10 Beste Metroid Games Aller Tijden, Gerangschikt

Metroid games hebben spelers sinds 1986 in creepy alien gevaarzones gegooid. Elk spel bevat upgrades, geheimen en Samus in haar iconische powersuit. Ze is ook een van de meest iconische Nintendo-helden. Sommige titels schijnen helder, maar anderen voelen zwakker. Toch hebben ze allemaal een stempel gedrukt. De bazen slaan hard, de werelden voelen massief en de mysteries houden je aan het raden. Het rangschikken is moeilijk, dus sommige games tornen duidelijk boven de rest uit. Laten we de beste Metroid-avonturen aftellen, van de lagere maar solide keuzes tot absolute legendes aller tijden.

10. Metroid (1986)

Het begin van alles. De pionier van alle Metroid games. Metroid sloeg NES-spelers met de vrijheid die ze nog nooit eerder hadden gezien. Upgrades zoals de Morph Ball en bommen veranderden platformen voor altijd. Ridley, Kraid en Mother Brain debuteerden allemaal hier. Het wachtwoordopslagsysteem was onhandig en er was geen kaart voor spelers die verloren gingen. De besturing voelde stug aan, maar de muziek en de sfeer sloegen nog steeds hard. De plotwending aan het einde, waarin Samus als een vrouw werd onthuld, schokte iedereen. Het spel voelt vandaag de dag ruw aan, maar zonder het zou niets anders op deze lijst bestaan.

9. Metroid: Samus Returns (2017)

MercurySteam nam Metroid II en bouwde het opnieuw voor de 3DS. Samus Returns voegde moderne bewegingen toe zoals de melee-tegenaanval, zodat gevechten scherper aanvoelden. Aeion-krachten gaven nieuwe trucs zoals het scannen van muren of het vertragen van de tijd. Baasgevechten werden dynamischer en spannender. Chozo-lore is rechtstreeks verbonden met Metroid Dread. De graphics zagen er solide uit voor een handheld, hoewel niet op console-niveau. Het zette de toon voor Dread. De remake hield het hart van het origineel, maar gaf het energie voor een nieuwe generatie.

8. Metroid II: Return of Samus (1991)

De Game Boy hield hier niet mee op. Metroid II had Samus op jacht naar elke Metroid op SR388. De Spider Ball verscheen hier voor het eerst, waardoor Samus tegen muren en plafonds kon rollen. De missie was duidelijk. Vernietig 40 Metroids. Elke Metroid werd dodelijker naarmate je verder ging. Wachtwoorden maakten het in eerste instantie moeilijk om op te slaan, hoewel latere cartridges dit probleem verholpen. De grote finale was het belangrijkst. Samus spaarde de baby-Metroid, waardoor ze een zachtere kant liet zien. Die keuze vormde latere games. Het kan verouderd zijn, maar de basis die het legde, weerklinkt nog steeds door de hele serie.

7. Metroid Prime 3: Corruption (2007)

Nintendo games mikten ongetwijfeld hoog met deze. Corruption bracht Samus naar verschillende planeten, elk met unieke bedreigingen. Bewegingsbesturing regelde het richten, en voor velen werkte het goed. Gevechten voelden knap en precies. De nieuwe Hypermode, aangedreven door Phazon, voegde enorme kracht toe, maar met gezondheidsrisico’s. Ga te ver en Samus brandt zichzelf uit. De bazen stonden groot, vooral Rundas en Dark Samus. Het verhaal leunde cinematisch, terwijl cutscenes Samus lieten zien als een galactische legende. Sommige spelers misten de eenzame vibe van de oudere games, maar Corruption sloot de trilogie met stijl af.

6. Metroid Zero Mission (2004)

Het NES-original kreeg een complete make-over. Zero Mission maakte het klassieke spel opnieuw, maar moderniseerde alles. De besturing was strak en soepel, terwijl de kaart spelers hielp om doelloos rondzwerven te vermijden. De graphics sprongen eruit met fel kleur. Baasgevechten kregen nieuwe wendingen en Samus voelde sneller dan ooit. Bovendien speelde je na Mother Brain als Zero Suit Samus in een stealth-sectie. Dat draaide de hele vibe om. De wending maakte het spel voor veteranen nieuw, en voor nieuwkomers is deze versie de beste manier om de serie te beginnen. De old-school vibes mengden perfect met nieuwe trucs.

