Wobbly Life Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Wobbly Life stelt een vraag om je nieuwsgierigheid te wekken: Wat als Grand Theft Auto gericht was op een jongere doelgroep? Zeg, als het het zelfde basisbotstructuur had – het missieformaat en de open-world sandbox, de huizenmarkt en de buitenschoolse activiteiten – en transformeerde het in een Roblox-achtige sim die honderden, misschien zelfs duizenden uren aan content kon bevatten. Als het dat deed, zou het dan een meer inclusieve ervaring opleveren, of zou het in het rijk van een schaamteloze geldverdienmachine vallen?

Natuurlijk, ik zou het bovenstaande niet onbeantwoord willen laten. In feite, na te veel tijd in Wobbly Life doorgebracht te hebben, kan ik onmiddellijk de notie weerleggen dat het spel een schaamteloze poging is om een van de meest iconische open-world games aller tijden te recreëren. Nee, Wobbly Life is geen geldverdienmachine, noch is het een schot in het donker – een hoopvol idee dat kon tractie krijgen onder fans van het genre; het is een originele traktatie op zichzelf – een spel dat twee jeukende plekken krabt met hetzelfde instrument. Zie, in Wobbly Life gaat het niet alleen om het aantrekken van de jongere generatie; het gaat om het inclusief genoeg zijn om ouderen een glimp van adolescentie te geven – een kans om die Grand Theft Auto-neigingen over te brengen naar een kalmer, minder chaotische omgeving.

Wobbly Life is een mengeling van verschillende dingen, als het al iets is. Het is een open-world spel in hart en nieren, waar, maar het is ook een fysica-gebaseerd zandbakspel; een levenssimulatiespel; en een community-gedreven build ’em up, ook. Simpel gezegd, het is een spel dat je gemakkelijk in kunt duiken en vinden iets te doen zonder enige vaste doelen of motieven in gedachten te hebben. En eerlijk gezegd, dat is alles wat een goed open-world zandbakspel zou moeten zijn.

Welkom in Wobbly

Wobbly Life heeft een aantal lagen; het is een beetje Goat Simulator, een beetje Human Fall Flat, en een beetje Roblox met een Grand Theft Auto-progressiesysteem. Dat is veel om in overweging te nemen, geef ik toe. Toch is Wobbly Life niet zozeer over leren hoe je meerdere taken tegelijk kunt uitvoeren; het gaat over jezelf vinden in een wereld die evenzeer vervullend als vermakelijk is. Zeg, als je de voorkeur geeft aan het verkennen van de wereld en het baden in zijn tapijt van personages, interessante punten en lokale haunts – bijvoorbeeld arcades, stranden en suburbane buurten – dan kun je dat. Evenzo, als je wilt duiken in de arbeidsmarkt en geld verdienen voor kleren, auto’s of luxe huizen, dan kun je dat precies doen. Het punt is, je zult geen gebrek aan dingen vinden om te doen hier, en dat zegt veel over zijn vermogen om zijn losse demografie te behagen.

Wobbly Life is niet exact kort op materiaal om doorheen te snijden. Zoals het er nu voor staat, heeft het spel meer dan twintig banen – carrières die fysica-gebaseerde taken en uitdagingen omvatten, evenals afzonderlijke geldinjecties en voordelen – en een hele catalogus van minigames. Naast de eenvoudige taak van, weet je, leven, kun je je ook verplichten aan sectoren die variëren van brandweer tot koeriersdiensten, ploegen tot oogsten, vissen tot sloop – en eerlijk gezegd, denk ik dat dat amper het oppervlak krabt hier. Oh, je hebt ook een museum dat artefacten nodig heeft, een intergalactisch ruimteprogramma dat loyale rekruten nodig heeft, en, bovenal, een oordelende oma die wil – nodig heeft – dat je slaagt in het leven.

Voldoende om te zeggen dat, voor zover vlezige zandbakspellen gaan, Wobbly Life de grootvader van sirloinsteaks in zijn handen heeft – het eiwitgeladen wig dat meer dan genoeg ingrediënten bevat om je eetlust te stillen en je urenlang, misschien zelfs maandenlang, te laten kauwen. De prestaties zijn een ander verhaal, maar eh, het is waarschijnlijk het beste om daar niet dieper op in te gaan.

Doelloos Wobbelend

Er is geen ontkennen aan dat Wobbly Life, als geheel, een enorm aantal inhoud heeft om te delen. Maar dat is slechts een klein deel van wat het tot het speciale soort ras maken dat het is. Gegeven, het is geen visueel spectaculair schouwspel, noch is het exact vol met de ingewikkelde details van een modern triple-A spel. Dat gezegd hebbende, waar Wobbly Life tekort schiet in zijn grafische stijl, maakt het dat goed met zijn stomvermakende fysica-gebaseerde gameplay. Aan die kant is het een makkelijke om in te bijten, vooral als je met vrienden speelt. Het is makkelijk, niet omdat het de besturing vereenvoudigt om spelers van alle niveaus aan te spreken, maar omdat het actief aanmoedigt om fouten te maken. Dat is een heel ander balletje dat, vreemd genoeg, ik urenlang over kon praten.

Eerlijk gezegd, maakt het niet uit of je Wobbly Life binnenrolt met de intentie om een voet op de carrièreladder te zetten of jezelf in de ruimte te lanceren. Vreemd genoeg, heb je geen ambities nodig om hier te slagen. En ik denk dat dat is wat Wobbly Life zo verslavend maakt: het feit dat het ontdekkingen bevordert en spontaniteit beloont. Dat is iets dat ik denk dat we allemaal een beetje meer van in het leven konden gebruiken – zelfs als het wobbly is.

Uitspraak

Wobbly Life vult een gat in de stof van open-world zandbakspellen met zijn gutgeladen universum van quests, minigames en buitenschoolse evenementen die kunnen, in alle waarschijnlijkheid, een wobbly reis van eindeloos vermakelijke episodische avonturen formuleren die zowel casual als hardcore gamers aanspreken. Met honderden, zo niet duizenden uren aan gameplay om doorheen te spitten, evenals een open-eindig formaat dat oneindige mogelijkheden biedt om te verkennen en te creëren, is het spel, in alle eerlijkheid, een uitstekend alternatief voor het traditionele kogel-gebaseerde zandbakspel. En het beste deel is dat, ondanks dat het gericht is op een jongere demografie, het alle sappige componenten bevat om een snaar te raken in de handen van de ervaren speler, ook. Een perfecte mix, zou je kunnen zeggen.

Wobbly Life is absoluut een spel dat je je in kunt verliezen voor wanneer je het gevoel hebt dat je moet ontspannen en deelnemen aan enkele fysica-gebaseerde capriolen onder vrienden en jelly-achtige metgezellen. Het is ook een spel dat het potentieel heeft om uit te breiden en aan te haken bij een verscheidenheid aan extra carrières, cosmetica en activiteiten, wat het nog aantrekkelijker maakt. Het punt is, als je bent op zoek naar een hybride wereld die fysica-gebaseerde capriolen combineert met oneindige mogelijkheden, dan moet je zeker overwegen om je bagage te pakken en te vertrekken naar Wobbly Life om opnieuw te beginnen de volgende keer dat je je spontaan voelt.