Saints Row Recensie — Het Goede, Het Slechte & Het Lelijke

Volition’s verse take op Saints Row is gelanceerd in een zee van harde kritiek en boze fans van de oorspronkelijk geliefde serie. Bestempeld als een van de meest teleurstellende open wereld games van 2022, vragen fans van de saga zich nu af: hebben de Saints eindelijk hun eigen doodvonnis getekend? En zo ja, hoe lang zal het duren voordat Volition de stekker eruit trekt en de koninklijk paarse gangbangers naar de wei stuurt?

Terwijl het geen geheim is dat Saints Row geen opvallende comeback is zoals fans hadden gehoopt, heeft het spel zelf enkele reddende kwaliteiten. Helaas zijn deze kwaliteiten moeilijk te genieten vanwege de vele problemen die het spel in zijn huidige staat heeft. Vanwege deze vloedgolf van technische fouten en game-breking bugs is Saints Row nu slechts een schaduw van zijn vroegere zelf en staat het alleen als een herinnering aan wat had kunnen zijn een fantastische heropleving.

5. Aanpasbaarheid Is Koning (Het Goede)

Saints Row heeft een van de meest diepgaande aanpasbaarheidsuites in de gamewereld, iets wat het al sinds de derde aflevering in 2011 heeft. Net als zijn voorgangers geeft de reboot spelers een breed scala aan aanpasbare functies om mee te experimenteren, waaronder maar niet beperkt tot de kleren die de personages dragen en de emotes die ze kunnen gebruiken.

Terwijl Saints Row geen prijzen wint voor het meest visueel aantrekkelijke videospel op de markt, maakt het het meeste van wat het heeft. En op die noot is het absoluut vol met tools om mee te spelen om de ervaring aan te passen aan de behoeften van de spelers. Aanpasbaarheid is overvloedig en het is zeker de grootste kwaliteit die de reboot kan laten zien.

4. Missie Variatie Is…Meh (Het Slechte)

Geschiedenis heeft ons keer op keer laten zien dat Volition weet hoe ze verslavende inhoud moeten ontwerpen. Saints Row, in het bijzonder, heeft meer originele inhoud geproduceerd dan de meeste moderne open wereld games combined. Maar zijn laatste iteratie is helaas hol en geënt op een script, en laat eerlijk gezegd niets aan de verbeelding over.

Het is begrijpelijk dat een derde-persoon shooter spel typisch veel schiet-missies zou hebben. Maar Saints Row neemt de absolute cake, en het is bijna te voorspelbaar — zelfs als het zijn best doet om het niet te zijn. Halverwege de relatief korte campagne word je gedwongen om te geloven dat de tweede helft niet anders zal zijn dan de eerste. En dat is het niet. Het is een worsteling door dezelfde oude bewegingen, eenentwintig keer over, en niet één keer probeert het de appelkar te schudden of dingen op te leuken door variatie toe te voegen aan de lay-out van elke missie.

3. Santo Ile— (Het Lelijke)

Santo Ileso, een fictieve stad losjes gebaseerd op Las Vegas, heeft de basis ingrediënten om een fantastische open wereld omgeving te zijn. De problemen liggen echter bij het gebrek aan levendigheid en ziel. Het feit is dat het ongelooflijk kaal en zonder karakter is, en het helpt niet dat de bevolking meestal aan hun voertuigen gebonden is. Neem een wandeling door de straten van elk district en je zult geluk hebben om één voetganger te vinden. En dat krabt niet eens aan de oppervlakte van de vele grafische fouten die de stad heeft.

De onderste regel hier is dat Saints Row, ondanks dat het is uitgesteld om een beetje extra aandacht te krijgen, nog steeds niet af is. Als iets, voelt het volledig gehaast en plat aan, en het roept de vraag op of Volition het spel überhaupt heeft getest voordat het werd uitgebracht. Dankzij de talloze fouten en frame drops wordt Santa Ileso meer een oogverblindende stad dan een levendige stad vol energie en wonder.

2. Laten We Een Rijk Bouwen (Het Goede)

Een van de beste dingen die Volition met de reboot had kunnen doen was hun handtekening activiteiten terugbrengen. Dat omvat natuurlijk dingen als verzekeringsfraude, chaos en een heleboel andere oude school onzin. Gelukkig zijn deze allemaal verpakt in een nieuw pakket, een dat draait om het bouwen van een rijk voor de Saints. En eerlijk gezegd is het het beste deel van de campagne.

Het idee is simpel: verwerven een toewijzing van de raad, stel een nieuwe criminele onderneming op en voltooi een reeks quests om meer voordelen en inkomsten voor je bende te krijgen. Dat is echt alles, en het is een geweldige manier om een verder bite-sized verhaal uit te breiden. Het enige grote nadeel is dat bepaalde ondernemingen je soms worden opgedrongen, wat betekent dat je de hoofdcampagne niet verder kunt zetten totdat je, zeg, twee meer ondernemingen hebt voltooid. En het is vanwege dit, zo jammer als het is om te zeggen, dat het monopoliseren van Santa Ileso meer een grind is dan een leuk avontuur.

1. Wie Zijn De Collectief? (Het Slechte)

Saints Row is een vrij korte game. Eigenlijk is het een van de kortste open wereld games die we in jaren hebben gespeeld. Als je alle quests opruimt en een grote hap uit de criminele ondernemingen neemt, kijk je naar ongeveer veertien uur speeltijd. En het spijt ons om te zeggen dat, tijdens die korte uren in Santa Ileso, we ons een beetje verloren voelden, tot het punt waarop we vragen moesten stellen over bepaalde bendes en hun relevantie voor het verhaal. Voor ons voelde het alsof Volition meer had gebeten dan het kon kauwen, en gewoon niet wist wat te doen met de middelen die het had.

Vorige Saints Row games zouden je op lange verhaalboog hebben voor elke enkele criminele factie, met nieuwe lore, vijanden en kingpins. De laatste iteratie probeert echter te veel in een campagne van eenentwintig missies te proppen. Het is vanwege dit dat het hele verhaal overhaast en misgealigneerd aanvoelt. Het is ook duidelijk dat, ondanks hun beste inspanningen, Volition gewoon niet kon komen met betere manieren om flair toe te voegen aan een al gebroken spel. Omdat je weet wat ze zeggen: je kunt geen turd polijsten.

Dus, wat is jouw mening? Hoe zou je de nieuwe Saints Row beoordelen? Laat het ons weten op onze socials hier of in de reacties hieronder.