10 Beste Metroidvania-spellen op iOS & Android (september 2026)

Op zoek naar de beste Metroidvania mobiele games in 2026? Mobiel gamen wordt steeds beter, en Metroidvania‑games vormen daar een groot deel van. Deze games draaien om het verkennen van grote kaarten, het ontgrendelen van nieuwe paden en het vinden van coole upgrades die je helpen verborgen gebieden te bereiken. Met geweldige actie, slimme level‑ontwerpen en spannende voortgang bieden ze enkele van de meest lonende ervaringen die je op een telefoon kunt krijgen. Om je te helpen de leukste Metroidvania‑titels te vinden, hebben we een lijst samengesteld van de beste die je nu op iPhone en Android kunt spelen.

Wat definieert de beste Metroidvania‑mobiele games?

Op mobiel zijn de beste Metroidvania‑games degene die soepele besturing, slim level‑design en een echt gevoel van ontdekking combineren. Verkenning voelt belonend wanneer elke nieuwe vaardigheid frisse paden en geheime gebieden opent. Ook gevechten zijn belangrijk! Ze moeten responsief zijn en goed aanvoelen met touchscreen‑besturing. Goede visuals en geluid helpen veel, maar het gameplay‑loop houdt alles spannend. Een sterke kaartopzet, upgrades die daadwerkelijk je speelstijl veranderen, en vijanden die interessanter worden naarmate je vordert — al deze zaken maken een groot verschil.

Lijst van de 10 beste Metroidvania‑games op iOS & Android

Hier zijn de meest opwindende, goed gemaakte en plezierige Metroidvania‑games die je op je telefoon kunt spelen.

10. Teslagrad

Los elektromagnetische puzzels op in een enorme verlaten toren

Teslagrad speelt zich af in deze gigantische toren waar alles werkt op magnetisme. Rode en blauwe magnetische velden duwen of trekken afhankelijk van of ze overeenkomen, en dat ene idee drijft het hele spel. Vroege kamers laten je de lading op metalen blokken omkeren om ze omhoog te laten rijden of uit de weg te duwen. Hoe hoger je door de toren klimt, hoe meer diezelfde regels op elkaar stapelen, en plotseling lanceer je jezelf over kloven door af te stoten van geladen muren, dash je door gemagnetiseerde roosters in de lucht, en knijpt je door smalle doorgangen waar de velden tegen je werken.

Bovendien werken de bazen volgens dezelfde magnetische logica, dus je kunt ze niet zomaar doorslaan. De allereerste baas is bijvoorbeeld een reusachtig furnaarsvormig wezen op een lopende band, en je moet metalen dozen met de juiste polariteit opladen zodat hij ze opslokt. En er is absoluut geen dialoog in het hele spel. Geen voice‑over, geen tekst, geen cutscenes met woorden. Alles wordt verteld via poppentheater‑scènes verspreid over kamers en omgevings‑clues op de achtergrond. In die zin dwingt het spel je om echt naar je omgeving te kijken in plaats van dialoogvakken over te slaan. De toren zelf heeft meer dan honderd onderling verbonden kamers om te verkennen, dus er is genoeg om in te duiken.

9. HAAK

Zweef door een woestenij met een elektrische haak en een zwaard

HAAK draait om een haak, en alles in dit spel is gebouwd rond dat ene gereedschap. Je haakt aan een oppervlak, zwaait over, maakt een dash in de lucht en snijdt vijanden neer voordat je voeten de grond raken. Dus vaak zijn bewegen door kamers en vechten dezelfde actie. De kaart zit vol met valse muren en verborgen vloeren die je gemakkelijk kunt doorbreken als je haast hebt. Nevenmissies vertakken zich hier en daar van het hoofdpad, en de keuzes die je maakt tijdens die missies bepalen hoe het einde afloopt. Er bestaan meerdere eindes afhankelijk van de route die je hebt genomen.

Haak zelf zoekt naar zijn vermiste broer, en die zoektocht trekt hem dieper de verwoeste wereld vol mutanten en ondergrondse facties in. Bazen vereisen meer dan alleen aanvallen en ontwijken. Je moet patronen lezen en bepalen wanneer je moet herpositioneren met de haak versus wanneer je een geladen slag moet uitvoeren. Ook heeft dit spel een ingebouwde beoordelings‑karakter die je prestaties aan het einde over verschillende categorieën evalueert, dus er is altijd een reden om terug te gaan en meer te doen.

