Je Bent Niet Goed in Voetbal Recensie (PC)

“Oh yeah?” riep ik met een zelfvoldane grijns, verwachtend dat de bal door bijna elk obstakel heen zou ricocheren als een flipperkast die bonuspunten scoort in het elfde uur. “Kijk dit.” De bal sloeg tegen een scherpe mechanisme, gevolgd door een reeks saai geplaatste slingerballen, en toen, na me te hebben uitgelachen voor het grootste deel van zevenendertig seconden, cascaderde hij in een spiraalvormige afgrond. Mijn vriend lachte. De bal lachte. En ik, gefrustreerd door de gedachte dat ik het allemaal opnieuw moest proberen, kon alleen maar denken aan dat openingspeptalk: “Je Bent Niet Goed in Voetbal”. Helaas was het waar.

Na nog een minuut of twee te hebben doorgebracht met het verzamelen van mijn gedachten (en de bal uit de onderkant van de afgrond), kwam ik tot de conclusie dat het niet ik was die niet goed was in voetbal; het was het spel dat niet goed was. Maar het was niet goed op de beste mogelijke manier, vreemd genoeg. Het was gebouwd om te martelen, net zoals Baby Steps (of elk ander spel dat woede opwekt) was ontworpen om je geduld te testen en te voorkomen dat je je tegenstanders kleiner maakt en pocht over je overwinning. Je Bent Niet Goed in Voetbal was van een soortgelijke geest. Het was er niet om je hand vast te houden en de bal in het doel te leiden; het was er om je te haten de sport en ALLES DAAR—

Na een korte pauze en een lange blik in de spiegel, besloot ik het nog een keer te proberen. Ik pakte de bal en nagelde de studschoenen aan mijn voeten. De stem echode opnieuw, zeggend dat ik niet goed was in voetbal. Ik wist het maar al te goed, ook. Maar het kon me niet schelen. Ik moest de top bereiken. Ik moest die vervloekte top bereiken.

“JE ZULT NIET DEZE SCHOT MAKEN”

Je Bent Niet Goed in Voetbal is een fysica-based spel dat geen moreel kompas heeft, laat staan enige reden om je te leiden. Het is een woedespel in hart en ziel, net zoals Getting Over It With Bennett Foddy, in die zin dat het je dwingt om obstakels van een andere wereld aan te pakken à la Total Wipeout. Het idee is echter geschreven in zwart en wit: navigeer een bal door een spiraalvormige wereld, en, met domme pech en volharding, breng het naar de top. Het enige nadeel is dat, als je falt om de bal door de baan te leiden, je moet opnieuw beginnen. Met andere woorden, je moet het veld ongeveer honderd keer spelen om een doelpunt te scoren, zogezegd. Een beetje zoals een wedstrijd van een peuter op een modderige pitch, denk ik.

De gameplay is exact wat je zou verwachten van een woedebait-indie: vol met oneerlijke obstakels, saaie curveballs en een misselijkmakende hoeveelheid fysica-gebaseerde rommel. Ik zeg dit met liefde, want om eerlijk te zijn, is het eigenlijk best een beetje leuk om doorheen te spelen, alles in aanmerking genomen. Het is een van die soort beproevingen – het soort waarbij je langzaam leert om het te liefhebben, maar alleen nadat je hebt toegegeven aan de waanzin ervan en hebt beseft dat dingen in het algemeen gewoon niet eerlijk zijn. Het is het bereiken van dat punt in de tijd, dat is het probleem. Ga maar na.

Aan het einde van de dag is Je Bent Niet Goed in Voetbal er niet om je vriend te zijn. Als het al iets is, is het een koppige, tong-in-de-wang grap die messigheid en falen verafgoodt. Het zal niet voor iedereen zijn, maar het zal waarschijnlijk goed aanslaan bij mensen die van een beetje zinloze chaos en woedehumor houden.

Een Ontwijkbare Doel

Je Bent Niet Goed in Voetbal heeft niet de beste graphics ter wereld, of zelfs de mechanismen van een goed geolied fysica-gebaseerd zandbakspel, om maar te zwijgen. Maar het doet de klus met de middelen die het heeft – een levendige baan, irritant slinkse gameplay-elementen en een gevarieerde set obstakels, om er maar een paar van te noemen. Om te zeggen dat het de harten van iedereen in de kamer zal veroveren, is een lange schot – maar fans van deze frustratiebroeders moeten hier iets vinden om hun jeuk te krabben. Nou, waarschijnlijk.

Wat de gameplay betreft, is er niet veel dat je hoeft te begrijpen hier. Feitelijk heeft Je Bent Niet Goed in Voetbal alleen een paar opties voor je: dribbelen, ontwijken en rennen. Het is een rommeltje, zal ik zeggen. Maar dan denk ik dat dat precies is wat het probeert te zijn, irritant. Is er een truc om het te verslaan? Nee – maar je hebt alle reden om een strategie te ontwikkelen, niettemin. Dat is, natuurlijk, totdat het je kleiner maakt en je terug naar het begin stuurt. Bedankt daarvoor, team.

Er is één probleem – een zegen of een vloek, eigenlijk – dat ik hier moet aansnijden, en dat is de lengte van het spel. Het blijkt dat je de baan kunt voltooien en alles kunt ervaren in minder dan een uur, plusminus. Geen groot probleem, maar iets dat ik niet kan helpen te noemen, niettemin.

Uitspraak

Je Bent Niet Goed in Voetbal maakt je niet alleen haten voetbal, maar het doet je ook twijfelen aan je vaardigheden, je kennis en alles in het algemeen. Het is het soort ding dat je jezelf een keer doorheen dwingt, en dan, nadat je het zweet en de tranen van je gezicht hebt weggeveegd, het gelukkig in de afgrond gooit voordat je een lange, lange wandeling in stilte maakt. Als dat het soort woedebait is waar je naar op zoek bent, dan kan ik je verzekeren dat Je Bent Niet Goed in Voetbal meer dan capabel is om je twijfelachtige smaak te bevredigen. Als je echter het geduld van een heilige mist en liever een gemakkelijker alternatief zoekt om je kicks te krijgen, dan moet je misschien dit debacle vermijden en voor een ander veld kiezen.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Je Bent Niet Goed in Voetbal nog steeds een vreemd leuk indie-spel. Het is frustrerend, natuurlijk – maar het is ook een spel dat evenveel buiklach als woedende kreten oproept. Het is ook een verrassend leuk spel om met vrienden te spelen, ook al test het je vriendschap en collectieve vaardigheidsniveau. Als je al die vakjes kunt aanvinken, dan zou ik zeggen dat Je Bent Niet Goed in Voetbal de moeite waard is om je geld aan uit te geven. Denk ik.