5. Metroid Fusion (2002)

De GBA gaf een horror-klap met deze. Fusion vertelde een strakker verhaal, en de X Parasite-bedreiging bracht enge vijanden. De SA-X-kloon joeg Samus als een nachtmerrie. Elke ontmoeting zette je op scherp, terwijl de AI-computer Adam opdrachten gaf die missies gestructureerd hielden. Sommige fans vonden de lineaire stijl niet leuk, maar het tempo bleef scherp. Samus’ nieuwe animaties zagen er soepel en snel uit. Diffusie-raketten en de Screw Attack maakten late chaos leuk. De spanning bleef bij spelers hangen lang na het einde. Ten slotte zette Fusion de toon voor Dread jaren later.

4. Metroid Prime 2: Echoes (2004)

Nintendo zette de uitdaging hier hoger. Echoes gaf spelers twee werelden: Light Aether en Dark Aether. De donkere kant sloopte constant je gezondheid, dus overleven voelde brutaler. Verkenning had hogere inzet dan ooit. Het verhaal leunde op de Luminoth, een ras dat in oorlog was verwikkeld. Baasgevechten sloegen nog harder, ook. Quadraxis, een enorme wandelende tank, schokt spelers nog steeds vandaag. Beperkingen voor beam-wapens frustreerden sommigen, maar het beheersen ervan voegde diepte toe. De multiplayer-modus was niet enorm, maar voegde een leuke twist toe. Harde fans zweren dat het de moeilijkste 3D Metroid is.

3. Metroid Dread (2021)

Nintendo bracht 2D Metroid terug na jaren van stilte. Metroid Dread gaf Samus haar snelste bewegingen ooit. Glijden onder openingen maakte beweging soepel, terwijl pareer-tegenaanvallen gevechten pittiger maakten. Planeet ZDR voelde gevaarlijk maar leuk om te verkennen. De EMMI-robots voegden pure horror toe. Elke achtervolging had je hart racend, dus spelers bleven op scherp. Bazen eisten vaardigheid, geen knoppenmashing. Verhaalmomenten sloegen harder dan in oudere games. Samus’ kalme, koude houding in cutscenes liet zien dat ze onstopbaar was. Nieuwe spelers kregen eindelijk een glad inkomstpunt. 

2. Super Metroid (1994)

Gamers noemen dit nog steeds het hoogtepunt van 2D-actie. De besturing voelde boterzacht, en beweging bleef scherp. Muur-sprongen, shinesparks en snelle schoten gaven spelers veel vrijheid. Baasgevechten zoals Kraid en Mother Brain werden meteen klassiekers. De ontsnappingsscène aan het einde maakte gamings-geschiedenis. De soundtrack is pure vuur. Brinstar’s thema zit nog steeds in je hoofd, terwijl Norfair de spanning verhoogt. Verkenning beloonde nieuwsgierigheid omdat verborgen energietanks en raketten achter sluwe muren verborgen lagen. Niets leidde je bij de hand. Het verhaal sloeg hard, ook. Het offer van de baby-Metroid doet fans nog steeds tranen in de ogen krijgen.

1. Metroid Prime (2002)

Retro Studios hield de ziel van Metroid maar draaide het perspectief naar first-person. Verkenning op Tallon IV voelde levend. Sneeuwige Phendrana Drifts zagen er prachtig uit, terwijl Magmoor Caverns brandden met spanning. De Morph Ball rolde perfect in 3D. Grapple Beam-zwaaibewegingen voelden glad aan. Elke upgrade klikte gewoon. Baasgevechten met Meta Ridley en Omega Pirate waren pure chaos. Zelfs het scansysteem voegde lore toe zonder je te vertragen. Fans vreesden dat 3D Metroid zou verpesten, maar Prime werd een van de beste games ooit. Speedrunners breken het nog steeds af met wilde skips. Daarom is er geen twijfel. Deze staat bovenaan.