8. Swordigo

De ideale beginnersvriendelijke Metroidvania op mobiel

Swordigo is gratis. En het heeft nul agressieve monetisatie. Dus meteen is de instapdrempel praktisch nul. Het spel zelf is een side‑scroll avontuur door kerkers, grotten, bossen en dorpen, waar je monsters afsnijdt, betere uitrusting oppikt en onderweg nieuwe spreuken leert. Het is ongelooflijk gastvrij, vooral voor iemand die nog nooit met het genre heeft gewerkt. Toch gebeurt er meer onder de oppervlakte dan de eenvoudige presentatie doet vermoeden. Je hebt vier magische spreuken die tevens als omgevings‑tools fungeren, zoals bliksemschichten die schakelaars activeren en bommen die verborgen muren doen ontploffen.

En elke keer dat je een nieuwe spreuk krijgt, openen oudere gebieden plotseling paden en schatkisten die daarvoor ontoegankelijk waren. Levelen na elk gevecht laat je investeren in gezondheid, aanval of magie, en hoe je die punten verdeelt verandert de manier waarop gevechten verlopen. Het is vermeldenswaard dat de variëteit aan uitrusting beperkt is, met slechts een handvol pantser‑ en sieraadtypes beschikbaar. Toch is de cyclus van een geheime kamer ontdekken, een nieuw wapen bemachtigen en meteen de schade‑boost voelen ronduit verslavend. Het is minimalistisch, geen twijfel daarover. En die eenvoud is ook de reden dat het zo soepel draait op een telefoon.

7. Elderand

Donkere fantasy‑gevechten met zware wapens en groteske wezens

Elderand combineert Lovecraftiaanse horror met een side‑scroll actie‑RPG, en het gevecht is wreed. Elke vijand slaat hard. Bazen hebben meerdere fasen. Als je slordig wordt met je timing, ben je dood voordat je kunt reageren. Gelukkig redt de variëteit aan wapens het van een standaard hack‑and‑slash grind. Zwaarden, dolken, zwepen, bijlen, bogen, staf‑wapens – ze veranderen allemaal op een significante manier hoe gevechten verlopen. Een dolken‑build laat je snel zwaaien op korte afstand, terwijl een staf‑build je op afstand laat schieten. Bovendien kun je twee uitrustingen tegelijk dragen en halverwege een gevecht wisselen.

Pijlen zijn bovendien beperkt, dus volledig op afstand gaan is moeilijker dan het klinkt. En de buit van verslagen vijanden gaat rechtstreeks naar wapenupgrades bij de smid, waardoor elke ontmoeting de moeite waard is. In deze wereld kun je ronddwalen, gevechten aangaan, verspreide brieven van dode reizigers oppikken die de duistere geschiedenis van de wereld uitlichten, en onverwachts in baas‑kamers belanden. Op mobiel kan de touch‑input wat onhandig aanvoelen tijdens snellere gevechten, dus ik raad een Bluetooth‑controller aan voor de moeilijkere secties.

6. Dandara: Trials of Fear Edition

Spring tussen muren, vloeren en plafonds in een zwaartekracht‑vrije wereld

Dandara: Trials of Fear Edition verwijdert lopen volledig. Er is geen links‑rechts beweging, geen rennen, geen traditionele sprongboog. Het personage klampt zich vast aan een oppervlak, jij richt een richting, en ze lanceert zichzelf naar de volgende muur of het plafond. Elke kamer wordt een ruimtelijke puzzel waarin je tussen oppervlakken stuitert, projectielen ontwijkt tijdens het springen, en opnieuw nadenkt over hoe beweging in een side‑scroller zelfs werkt. Het is wild, want de ontwikkelaars hadden aanvankelijk lopen in hun prototype, maar verwijderden het nadat ze zagen dat alleen springen sneller en vloeiender was. Bovendien is het personage geïnspireerd op een echte Braziliaanse krijger uit de 17e eeuw die tegen slavernij vocht.

