De Evolutie van Gokken in Rusland: Van Sovjet-Verboden tot Moderne Casinos

Rusland heeft altijd een vreemde fascinatie gehad met gokken, en de wettelijke houding ten aanzien van gokken is verschillende keren veranderd tijdens de verschillende tijdperken van de moderne Russische geschiedenis. De eetlust voor gokken is zeker aanwezig, en hoewel het in de Sovjet-Unie werd geminacht, bleven ondergrondse gokhallen enorm populair. Beroemde Russische schrijvers, waaronder Fjodor Dostojevski en Nikolaj Nekrasov, bezochten gokhallen en lieten zich inspireren door hun ervaringen.

Maar Ruslands relatie met casinos werd zeer paradoxaal in de Sovjet-Unie. Enerzijds waren dit de vermaakapparaten van de bourgeoisie. Gokken kon een soort ijdelheid zijn die alleen de aristocratie en tsaristische sympathisanten zouden beoefenen. Spring naar het heden en je kunt enorme casino-resorts bezoeken in Vladivostok of Sotsji. Maar gokken is nooit echt weggegaan uit Rusland, zelfs niet toen het volledig verboden was.

De Vroegste Gokwetgeving in Rusland

Terwijl gokken al in 1551 in de Stoglav werd genoemd, een collectie van kerkelijke wetten gemaakt door de Russisch-Orthodoxe Kerk, verschenen de eerste officiële staatswetten in de 17e en 18e eeuw. Speelkaarten, die waarschijnlijk via Polen of Duitsland in Rusland terechtkwamen, kwamen voor het eerst in de 17e eeuw in Rusland aan. Maar in 1649 werden ze verboden, en gokkers kregen lashes voor het beoefenen van “diefstal”. Maar tegen de tijd van Peter de Grote (regeerde van 1682 tot 1725) vielen deze verboden in vergetelheid.

Peter I, of Peter de Grote, was toegewijd aan het moderniseren van Rusland om te voldoen aan de westerse Europese normen van die tijd. Hij was minder restrictief ten aanzien van gokken, maar voerde wetten in om te voorkomen dat het enige wanordelijkheid zou creëren. Als gevolg daarvan bloeiden gokhuizen en -spelen in Rusland. Na hem was Catharina de Grote de volgende grote figuur die de Russische gokscene verfraaide. Ze zette de modernisering van het land voort, steden bouwde op nieuwe gronden en Russische wetten revolutioneerde. Ze lanceerde ook de eerste officiële staatsloterij in 1764.

In de 19e eeuw had Rusland zijn eigen ruletka (roulette), dobbelspelen, loterijen en speciale kaartspelen. De laatste gebruikten Russische kaartspellen – Durak (36 kaarten) en Preferans/Piquet (32 kaarten). Durak verscheen rond de 18e eeuw, terwijl Preferans later, in de jaren 1830, populair werd.

Gokken in de Russische Literaire Traditie

De goktradities in Rusland waren niet beperkt tot de hogere klassen of beperkt tot paleizen voor de aristocratie. Er waren spellen van kans voor mensen van alle achtergronden en financiële middelen. Gokken trok zelfs de aandacht van veel van Ruslands meest invloedrijke figuren van die tijd. Fjodor Dostojevski was een bekende gokker, en zijn semi-autobiografische roman, De Gokker (1866), werd eigenlijk geschreven om een gokschuld af te lossen. De roman verkent de thema’s van gokillusies en de neerwaartse spiraal van gokverslaving. Zijn portret van gokken, en met name de psychologie van verlies, was zo intiem en gelaagd dat het nog steeds dient als morele les voor gokkers.

Maar Dostojevski was niet de enige die gokinspiratie schreef. Figuren als Anton Tsjechov, Alexandre Poesjkin en Leo Tolstoj waren ook bekend met gokken en gebruikten het als metafoor voor lot of dwaasheid. Nikolaj Nekrasov, een reus in de Russische poëzie, zag gokken in de onderklasse van de samenleving. Hij baseerde zich op zijn eigen ervaringen en schilderde een realistisch beeld van gokken in 19e-eeuws Rusland.

