-op keukenavontuur is met een paar subtiele tijdgebonden uitdagingen. Maar dat is geen het geval. Wel, het is, maar het gaat veel dieper dan de meeste cafeïne-houdende dranken, in die zin dat het geen alleen dient als een snelle multiplayer-romp, maar als een continue evoluerende ervaring die je dwingt om oneindig veel liters pure en ongefilterde chaos te drinken. Om het even, je dient geen één gast tegelijk, maar een hele bataljon zielen tegelijk, allemaal met de geduld van een boze tiran met een jeukende trekker en een neiging om oogrollende recensies op je sociale media te laten achterlaten nadat je ze te lang hebt laten wachten op hun cafeïne-fix. En zelfs dan heb je andere taken die je aandacht vereisen, zoals de netheid van het cafetaria en de taken van het personeel. Het punt is, als je geen goed geoliede machine voor een werkkracht hebt, dan heb je geen koffiezaak; je hebt een zandbak voor peuters met tientallen ongehoorzame klanten op een driftbui.

Maak je geen zorgen, de core gameplay-lus is gemakkelijk te begrijpen. Feitelijk, zodra je besluit wie elke deel van het cafetaria zal bedienen – het koffiezetproces, de voedselbereiding en de service aan de voorzijde, bijvoorbeeld – dan schakelt het snel in en wordt het veel gemakkelijker om te jugglingen. Maar, hier ligt het hoofdprobleem met Koffie, Plis: geen shift is ooit gemaakt om aan te voelen als een wandeling in het park. Gezien het feit dat het spel opzettelijk is ontworpen om je op de proef te stellen, heeft bijna elke fase die je aanpakt een ton aan uitdagingen voor je om door te werken. Naast het feit dat de algemene bevolking onbegrijpelijk onwetend is, heb je ook de taak om te voldoen aan enorme bochten die waarschijnlijk de spreekwoordelijke spanner in de werken zullen werpen. Bijvoorbeeld, als je een rommel maakt, dan zullen klanten daarop reageren en je essentieel een lagere score geven. En datzelfde hoofdpijn geldt voor de meeste banen die je hier doet. De clausule is, je moet een hoge score hebben om nieuwe niveaus, uitdagingen en keukens te ontgrendelen.

Wanneer het gaat om het zetten van koffie en het bereiden van voedsel, is het proces zo eenvoudig als het indrukken van een paar knoppen op tijd en het serveren van een bord. Het is geen moeilijke taak, en het vereist geen dat je buiten de gebaande paden denkt, zogezegd. Dat gezegd hebbende, vereist het wel dat je veel bewegende onderdelen tegelijk aan het werk hebt, dubbel zo veel wanneer je verdergaat in elke fase en toestaat dat meer voetgangers je cafetaria bezoeken. En toch, het is nog steeds een enorm plezier om te zien ontvouwen vanuit het comfort van je eigen huis. Het is een beetje manisch, waar – maar veel plezier, niettemin.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Koffie, Plis nog steeds een rommelig spel. Hoewel het meeste wel bedoeld is om slordig te zijn, heeft het spel enkele slordige visuele elementen en een algemeen gebrek aan glans. De besturingen zijn geen slecht, ik geef toe, maar het zijn de andere dingen die het verpesten – de willekeurige items die door meubels en muren heen gaan, bijvoorbeeld. Het verpest de algehele ervaring geen, maar het haalt je er wel af en toe uit. Het is geen deal-breaker, hoor. Toch is het de moeite waard om te vermelden dat, afgezien van de kwaliteitsfuncties, Koffie, Plis nog steeds enkele losse schroeven heeft.

Met genoeg niveaus en uitdagingen om te overwinnen in een fatsoenlijk grote campagne, is Koffie, Plis waarschijnlijk genoeg om je geld waard te zijn. Het kan na de eerste paar rondes een beetje saai beginnen te voelen, maar met een handig multiplayer-modus en genoeg variatie in de klantverzoeken om je bezig te houden, zou het de ervaring waard moeten zijn om te investeren.

Oordeel

Koffie, Plis brouwt een charmante maar extreem onvoorspelbare co-op-ervaring die zowel jij als je groepje culinaire misfits urenlang kan laten serveren, slurpen en morsen van gallons cafeïne, met meer dan genoeg vreemde gasten, scenario’s en uitdagingen om je onverzadigbare dorst naar klassieke, zij het ruwe, multiplayer-chaos te lessen.

Hoewel de algehele ervaring misschien niet de volle omvang van een vlezige campagne heeft, biedt Koffie, Plis een solide basis voor een echt boeiende co-op-onderneeming. Het kan geen manier zijn om je honger te stillen, maar voor wat het op een zilveren schaal biedt, zou het genoeg moeten zijn om je maag voor een uur of twee tussen grotere maaltijden te vullen.