Biped 2 Recensie (PS5, PS5, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Het is niet gemakkelijk om een co-op spel te vinden, hoe overbelast de gamemarkt op dit moment ook mag zijn. Iets dat je echt zal boeien en je partner, inspirerend genoeg om die verhitte gesprekken te voeren die je dichter bij elkaar brengen. Ontwikkelaars moeten een moeilijke balans vinden tussen uitdaging en plezier, ervoor zorgend dat je je bewegingen coördineert en op elkaar leunt voor die laatste, grote overwinning. Biped, uitgebracht in 2020, was een ware internetgebeurtenis onder co-op-fans. En als je er niet van hebt gehoord of het niet hebt gespeeld, is het waarschijnlijk omdat het een indie-game is die ondergewaardeerd is gebleven tussen de grote jongens.

In ieder geval, ik ben blij dat Next Studios de opvallende charme en gekte van het eerste spel erkent, genoeg om hun best te doen om een sequel te maken. En na vijf jaar hebben fans eindelijk iets om hun tanden in te zetten, compleet met een nieuw toegevoegde vier-speler co-op-modus. Maar neemt de sequel de serie naar het volgende niveau? Is het de moeite waard? Of zou je beter af zijn met het spelen van It Takes Two, Split Fiction, Lego Voyagers, onder andere recente co-op-releases? Laten we dat uitzoeken in onze Biped 2 review hieronder.

Cosmos Deep

Je hoeft je niet druk te maken over het verhaal, of het nu boeiend of vol verrassingen is. Isometrische puzzle-platformers zijn niet bekend om hun boeiende verhalen, en Biped 2 is blij om de besmeurde reputatie voort te zetten. Maar de setting is interessant genoeg: een kosmische wereld, waar je kleine robots met een gezicht en twee benen bent, vastgebonden in je ruimteschip.

Het verhaal begint met een noodsignaal op een onbekende planeet dat je snel beantwoordt, alleen of met een buddy (of maximaal vier, lokaal of online) in je kielzog. En dat is het einde van het verhaal, als je je in de physics-gebaseerde puzzels en het overleven van enkele taaie obstakels stort.

Aan het einde komt een verrassende plotwending tevoorschijn. En hoewel de inspanning van Next Studios om het verhaal te verlevendigen zeker welkom is, aangezien de cutscènes tot nu toe niet veel doen om het verhaal te bevorderen, loopt het uiteindelijk op een mislukking uit. De impact rechtvaardigt niet het spelen van Biped 2 voor het verhaal. Goed, door naar de personages.

Achter het stuur

Je bipedale robots zijn Aku en Sila, naast Mimo en Azul. Schattig, kleurrijk en charmant, in elke zin van het woord. Zij zijn de personages die je tijdens je avonturen zal besturen. In single-player begint het met het besturen van één bipedale robot. Echter, er zullen veel momenten komen waarop je beide Aku en Sila of wisselt tussen hen moet besturen. En dus, terwijl een single-player-ervaring beschikbaar is, heeft het meer zin om een buddy te vinden en het meeste uit Biped 2’s sterke focus op co-op te halen.

Volgende is het leren van de besturing, wat niet te moeilijk zou moeten zijn, zelfs voor een nieuwkomer. Een korte tutorial leert je over Biped 2’s unieke besturingssysteem, waarbij elke joystick elk been van je robot bestuurt. Ik weet, het is een beetje gek, en je robot zal, als gevolg, wonky bewegen, pijnlijk één voet voor de andere zettend. Lopen is al wonky genoeg om dan te introduceren het verzamelen van items en munten door op één been te draaien als een ballerina. Hier begint Biped 2’s vroege, verprutste klus.

Strijd met jezelf

Soms zullen je invoeren falen om te registreren, waardoor je moet proberen items op te rapen, keer op keer. Andere keren voelen de besturingen niet responsief aan voor wat je wilt dat ze doen. Het is een ware test van geduld om je aan te passen aan Biped 2’s manier van doen. En tegen de tijd dat het vasthouden van beide joysticks om sneller te schaatsen op een vlakke ondergrond komt, ben je bijna dankbaar dat de pijn van navigatie voorbij is.

Maar nog niet helemaal, want de meeste puzzels en obstakels worden opgelost door zorgvuldige navigatie van je bipedale robot. Opzettelijke stappen genomen in een gemeten tempo, maar niet te langzaam om de puzzels effectief te verslaan. Hier is het punt: Biped 2, zoals je snel zult leren na de tutorial, eist strakke precisie en timing. Dus, hoe gemakkelijk de besturingen ook mogen zijn om te begrijpen, het werk wordt echt gevoeld wanneer je ze toepast op Biped 2’s veeleisende niveaus.

Moeilijkheidsgraad

Misschien zullen diegenen die het eerste spel hebben gespeeld, een gemakkelijker tijd hebben om door Biped 2’s puzzels heen te komen. Maar zelfs dan, de besturingen werken niet in je voordeel om te beginnen. En dus, hoe zorgvuldig je ook bent om je bewegingen te coördineren met je partner, afwisselend je stappen, schakelaars op het juiste moment trekken, elk kleine foutje in timing of precisie zal leiden tot je dood. Ernstig, sterven in Biped 2 is gegarandeerd een beetje te vaak dan dat het eerlijk of noodzakelijk voelt.

