Kaasrollen Recensie (PC)

Alsof ik plotseling een video game-adaptatie van een traditioneel evenement uit mijn eigen stad tegenkom. Het lijkt bijna onwerkelijk, maar ik kan me voorstellen dat zo’n belachelijke bloedsport ook een leuk competitief multiplayer-ervaring zou kunnen zijn, aangezien het evenement letterlijk gaat over het naar beneden rennen van een heuvel om een wiel Double Gloucester te vangen. Maar ik sta naast mezelf, echt waar, omdat wij, als mensen uit Gloucester, de likes van Harry Potter en Beatrix Potter hebben, een speelbare versie van ons kaasrollen-evenement is een schouwspel dat ik nooit dacht te zien in de virtuele wereld. Maar hier ben ik, naar beneden rennend van de top van een heuvel die ik honderden keren eerder heb beklommen, opnieuw achter dat beroemde wiel kaas aan. Net als de prijs, ben ik volledig rondgegaan, en ik weet niet hoe ik me daarover moet voelen. Trots, denk ik?

Als iemand uit de buurt die veel tijd rond Cooper’s Hill heeft doorgebracht – het historische monument dat honderden, zo niet duizenden toeschouwers op jaarbasis aantrekt – heb ik zelf een goed begrip van hoe belachelijk de kaasrollen-traditie is. Het is zo belachelijk, eigenlijk, dat ik me de pijn en het lijden herinner dat de deelnemers door de jaren heen hebben ervaren. Een gebroken bot is niets bijzonders, net als een heuvel bedekt met bloed, zweet en tranen. Oh, en niet te vergeten een intense geur van kaas, die meer of minder de geur van koeienmest en modderige laarzen overtreft. Ik heb er zelf nooit aan deelgenomen, hoewel ik een pact heb gesloten dat ik zou deelnemen voordat ik de leeftijd van, ik weet niet, veertig bereikte. Maar ik ben daar nog niet helemaal. *Cue de zucht van opluchting*

Kaas Is Liefde, Kaas Is Leven

Voor degenen die nog niet hebben gehoord over de heidense traditie die jaarlijks in Gloucester plaatsvindt, is het, in het kort, een evenement dat bestaat uit meerdere races – zowel omhoog als omlaag – waarbij tientallen lokale adrenaline-junkies een wiel kaas naar de bodem jagen. Het verschil hier is dat, in tegenstelling tot een gewone heuvel, Cooper’s Hill meer verticaal is – glijbaan, bijna groeve-achtig verticaal. Het is vanwege die dodelijke hoek dat, als veiligheidsmaatregel, evenals om de mogelijkheid te onderdrukken dat mensen hun botten breken of zinloos tegen een oude cottage aan de bodem van de heuvel botsen, een team van ervaren rugby-spelers de monumentale taak krijgt om deelnemers naar de grond te tackelen. Stel je dat voor, maar met twintig mensen die tegelijkertijd met hoge snelheid naar beneden rennen. Dat, op zichzelf, is Kaasrollen.

De video game-adaptatie van de bovenstaande traditie is niet zo modern. Het blijkt dat Kaasrollen meer een liefdesbrief is aan de heyday van het evenement, waarbij ik bedoel dat het geen van de weelderige regels of voorschriften bevat die in de meeste moderne evenementen voorkomen. Met dat, zijn er geen veteranenhelden die aan de bodem van de heuvel zitten, noch zijn er veiligheidsmaatregelen om een ongelukkig incident te voorkomen. In plaats daarvan heb je hier de absolute basis: een cartoon-achtige helling voor een heuvel, een selectie van acht spelers, en een ragdoll-fysica-systeem dat je de kans geeft om enkele belachelijk komische momenten te creëren onder je vrienden en lokale kaas-kenners. En dat is ongeveer het enige.

De Dingen Die We Doen

Er is niet veel punt aan Kaasrollen. Nou, als dit een echte situatie was, dan zou het punt zijn om eeuwige roem te claimen en, natuurlijk, een grote plak Double Gloucester. In het spel, however, heb je geen incentive; in feite is je enige doel om jezelf van de top van de heuvel te werpen en alles in je macht te doen om te vliegen, te flippen en te flappen totdat een persoon – jij, hopelijk – de bodem bereikt voordat de anderen. En dat is eigenlijk alles wat dit spel is: acht spelers die hoofden op een verticale helling botsen. Er zijn geen Fall Guys-achtige objecten om te overwinnen, of zelfs maar ingewikkelde mechanismen om te beheersen, in dat opzicht. Het is gewoon jij, de heuvel en de kaas.

Misschien ben ik te veel bevooroordeeld, maar de waarheid is dat het spel veel plezier is. Nou, het is plezier voor ongeveer een uur of twee, waarna het noviteitsfactor uiteindelijk verdwijnt en de buiklachen langzaam overgaan in gewone grommen en het af en toe lachen. Misschien had die garantieperiode langer kunnen duren, maar de realiteit is dat, ondanks dat het gebaseerd is op een enkele heuvel, er niet veel is om naar te kijken, laat staan te doen. Het minimalistische ontwerp heeft waarschijnlijk iets te maken met dat.

Met al het bovenstaande in het openbaar, is Kaasrollen nog steeds een geweldige tijd. Het is ongegeneerd primitief in zijn ontwerp, zeker, maar het is ook leuk genoeg om je emotioneel geïnvesteerd te houden voor een korte tijd terwijl je natuurlijk vraagt wat je doel in het leven is. Misschien is dat genoeg, weet ik niet. Het is gewoon kaas, tenslotte.

Uitspraak

Kaasrollen zal niet door de rangen heen tuimelen en een van de favoriete cultklassieke racespellen worden, dat is zeker. Dat gezegd hebbende, vind ik mezelf ontzettend trots, ook al is het niet iets om trots op te zijn, gezien het feit dat het gebaseerd is op een traditie die talloze verwondingen heeft gezien en helaas een aanzienlijk bedrag aan ziekenhuisrekeningen heeft gekost. Maar als je voorbij al dat alles kunt kijken, dan kun je ook zien dat, vanuit een buitenstaanders perspectief, er een geweldige hoeveelheid komisch waarde te behalen valt. En dat is wat ik hieruit haal: het feit dat, hoewel het geen perfect spel is, laat staan een opvallend spel dat eerlijk gezegd een lokale traditie eerlijk behandelt, het nog steeds een ongelooflijk leuk spel is dat erkenning verdient.

Als je vastbesloten bent om in de strijd te springen en een van de meest ongebruikelijke Britse gewoonten te doorstaan, dan zal Kaasrollen je een vaag idee geven van de eigenaardigheid en gevaar dat er natuurlijk bij komt kijken. Het is niet het meest visueel aantrekkelijke competitieve spel dat je ooit zult zien, geef ik toe. Toch, als je een uur of twee te sparenen hebt, raad ik sterk aan om een trip naar Cooper’s Hill te maken… en jezelf dan naar beneden te werpen.