Abiotic Factor Review (PC)

Gezien de staat van zaken in Close to the Sun, kan ik niet zeggen dat ik al te veel vertrouwen heb in de zogenaamde genieën van vandaag — vooral niet in degenen die geloven dat één enkele tak van wetenschappelijk onderzoek krachtig genoeg is om de bijwerkingen van een catastrofale gebeurtenis ongedaan te maken. Het enige dat nog erger zou kunnen zijn, is natuurlijk meerdere opgeblazen “wonderkinderen” in het veld, elk individueel verpakt en in dezelfde bunker gesmeten, die onhandig ruziën over of een enkele streng wetenschappelijke data het tij kan keren en uiteindelijk een wereldwijde pandemie kan verbannen. Overbodig te zeggen dat dit, vanuit het perspectief van een toeschouwer, nogal komisch en ironisch klinkt, maar in Abiotic Factor, daarentegen, is het een virtuele nachtmerrie die op het punt staat te gebeuren. Als ik een specifiek scenario moet noemen, dan zou ik zeggen dat Cabin in the Woods, vreemd genoeg, het dichtst in de buurt komt van de gebeurtenissen die vorm krijgen in Abiotic Factor. Voor het geval je die nog niet hebt gezien, weet dan dit: door een inbreuk op het beveiligingssysteem dat ooit zombies, vampieren en skeletachtige nietsnutten gevangen hield, raakten de bewaarders — wetenschappers en overheidsfunctionarissen — zelf opgesloten in een ondergrondse faciliteit, waarna ze moesten vechten voor overleving in een poging de laatst overgebleven kolonie op het monopolie te zijn. Dat, in het kort, is wat Abiotic Factor is: het vat waarin wetenschappers gedwongen worden de nasleep van een catastrofale uitbraak te doorstaan, ondanks dat ze weinig tot geen gevechtservaring hebben. Dus, is Abiotic Factor eigenlijk de moeite waard om de tijd en moeite te nemen om door te nemen? Nou, als je hebt zitten popelen om een gloednieuwe single- en multiplayer survival-crafting game te pakken te krijgen, lees dan zeker verder voor een paar vooraankoop tips.

PhD in Overleving

Abiotic Factor, voor degenen die nog geen eigen onderzoek hebben uitgevoerd, is een first-person survival-crafting game, waarin spelers zich begeven naar de gezonken faciliteiten van een toevluchtsoord voor wetenschappers van alle PhD’s en vaardigheden. Maar er is een probleem met het ondergrondse netwerk: de portalen die het paranormale huisvesten, evenals de aliens, robotlegers en zo ongeveer alles anders wat je ook maar enigszins bedreigend zou kunnen noemen, zijn allemaal uit hun ketens gebroken en hebben de insluitingsbeveiligingsbarrières tussen de faciliteit en de buitenwereld weten te omzeilen. Als gevolg van dit nogal ongelukkige incident moet jij, samen met elke andere moderne goeroe in het GATE-programma, de nasleep overleven. Als wetenschapper, en niet bijvoorbeeld een geharde soldaat, zijn je overlevingskansen lager dan die van de gemiddelde collega. Maar hé, het is allemaal fun en games, toch? De regels van Abiotic Factor zijn “relatief” eenvoudig: je creëert een wetenschapper, rust hem uit met een gespecialiseerde PhD en bijpassende vaardigheden, en smijt hem vervolgens in de diepten van een ondergronds laboratorium — een locatie waar dodelijke anomalieën vrij rondzwerven en de uitgangen ver buiten bereik zijn. Maar er zit iets meer aan vast; helaas bewonen ook tal van multidimensionale portalen de faciliteit, die allemaal andere natuurrampen en vijanden uitspuwen waar je mee moet dealen. Dus, wat is het doel hier? Nou, afgezien van leren overleven en floreren op een giftige werkplek, is er ook de kwestie van het plunderen van kantoren voor voorraden, het zoeken naar wapens en gereedschap uit tweedehands blauwdrukken, en het creëren van pop-up bases die je in staat stellen vrij te reizen tussen elk kwart van het netwerk. Behoorlijk veel, dus, alles bij elkaar genomen.