Aanvankelijk zou het eindelijk voorbij komen aan de lastigste puzzels een beloning voelen, ondanks de wonky twee-benige besturing. Maar na een tijdje begint het dieper te gaan in de pulserende ader van frustratie. Voor een spel dat absolute focus vereist om een taak zo eenvoudig als lopen te doen, is het bizar hoe complex de puzzels zijn en, erger nog, het hoge niveau van precisie en exacte timing dat ze vereisen.

Perfectionist

Wanneer het alleen maar gaat om het navigeren van obstakels, is het denk ik wel enigszins beheersbaar. Toch, zelfs dan, het besturen van beide personages of het overschakelen naar de tweede voelt trager en frustrerender. En wanneer je een co-op-partner of drie meebrengt, moet je synchronisatie absoluut perfect zijn. Zoals je je kunt voorstellen, zal de hoeveelheid schreeuwen naar elkaar die zal ontstaan wanneer een partner sterft en je dwingt om opnieuw te beginnen, iedereen zal irriteren, en niet op een goede manier.

Er zijn potentieel leuke segmenten, zoals het worden van één met je partner om machines zoals mijncarts te besturen. Je wordt de armen, en je partner de benen, en er kan zeker gelachen worden in deze segmenten. Andere plaatsen, zoals het navigeren van bruggen, kunnen irritant zijn wanneer de lichte windstoot je van de rand duwt.

Wat is nieuw?

De waarheid is, er is niet veel nieuws tussen het eerste en tweede spel. In feite kun je te veel overeenkomsten in gameplay en algehele ontwerp zien dan misschien zelfs “algemeen aanvaardbaar” is. Zeker, de omgevingen kunnen nieuw zijn, maar veel van wat je in hen doet, blijft hetzelfde als Biped. Van de puzzels tot de obstakels en besturingen, iedereen die van het eerste spel komt, zal moeite hebben om iets fris en spannends te vinden in de sequel.

Nou, er is de hangglider en de Enter-haak, die je gebruikt om richels en breuken over te steken. En het is zeker een welkome nieuwe functie. Echter, het wordt al snel herhalend, en doet maar één ding: munten verzamelen over de rest van de niveaus. Het is nog een probleem dat je met Biped 2 kunt hebben: herhaling, wanneer er maar zo veel keren zijn dat je dezelfde actie in elk niveau kunt uitvoeren dat na het niveau waarin de functie is geïntroduceerd komt.

Eerlijk en vierkant

Vier-speler co-op is, natuurlijk, ook nieuw, waardoor meer spelers kunnen meedoen aan de lol. “Lol” hier is wat je ervan maakt van frustrerende niveaus die je straffen voor fouten die niet altijd jouw schuld zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe chaotische ruzies onder een grotere groep zullen ontstaan als je probeert je volgende zetten te beslissen, oplossingen te vinden voor het oplossen van puzzels, evenals het omzeilen van bugs die de voortgang belemmeren, en al die tijd, precies timen van je acties.

Het hangt af van of je een niveau mislukt wanneer het niet jouw schuld is, wanneer een partner per ongeluk de verkeerde zet doet… die potentiële ruzies die ontstaan met een moeilijk spel dat je niet noodzakelijkerwijs de soepele en strakke besturingen geeft om ze op te lossen.

Uitspraak

Biped 2 is niet voor iedereen, hoe charmant de esthetiek en bipedale robots ook mogen zijn. Alleen maar naar de trailer en marketingmateriaal kijken, kan je zelfs overtuigen van zijn geschiktheid voor jongere spelers, je kinderen of neven en nichten, misschien. Maar wees gewaarschuwd, Biped 2 is absoluut niet geschikt voor de beginnende co-op-speler. Heck, het mag zelfs niet gemakkelijk zijn voor de ervaren speler met ervaring met strakke en precieze platformers en Metroidvania’s.

Veel ervan heeft te maken met de besturingen die lijken te zijn ontworpen om je te frustreren. Waarom je elke joystick nodig hebt om elk robotbeen te besturen, is mij niet duidelijk, tenzij het is geïmplementeerd om grappig te zijn. Maar met hoe complex de puzzels zijn, die strakke precisie en timing vereisen, snijdt het simpelweg niet om wonky besturingen te hebben. Zoals sequels gaan, moeten ze de voorgangers verfijnen en nieuwe functies toevoegen die een nieuw publiek aantrekken. En ik weet niet zeker of Biped 2 dat doet.

Dezelfde dingen die frustreren in het origineel, komen terug in de sequel. Bovendien voelt niet veel nieuw of fris, of het nu gaat om het verhaal, gameplay of algehele ontwerp, om een sequel te rechtvaardigen. Als er al iets is, kan er veel overeenkomst zijn met het eerste spel, en het herhalen van deze functies in Biped 2’s 17 niveaus.

Uittreksel: Schattig maar Wonky Co-op

Het eerste spel was charmant genoeg om een sequel te rechtvaardigen. Aan de ene kant, je zult lichtvoetige lol hebben met vrienden en familie. Aan de andere kant, je zult tegen muren aanlopen die frustreren, van wonky besturingen tot oneerlijke sterfgevallen. Biped 2 mag dan schattig zijn van buiten, maar van binnen test het je geduld en duwt het je letterlijk van platforms af zonder jouw schuld. Toch kunnen fans genieten van de immer schattige, wankelende, bipedale robots, die terugkeren voor hun tweede debuut.