Het gevecht werkt op dezelfde manier, dus je valt aan terwijl je aan een plafond hangt en vijanden vuren vanaf de vloer beneden. Het vereist ruimtelijk bewustzijn in alle richtingen tegelijk. Dood gaan brengt je terug naar het laatste kamp, en je gevallen zout kan worden teruggehaald als je de plek bereikt waar je viel. De bewegingsmechaniek is oorspronkelijk ontworpen met touchscreens in gedachten, en dat is duidelijk. Het is een van de weinige gevallen onder de beste Metroidvania‑games op iOS en Android waarbij de telefoonversie waarschijnlijk de ideale ervaring biedt.

5. Carrion

Een omgekeerde horror waarbij het monster jouw personage is

De meeste side‑scrollers laten je tegen een angstaanjagend wezen vechten. Carrion doet precies het tegenovergestelde. Het wezen is degene die jij speelt, een kronkelende massa van tentakels en tanden opgesloten in een ondergrondse faciliteit. Je doel is simpel: ontsnappen. Dus glijd je door ventilatieopeningen, breek door deuren en verslind elke wetenschapper of soldaat die tussen jou en de vrijheid staat. Naarmate het wezen meer eet, groeit het en krijgt het toegang tot verschillende vaardigheden. Wanneer het echter te groot wordt om door een smalle doorgang te passen, zijn er specifieke poelen verspreid over de kaart waar het massa kan afwerpen om weer te krimpen.

De grootte van het wezen moet je constant beheren, want verschillende vaardigheden zijn gekoppeld aan verschillende vormen. In feite vereisen sommige lastigere secties meerdere keren van grootte wisselen binnen hetzelfde gebied. Het wezen kan in zijn kleinere vorm ook onzichtbaar worden, wat helpt om langs detectieroosters te glippen. Bovendien is er geen kaart. Helemaal geen navigatiehulp. Dus de indeling van de faciliteit moet worden gememoriseerd terwijl het wezen door gangen, ventilaties en onderwaterpassages beweegt die allemaal in elkaar overlopen.

4. Super Mombo Quest

Spring op vijanden, maak combo’s en maak kamers in volle vaart leeg

Super Mombo Quest is verraderlijk verslavend. De kaart is opgedeeld in honderden kleine kamers, en in elke kamer is het doel simpel: spring op het hoofd van elke vijand voordat de combo‑timer op nul staat. Je landt op één vijand, de timer start, en daarna is het een race om de volgende treffer te maken voordat de timer verloopt. Het verzamelen van edelstenen onderweg voegt een klein beetje extra tijd toe aan die timer. Daardoor is er een constante drang om sneller te bewegen, slimmer te landen en de kamer in één lange reeks leeg te maken. Wanneer de tekst “Mombo Combo” over het scherm flitst na het leegmaken van een volledige kamer, is dat enorm verslavend.

Bovendien zijn die combo‑clears gekoppeld aan gouden munten die delen van de kaart afsluiten, waardoor je een solide reden hebt om perfectie na te streven in elke kamer. Er zijn hier geen wapens. De hele gevechtsmechaniek draait om op vijanden springen, langs muren glijden tussen platforms en in de lucht dashen. Alles is momentum‑gebaseerd, en wanneer het ritme klikt, wordt elke kamer een speelveld. Ten slotte is het spel free‑to‑play, en gezien hoeveel er te doen is, is dat een enorme winst.

3. Blasphemous

Een van de moeilijkste Metroidvania‑games op Android en iOS

In Blasphemous draag je één zwaard voor de hele reis, en alles draait om hoe goed je dat hanteert. Het gevecht is dus traag, doordacht en zeer veeleisend. Je kunt ontwijken, pareren en counteren, en elk type vijand heeft een eigen aanvalsrhythm die je moet bestuderen voordat je engageert. Het landen van melee‑slagen bouwt een resource op waarmee je magische vaardigheden kunt gebruiken, dus er is een natuurlijke drang naar agressief spel, zelfs wanneer de vijanden angstaanjagend zijn. En de executies die je op verzwakte vijanden triggert zijn brutaal, hand‑geanimeerd en ik kijk er elke keer echt naar uit.