Na 1917 en de Vroege Sovjet-Gokvisies

Gokken werd belast en gereguleerd in het tsaristische Rusland, maar het werd niet onderdrukt. De Keizerlijke Kaartenfabriek in Aleksandrovo (Sint-Petersburg) produceerde Russische speelkaarten en die waren algemeen beschikbaar. Casinos en gokhallen waren overvloedig aanwezig. Niet alleen voor de rijkere klassen, maar er waren ook gokspellen voor de arbeidersklasse.

Maar de Russische samenleving onderging een monumentale verandering met de twee revoluties in 1917. De Februarirevolutie zette de tsaar af en dwong hem af te treden. Toen, in oktober, zag de tweede revolutie de bolsjewieken, geleid door Vladimir Lenin, de macht grijpen, met de tsaar en zijn familie geëxecuteerd. Er was geen terugkeer mogelijk.

De bolsjewieken schrapten de monarchie en stichtten de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek. Later de Sovjet-Unie. Ze namen marxistische idealen aan die gericht waren op het afschaffen van het klassensysteem en het geven van controle over de productiemiddelen aan de arbeiders. En ze zagen gokken als een vice van de hogere klassen, die als lui en verspillend werden beschouwd. In 1917 en 1918 verboden de nieuwe machthebbers gokinstellingen en loterijen. Maar in 1921 verzachtten de autoriteiten hun standpunt ten aanzien van gokken.

Om enige inkomsten voor de staat te creëren en de hongersnood van 1921-22 te verlichten, lanceerde men de All-Russische Loterij. Gokhuizen verschenen langzaam weer en in 1922 opende Het Splendid Palace in Petrograd. Het was de eerste officiële casino van de Sovjet-Unie. Het casino en andere gokhuizen boden populaire spellen aan uit de tijd voor de Revolutie. Deze omvatten onder andere baccarat, chemin de fer, roulette en verschillende dobbelspellen zoals craps.

Algeheel Verbod en Gokken Gaat Ondergronds

De beslissing om casinos te openen en kansspellen aan te bieden in de Sovjet-Unie was twijfelachtig. Zeker, de staat nam 95% van de gokopbrengsten en het idee was om het te gebruiken voor sociale ontwikkelingsprojecten of het industrialiseren van het land. Maar het paste gewoon niet bij de bolsjewistische waarden en het was gewoon geen deel van de ware geest van de arbeidersproletariaat. In 1927 veranderde de Volkscommissaris voor Interne Zaken zijn standpunt ten aanzien van gokken. In 1928 vaardigde de Sovjetstaat een algeheel verbod uit op gokken en kansspellen. De casinos sloten, de exploitanten werden gedwongen te stoppen en ten slotte werd de staatsloterij gesloten.

Maar dat was niet het einde van gokken in de Sovjet-Unie. Illegale ondergrondse casinos werden de bron voor kansspellen in de USSR. Deze casinos konden roulettewielen smokkelen, improviseren met goktafels en westerse kaarten gebruiken om spellen als poker te spelen. Ze werden “Katrans” genoemd en waren meestal gevestigd in grote steden of populaire resorts binnen de USSR. De autoriteiten wisten van sommige van deze locaties, maar lieten ze hun bedrijf voortzetten. Omdat de eigenaren werden gecontroleerd door de KGB en ze de dens konden gebruiken om spionnen te lokken of informatie te verzamelen.

De illegale goklocaties in de Sovjet-Unie waren nooit ver achter de westerse landen, ondanks de strikte regelgeving. De USSR kreeg zijn eerste gokautomaten in de vroege jaren 70 en tegen het einde van de jaren 80 waren gokhallen wijdverspreid in de grotere Sovjet-resorts. Burgers van de USSR konden ook informele kaartspellen of gokavonturen vormen binnen hun eigen sociale groepen. Zolang ze niets deden om aandacht te trekken of enige verdenking te wekken, gingen de gokspellen door.