Wetenschap Is Mijn Wapen

Het komt niet als een grote verrassing, maar het feit is dat vechten niet je sterkste punt is; sterker nog, aangezien je slechts een academisch persoon bent, zijn de enige echte wapens waarop je kunt vertrouwen, die welke zich verbinden aan wetenschappelijke experimenten. Natuurlijk is dit waar je veel van je tijd in Abiotic Factor doorbrengt: het maken van vallen en andere nuttige tools om de vijanden die de uitgestrekte open gebieden van de faciliteit bezetten te slim af te zijn en uit te dunnen. Dat wil niet zeggen dat je niet een anomalie kunt meppen met een clipboard of zo, let wel, maar gezien het feit dat je grootste kracht ligt in je wetenschappelijke bekwaamheid, is het niet de meest levensvatbare oplossing om het probleem te verslaan. En eerlijk gezegd, ik vond dat helemaal prima; het betekende dat ik niet hoefde terug te vallen op het doelloos indrukken van knoppen, maar echt nieuwe manieren moest bedenken om schoon schip te maken en mijn academische kwalificaties te etaleren. Als ik niet bezig was met het leggen van vallen om de beestjes van Abiotic Factor uit te schakelen, was ik bezig met het leeghalen van de bureaulades en archiefkasten van de GATE-faciliteit — een queeste die me vaak door behoorlijk intense gangen en in nogal bizarre situaties leidde. Toegegeven, geen van deze momenten was extreem vreemd, maar onder de juiste omstandigheden waren ze vreemd genoeg komisch, vooral toen ik mezelf gepaard zag met vijf andere beginnende PhD-kandidaten, gekleed in dezelfde labjassen en bijpassende clipboards. In onze hoofden zou geen van ons de nacht overleven, maar met behulp van verschillende onorthodoxe apparaten die samensmolten tot een absolute gruwel van een creatie, hadden we de middelen om door te gaan tot in de schemering en de volgende dienst.

Zes Jassen Zijn Beter Dan Eén

Hoewel Abiotic Factor vreemd genoeg vermakelijk kan zijn om als eenzame student te ervaren, spreekt het voor zich dat zelfs de eenvoudigste taken veel beter zijn met vrienden. Het helpt ook dat je je naaste bondgenoten kunt inschakelen die, afhankelijk van de PhD die zij prefereren, je kunnen assisteren tijdens je onderzoek, of het nu is door bij te dragen aan de structurele integriteit van je basis, of door iets toe te voegen aan de blauwdruk van een of ander barbaars laserapparaat. Begrijp me niet verkeerd, je kunt veel van de doelstellingen alleen voltooien, maar het is lang niet zo boeiend als in een squadron van vier, en misschien zelfs vijf extra troepen. Er is ook een gevoel van kameraadschap dat je niet echt kunt repliceren in de solo-modus, en daarom, als je van plan bent de GATE aan te pakken, dan wil je misschien overwegen om een paar extra paar handen te verzamelen. Visueel gezien is Abiotic Factor, nou ja — het is niets bijzonder opwindends, of zelfs aantrekkelijk genoeg om over naar huis te schrijven, om het zacht uit te drukken. Het is niet bepaald een virtuele ramp, maar het is ook niet precies het wonder van de eeuw. Dat gezegd hebbende, waar het tekortschiet in grafische complexiteit, maakt het dat vreemd genoeg goed in zijn levendigheid en thematische eenvoud; het heeft genoeg om je alert te houden op nieuwe features, maar niets bijzonder buitengewoons. Maar dat is geen groot probleem, want de gameplay-elementen bevatten over het algemeen meer dan genoeg inhoud om een paar uur spelen te rechtvaardigen — dagen zelfs, mits je een paar gelijkgestemde vrienden hebt die liever snel met je meedoen in je wetenschappelijke ondernemingen dan te bezwijken voor een andere, iets meer generieke survival IP.

Oordeel

Abiotic Factor heeft duidelijk veel goede botten in zijn kern, en drie keer zoveel redenen voor fervente co-op gamers om het in overweging te nemen de volgende keer dat ze op de markt zijn voor een beetje onschuldige fun. Nogmaals, het is niet de meest grafisch indrukwekkende game op de planeet, dus het is waarschijnlijk het beste om veel van zijn fijnere details met een korreltje zout te nemen. Dat gezegd hebbende, lijkt het, tot op zekere hoogte, allezelfde kenmerken te hebben als een volledig functionerende, mechanisch solide survival-crafting game — en het wordt zeker ook niet ontsierd door een overvloed aan game-breaking bugs. Het stroomt, is wat ik probeer te zeggen, wat zeker veel meer is dan wat veel indie-games in deze tijd kunnen claimen. Terugkomend op die eerste vraag of Abiotic Factor het daadwerkelijk waard is om het labjas voor aan te trekken — ja, het is wel de moeite waard om te spelen, misschien zelfs meer als je houdt van speelse setpieces en eigenzinnige concepten die geen genie vereisen om te begrijpen. Is het een game die je weken, of misschien zelfs maanden kunt spelen? Eh, misschien. Natuurlijk, aangezien het nog vroeg dagen zijn, zullen we afwachtend moeten staan voor de volgende golf post-launch add-ons en DLC die in het framework worden geïntegreerd. Maar voor wat het waard is, je zou zeker veel slechter kunnen doen dan deze.