Het zwaard zelf kan worden geüpgraded bij specifieke heiligdommen verspreid over de kaart, wat nieuwe gevechtsmogelijkheden opent naarmate je dieper gaat. Naast het zwaard zijn er uitrustingsstukken zoals kralen en relikwieën die de capaciteiten van je personage subtiel aanpassen. Het is het vermelden waard dat dit ook een onderling verbonden wereld is met vertakte paden, verborgen kamers en baas‑gevechten die vereisen dat je elk aanvalspatroon leert en in een fractie van een seconde reageert. Blasphemous op mobiel, met alle DLC vanaf het begin inbegrepen, is gemakkelijk een van de zwaarste en meest meeslepende Metroidvania’s die je op je telefoon kunt spelen.

2. Dead Cells

Roguelike‑gevechten gemixt met Metroidvania‑verkenning op een vervloekt eiland

Dead Cells combineert twee genres die op het eerste gezicht tegenstrijdig lijken. Roguelikes draaien om willekeurige pogingen en permadeath, terwijl Metroidvania’s vertrouwen op zorgvuldig ontworpen, onderling verbonden kaarten. Dead Cells laat beide op een verrassende manier samenwerken. Je personage ontwaakt aan het begin van elke poging op een door de pest geteisterd eiland, grijpt welke wapens en vaardigheden ook beschikbaar zijn, en vecht zich een weg door procedureel gegenereerde gebieden vol vijanden, vallen en vertakte uitgangen. Wanneer je sterft, eindigt de poging en ben je terug bij het begin.

Bepaalde valuta die je tijdens elke poging verzamelt, blijven echter behouden tussen de dood, en die kun je besteden aan permanente upgrades zoals nieuwe wapen‑blauwdrukken, verbeteringen aan de gezondheids‑flacon en stat‑boosts. Dus zelfs een mislukte poging draagt bij aan toekomstige pogingen op een manier die de moeite waard aanvoelt. Het gevecht is snel en responsief. Op mobiel biedt de port twee besturingsschema’s: een traditioneel virtueel knoppen‑layout en een auto‑hit‑modus die aanvallen automatisch afhandelt terwijl jij je op beweging concentreert. Beide werken goed, en de aanpassingsopties voor knopplaatsing zijn uitgebreid. Dead Cells is ook beschikbaar via Netflix Games op iOS, zodat abonnees het zonder extra kosten kunnen spelen.

1. Prince of Persia: The Lost Crown

De meest gepolijste Metroidvania die ooit een touchscreen heeft geraakt

Prince of Persia: The Lost Crown lost een probleem dat Metroidvania‑spelers al jaren irriteert. In de meeste games van dit type stuit je op een geblokkeerd pad en denk je “oké, ik kom hier later terug wanneer ik de juiste vaardigheid heb”. En dan vergeet je het. Elke keer weer. Lost Crown heeft deze functie waarbij je een screenshot van elke plek kunt maken en direct op je kaart kunt vastzetten. Dus wanneer je eindelijk een lucht‑dash of teleport ontgrendelt, open je de kaart, zie je de daadwerkelijke afbeelding van waar je vastliep, en ga je er meteen terug naartoe. Het is zo’n simpel idee, maar ik kan niet geloven dat het zo lang heeft geduurd voordat een spel het goed deed.

En het gevecht hier evenaart de verkenning in kwaliteit. Sargon vecht met zwaard‑combos die overgaan in lucht‑juggles, parries en dodge‑cancels, allemaal vloeiend in snelle reeksen. Daarnaast zijn er vaardigheden gekoppeld aan tijdsmanipulatie, zoals een marker op de grond plaatsen, vooruit bewegen en dan terugwarpen naar die exacte marker midden in een gevecht. Of door vijanden en obstakels in de lucht dashen. Deze vaardigheden dienen een dubbel doel voor zowel gevecht als traversie. De mobiele versie, moet ik toevoegen, bevat ook toegankelijkheidsopties zoals auto‑parry en tijd‑vertraag voor iedereen die touchscreen‑precisie lastig vindt.

FAQs

Heb ik een Bluetooth‑controller nodig om deze Metroidvania’s op mijn telefoon te spelen?