Na de Sovjet-Gokboom in Rusland

De val van de Berlijnse Muur en de revoluties van 1989 waren eigenlijk het begin van het einde voor de Sovjet-Unie. Michail Gorbatsjov, de secretaris-generaal van de Communistische Partij, ontbond de Sovjet-Unie formeel als soevereine staat op 26 december 1991. Boris Jeltsin werd verkozen tot president van de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek en begon de overgang van Rusland naar een markteconomie. Gokwetten werden praktisch opgeheven en plotseling bloeide de industrie.

Casinos, gokhallen en sportweddenschapskantoren schoten overal in het land uit de grond. In 2005 had Moskou bijna 60 landbased casinos en meer dan 70.000 gokautomaten. De Federale Agentschap voor Sport en Lichamelijke Opvoeding, nu het Ministerie van Sport (Minsport), werd de overheidsinstantie die verantwoordelijk was voor het uitgeven van gokvergunningen in het land. Van 2002 tot 2005 gaf de agentschap meer dan 4.000 vergunningen uit aan casinos en gokhallen.

Federale Hervormingen en Ruslands Gokzones

Maar in 2007 stelde president Vladimir Poetin voor om afgelegen gokzones te creëren, waarmee locaties effectief werden beperkt tot aangewezen gebieden. Deze golden ook voor online casinos en de wetten traden in 2009 in werking. De regering verbood gokken bijna overal in Rusland, met uitzondering van vier specifiek aangewezen zones. Vandaag de dag mogen alleen casino-resorts in de Altai-republiek, Kaliningrad, Sotsji en Artyom (bij Vladivostok) gokspellen aanbieden.

Loterijen zijn nog steeds open en beschikbaar overal, en zijn een staatsmonopolie. Sportweddenschappen, die ook in de vroege jaren 2000 populair werden, zijn niet beperkt tot de zones. Operatoren en spelers moeten allemaal gokbelasting betalen. En de laatste moeten persoonlijke inkomstenbelasting betalen over hun winsten.

Als een markt die open is, maar beperkt, heeft Rusland geen gebrek aan illegale goklocaties en spelers die gokken op ongecontroleerde sites. Een groot deel van de ongecontroleerde gokscene is op bedrijven die zijn gelicentieerd in Curaçao of soortgelijke rechtsgebieden. De wetgevers hebben ingegrepen tegen deze sites, maar ze blijven bestaan in de Russische gokscene.

Hoe Rusland Nu Staat met Gokken

De huidige staat van zaken in Rusland is zeker opener dan in de USSR op papier, maar er zijn veel overeenkomsten met de ondergrondse gok uit die tijd. Effectief het gokken in Rusland monopoliseren en alleen toestemming geven aan geselecteerde locaties, dwong veel exploitanten om online te gaan. Veel gokaanbieders zijn ook gedwongen om naar het buitenland te verhuizen of samen te werken met buitenlandse exploitanten. En hun producten, hoewel gericht op Russen, worden niet wettelijk erkend in het land.

Er zijn maar een paar legale casinos waar je naartoe kunt om een spelletje blackjack te spelen of de rollen te draaien op een gokautomaat. Ze heten casinos, maar het zijn meer zoals de casino-resorts die je zou vinden in Las Vegas of Atlantic City.

Ze zijn resorts, gericht op lokale bevolking en ook op het stimuleren van de toeristische sector van Rusland. Maar door online gokken te weren en lokale casinos of gokhallen te beperken, blijft een groot deel van de industrie hangen. De casual spelers of frequente casinogamers worden niet echt vertegenwoordigd in het systeem.

En in plaats van te kijken naar manieren om een “zachte lancering” voor online casinogokken in te voeren, lijken wetgevers meer geneigd om online gokken te beperken. Dus, om samen te vatten, gokken is legaal in Rusland, maar zwaar beperkt. Het is op sommige manieren vrijer dan in de Sovjet-tijd, maar op andere manieren is het vrijwel hetzelfde. De paradoxale aard van de gokwetgeving in Rusland is niets nieuws. Maar evenmin is de vraag naar dit soort spellen.