Can I Take Your Order? Recensie (PC)

Volgens het grote publiek zijn restaurants een van de weinige werkplekken die mensen—culinaire alumni in dit geval—niet langer dan absoluut noodzakelijk kunnen verdragen. Het lijkt erop dat, tussen de talloze sectoren, cooking de baan is die vaak eindigt in hoofdpijn, trauma en, blijkbaar, het verlies van een souschef die geen kom salade kan werpen om zichzelf te redden. Spoiler alert: ik ben in dit geval de souschef, en in mijn verdediging dacht ik echt dat het volkomen acceptabel zou zijn om een bord als frisbee naar het voorhoofd van een passerende cowboy te gooien. Zoals het blijkt, krijg je zo meteen ontslagen. Zie dat maar.

De algemene consensus is duidelijk: restaurants zijn een lastige plek om te werken — vooral met vrienden die even incompetent zijn. Overcooked was een van de eersten die ons verlichtte met zijn benadering van de culinaire kunsten. En toen, natuurlijk, kwam er nog een à la carte van chaos om de reikwijdte te verbreden, en weer een, en dan another, vanzelfsprekend. Can I Take Your Order?, ook, lijkt het restaurantwezen af te schilderen als een gegrilde hel—een plek waar etiquette en pompeus gedrag onuitgesproken blijven, en gespannen gasten en brandende inferno’s de nieuwe norm zijn.

Als je eerder een door Overcooked-geïnspireerd co‑op‑spel hebt gespeeld, zal Can I Take Your Order? je waarschijnlijk overkomen als een letter‑voor‑letter replica die leunt op bijna al dezelfde basis‑trope. Het is geen cooking sim, maar eerder een volkomen krankzinnig party‑game waarin aspirant‑obers samenwerken om gasten tijdig te bedienen, omgevings‑curveballs te jongleren en te voorkomen dat een vreemde buitenaardse ontvoering of spontane vuurgevecht de reputatie van het bedrijf schaadt. Denk aan Goat Simulator of, bij een duwtje, Rubber Bandits, met de slappe animaties en half‑afgewerkte mechanica, en je hebt een vaag idee waar we het over hebben.

Het doel van Can I Take Your Order? is simpel: verschillende klanten bedienen, hun eten zo snel mogelijk leveren, en contante fooien verdienen om uitrusting te ontgrendelen die je kan helpen in je zoektocht om de massa te tevreden te stellen over verschillende levels. Een brandblusser, bijvoorbeeld, kan je een extra vangnet geven voor wanneer er iets misgaat en de wereld in vlammen opgaat. Maar natuurlijk is dat een onvermijdelijke uitkomst die Can I Take Your Order? in overvloed levert: ongebonden chaos — en een lot ervan. Everything breaks, en buitenaardse ontvoeringen zijn net zo gewoon als een twee‑voor‑één à la carte.

Can I Take Your Order? is geen serious game. Integendeel, het is een zelfstandige sandbox van drijvende deli‑vleeswaren, onhandelbare gasten, en, als gevolg hiervan, een spel dat zich volledig bewust is van zijn eigen domheid. In feite duurt het minder dan drie minuten om de kern hier te lezen. De personages zijn bijvoorbeeld irritant incompetent, en alles wat niet vastgeschroefd is kan in vlammen uitbarsten bij een druk op een knop. Voeg de aliens, cowboys en robots toe aan de mengkom, en je hebt een behoorlijk moronisch co‑op‑spel in handen. Maar het werkt, en het knows het veel te goed.

Als je hoopte op een zes‑gangenbanket met een cocktail van ingrediënten, uitdagingen en verhalende activiteiten, dan wil je misschien je schort ophangen in een andere keuken. Can I Take Your Order?, ontvangt verschillende biomen, rampen en procedureel gegenereerde curveballs, maar blijft toch een klein spel met een vrij korte levensduur. Conceptueel levert het een perfect bruikbare co‑op‑ervaring die je enkele uren kan boeien. Na de eerste afkoelperiode kan het echter zijn aantrekkingskracht verliezen. Het wordt steeds voorspelbaarder, en de humor valt uiteindelijk op dovemansoren.

Zoals bij de meeste co‑op‑games, is Can I Take Your Order? een spel dat veel beter past bij grotere groepen gelijkgestemde obers. Hoewel het alleen gespeeld kan worden, vindt het nooit hetzelfde ritme; de grappen hebben minder impact, en het ontbreken van kameraadschap leidt vaak tot nogal saaie, zij het iets uitdagendere, sessies. Als multiplayer‑ervaring vindt het echter een goed tempo, met vermakelijke gameplay en een ruime sandbox van klussen die je gedurende lange tijd laten lachen.

Het is makkelijker om Can I Take Your Order? te beschouwen als een instap‑liefdesbrief aan de indie‑scene dan als een volwaardig multiplayer‑spel met genre‑veranderende elementen. Hoe leuk het ook is om in korte uitbarstingen te spelen, het blijft een behoorlijk rommelig spel dat iets te veel leunt op elasticiteit en fysica om zijn wereld op te bouwen. Natuurlijk is dat geen slechte zaak. Desondanks maakt het het best lastig om het verschil te zien tussen wat broken is en wat niet. Het spel could om je heen kan afbrokkelen — maar je weet nooit echt of dat opzettelijk is of, nou ja, gewoon breekt.

Voor de gevraagde prijs biedt Can I Take Your Order? een stevige hoeveelheid materiaal voor jou en je vrienden om uit te pakken. Met verschillende restaurants om te ontgrendelen, karakter‑cosmetica om uit te kiezen, en een verscheidenheid aan onnatuurlijke rampen om aan te pakken over een oneindige stroom diensten, vormt het een plezierig, zij het iets slordig, tijdverspillend culinair avontuur. Het is misschien geen feast for the soul, maar wel een grondig bevredigende snack die de trek voor een korte periode zou moeten stillen, tenminste.

Beoordeling

Can I Take Your Order? kan wat aan de goedkope kant van het culinaire veld staan, maar waar het tekortschiet in genre‑definiërende assets en smaakvolle ingrediënten, compenseert het met zijn vermogen om hilarische dilemma’s te weven uit repetitieve sequenties. Dankzij de enorme collectie restaurants, cosmetica en curveballs biedt het een vermakelijke, zij het verre van betoverende, klus‑core‑sim. Je hebt alleen een goede groep vrienden nodig om er het maximale uit te halen.