Szalony Taksówkarz 2026 Recenzja (Dreamcast, Xbox, PlayStation & PC)

Nie mogę powiedzieć, ile dokładnie czasu straciłem na taksówce, czy ile razy słyszałem The Offspring’s All I Want, gdy pędziłem po pionowych ulicach San Francisco, szukając zielonych stożków i szybkich wskazówek. Ale co mogę powiedzieć, to to, że marnowanie młodości miało swoje zalety, głównie w postaci automatów do gier z żółtymi, zielonymi i czarno-białymi pasami. I oczywiście, Crazy Taxi, będąc jednym z kilku hitów, które złamały bank i wypłukały resztki pieniędzy z tylniej kieszeni, był tym, który ściskał portfel jak zegar.

Aby uczcić długie i zdrowe relacje z SEGA’s Crazy Taxi, postanowiliśmy wrócić na asfaltowe zbocza San Francisco, nie po to, by sprawdzić, czy się zestarzało jak dobre wino, ale by ożywić wspomnienie, które było tak wyraźnie desperackie, by być zachowane. Nie trwało to długo, rzecz jasna; The Offspring miał moc, by obudzić tego śpiącego agenta już po czterech sekundach „YEAH YEAH YEAH YEAH YEAH!”. Potem koktajl z dopaminą i nostalgią przejął kontrolę, a palce wystrzeliły, by chwycić kierownicę i zgiąć taksówkę w pretzel. Byłem z powrotem, tak jak i cytaty wypełniające automaty do gier, które dominowały w latach dziewięćdziesiątych.

Minęło mniej niż piętnaście sekund, zanim stare nawyki wróciły na swoje miejsce. Jak wcześniej, celem było proste: pędzić i fruwać po nadmiernie znajomych ulicach San Francisco i transportować ekscentrycznych obywateli do i z różnych miejsc w terminie. Szybciej ukończyłem podróż, tym więcej pieniędzy zarobiłem. Wyczyny również były takie same jak wcześniej. Jeśli na przykład mógłbym przeskoczyć przez dwa bloki bez dotknięcia asfaltu, to zarobiłem wyższą wskazówkę i, wraz z nią, większą szansę na zdobycie karty tytułowej na liście liderów. Och, było łatwo wrócić do starego routine, tak jak i wewnętrzne zrozumienie układu świata i fluorescencyjnych zielonych latarni, które rozciągały się po jego dzielnicach.

Sterowanie taksówką jako jednego z czterech postaci było wspinaczką samą w sobie, przyznaję. Ale mogę winą za to obciążyć nowoczesne gry wyścigowe; szczelne sterowanie i realistyczna gra stały się wspólnym tematem w ciągu ostatniej dekady, naturalnie. Crazy Taxi, z drugiej strony, wpisuje się w swoje pole, z chaotycznymi mechanikami, wyczynami i ogólnym brakiem technicznego polerowania, co sprawia, że nawet najłatwiejsze skręty są bardzo trudne do wykonania. Szybkie Skinienie nadgarstka, na przykład, nie parkuje samochodu tutaj, ale raczej wysyła go w powietrze i cztery mile przez San Francisco. Ale, znów, to wszystko jest częścią podróży. Albo, przynajmniej, jest, dopóki odliczanie nie dotrze do zera i zirytowany pasażer nie postanowi kopnąć koła.

Crazy Taxi nie jest grą, której musisz być zaznajomiony, aby ją zrozumieć. W rzeczywistości, w większości przypadków, rozgrywa się jak typowa gra wyścigowa z walką na drodze. Jako kierowca taksówki, twoim jedynym obowiązkiem jest transportować pasażerów po mieście, zbierać pieniądze i wskazówki – akt, który często wspierany jest przez absurdalnie nielegalne wyczyny, naturalnie – i gromadzić jak najwięcej bogactwa w wyznaczonym czasie. W tym celu Crazy Taxi jest przejażdżką, która każdy może przejechać. Akt opanowania sterowania i ciasno upakowanych dzielnic San Francisco może być jednak znacznym przeszkodą do pokonania. Ale to San Francisco, przecież; nadmiar stromych wzgórz i irytująco wąskich zakrętów jest powtarzającym się niedogodnością, irytującą.

Nie warto myśleć o Crazy Taxi jako o prekursorze, powiedzmy, Taxi Life. Biorąc pod uwagę, że ten drugi stara się włożyć serce i duszę w uchwycenie autentycznego doświadczenia jazdy, a Crazy Taxi wybiera przyspieszenie bezczelnego prowadzenia i nieokiełznanych pościgów w ciągu sześćdziesięciu sekund, masz tutaj dwa całkowicie różne gry. Tylko, że Crazy Taxi jest o wiele bardziej zabawne do grania. Przepraszam, Taxi Life.

Oczywiście, Crazy Taxi nie jest pozbawione swoich drobnych wad. Dla krótkich momentów radości, jest świetne. Ale dla dłuższych okresów gry, nie dostarcza wystarczającej ilości treści, by utrzymać cię za kierownicą. Ale, przecież, jest to gra arcade: szybka, chaotyczna i wystarczająco kusząca, by chciało się wskoczyć na listę liderów. Może nie ma przekonywującej kampanii, ani szerokiej gamy etapów do bezcelowego eksplorowania w własnym tempie. Ale ma szybkie rozwiązanie dla tych, którzy po prostu chcą grać. Szczerze, nie musi oferować wiele więcej, by być skuteczną alternatywą dla krótkoterminowej iniekcji dopaminy.

Crazy Taxi wydaje się łatwym kultowym hitem do polecenia w 2026, szczególnie dla old-schoolowych fanów gier arcade, którzy kwitną na nostalgię lat dziewięćdziesiątych. Dla młodszych, mniej doświadczonych graczy, którzy przyzwyczaili się do nowoczesnej ery gier wyścigowych, może nie aż tak. Ale Crazy Taxi nie jest uniwersalnym zjawiskiem. Bezcenny, tak, ale także gra, która może nie przyciągnąć każdego. Ale, cóż, nie można wygrać wszystkiego.

Werdykt

Crazy Taxi nadal przechadza się po San Francisco jako jedna z, jeśli nie najbardziej wpływowych gier arcade wszech czasów. Chociaż wciąż daleko od bycia idealną, a tym bardziej autentyczną grą symulującą jazdę, ukochane dziecko SEGA ma wyraźnie wszystkie właściwe podstawy, by zaoferować bezczasową, chaotyczną i absolutnie szaloną przygodę, która może trzymać cię w pełni zaangażowanego na godziny.

Jeśli, przez jakiś przypadek, żyjesz pod skałą przez najlepszą część dwóch dekad i jeszcze nie rozbiłeś głowy w rytm The Offspring’s hallmark track, gdy pędzisz po ulicach San Francisco z prędkością błyskawicy, to uważaj, bo to jest zaproszenie, by usiąść za kierownicą i zarobić trochę „CURAZY MONEY!”. Może nie spełni wszystkich twoich potrzeb, ale powinno przyciągnąć twojego wewnętrznego petroheada. Nazywam to wygraną.