Nee, en elk spel op deze lijst kan alleen met touchscreen‑besturing worden gespeeld. Titels zoals Blasphemous en Dead Cells vragen echter om snelle parries en precieze ontwijkingen, dus een controller kan die momenten veel minder frustrerend maken. Prince of Persia: The Lost Crown en Carrion werken prima met alleen touch‑input, en Swordigo is vanaf de grond af aan voor mobiel ontworpen, dus het is comfortabel zonder externe hardware.

Welk van deze games moet ik eerst proberen als ik nog nooit een Metroidvania heb gespeeld?

Ik zou gaan voor Swordigo of Prince of Persia: The Lost Crown. Swordigo laat je geleidelijk kennismaken met het genre met een rustig tempo en duidelijke richting, zodat je nooit verdwaalt of overweldigd raakt. Prince of Persia: The Lost Crown is een groter spel, maar het heeft ingebouwde toegankelijkheidsfuncties zoals auto‑parry en tijd‑vertraag die de moeilijkheidscurve voor nieuwkomers verzachten. En de screenshot‑naar‑kaart‑functie helpt je bij te houden waar je naartoe moet, wat de helft van de strijd in dit genre oplost.

Zijn er van deze games gratis beschikbaar via Netflix Games?

Ja. Dead Cells: Netflix Edition is gratis beschikbaar voor Netflix‑abonnees op zowel iOS als Android. Bovendien bevat de Netflix‑versie alle DLC‑pakketten, zodat je de volledige ervaring krijgt. Als je al een Netflix‑abonnement hebt, is dit een gemakkelijke manier om te beginnen zonder extra kosten.

Kan ik deze games spelen zonder een internetverbinding?

Alle games op deze lijst kunnen offline worden gespeeld. Prince of Persia: The Lost Crown werd specifiek gepresenteerd als een volledig offline ervaring, en Blasphemous, Carrion, Swordigo en de rest vereisen ook geen verbinding. Dus of je nu in een vliegtuig zit of ergens met spotty service bent, je bent gedekt.

Hoeveel kosten deze mobiele Metroidvania’s doorgaans?

De prijzen variëren, maar de meeste liggen ver onder wat je op een console zou betalen. Blasphemous kost ongeveer $7,99, Carrion biedt een gratis demo voordat je de volledige versie koopt, en Prince of Persia: The Lost Crown heeft ook een gratis proefversie met de volledige ontgrendeling rond $9,99. Swordigo en Super Mombo Quest zijn ofwel gratis met optionele aankopen of geprijsd onder $5. Dead Cells is beschikbaar als een zelfstandige aankoop of gratis via Netflix.

Welk spel op deze lijst is de moeilijkste Metroidvania in 2026?

Blasphemous en Dead Cells zijn waarschijnlijk de zwaarste hier. Blasphemous leunt sterk op de Souls‑achtige kant van Metroidvania’s, wat betekent dat vijanden hard slaan en baas‑patronen geduld en memorisatie vereisen. Dead Cells voegt permadeath toe, dus een mislukte run brengt je direct terug naar het begin. Toch zijn beide spellen eerlijk in hun uitdaging, en de voldoening van het klaren van een moeilijke sectie maakt het allemaal de moeite waard.

Welke van deze games biedt de meeste content en speeltijd?

Dead Cells leidt in replay‑waarde omdat elke run een andere indeling genereert, en de DLC‑pakketten voegen nieuwe gebieden, wapens en vijanden toe bovenop het basisspel. Prince of Persia: The Lost Crown biedt ongeveer 20 uur voor het hoofdpad, met meer als je de geheimen opspoort. Blasphemous met alle DLC inbegrepen is ook een flinke ervaring. Aan de kortere kant kan Carrion in een paar uur worden afgerond, maar het is compact en goed getimed voor die lengte.

Is Dandara: Trials of Fear Edition heel anders dan traditionele Metroidvania’s?

Absoluut. Dandara gebruikt helemaal geen conventionele links‑rechts beweging. Je springt tussen oppervlakken in alle richtingen, inclusief muren en plafonds, waardoor de hele kaart anders aanvoelt dan alles op deze lijst. Het kan in het begin desoriënterend zijn, maar zodra de mechaniek klikt, opent de verkenning zich op een manier die uniek is voor dit spel.