WE ARE SO DEAD Recensie (PC)

Tussen een planchette en een relikwie, een seancebord en een goddeloze aanwezigheid die in de schaduwen loert, zoekt een zwerm domme zwervers wanhopig de vloer af naar de true identiteit van hun demonische aanvaller, gelukkig en domweg zich niet bewust van het kwaad dat hen achtervolgt. Op een moment beweegt de planchette om hun fout te spellen—dat ze shouldn’t have traipsed into “that” section of the room. Maar in een ander moment flikkert een licht, en al snel kraakt een deur open om een pad naar voren te verlichten. De geest wants to convey a simple message, en hij wil dat de slachtoffers hun weg terug naar het licht vinden. Helaas, nobody knows what they’re doing, en de enige die has any sense is the one who died long before the seance board left the storage box.

WE ARE SO DEAD beschikt over een briljant concept dat, wanneer je het met een open geest benadert, een absoluut genoegen is om erdoorheen te razen. Met een vriend (of met zeven ervan, als je de uitdaging aandurft) krijg je de kans om deel te nemen aan een seance. Het probleem is dat one of you enters the game without a pulse, en de enige manier om je doel te bereiken, frustrerend genoeg, is door communicating with the living, en hen te leiden door een demon‑infested world that only you can truly understand. Als geest kun je niet talk to your friends, alleen de planchette op een Ouija‑bord bezitten, verschillende deuren openen en sluiten, en met de verlichting knoeien. En natuurlijk, om het een beetje ingewikkelder te maken, kan alleen de geest see what evil lurks in the shadows. De living players, on the other hand, have no formal instructions, no guiding light, and no hope in hell of banishing their demonic foe without their ghostly acquaintance to usher them in the right direction.

Het idee sounds simple enough. Aan de ene kant heb je een team van spiritueel ongeïnspireerde spelers — een groep die, door hun gebrek aan competentie en vermogen om de situatie te doorgronden, de taak heeft om de naam van hun demonische aanvaller deciphering the name of their demonic attacker. Aan de andere kant heb je een geest — een speler die, door zijn helderziende aard en bovennatuurlijke vaardigheden, de macht heeft om de omgeving te wijzigen, de wereld te scannen en kleine stukjes informatie via een seancebord aan te bieden. De victims, in a desperate pursuit of the appropriate namesake, are therefore given the task of locating relics around the world, decoding letters, and spelling out the name before sunrise. If the team make the correct call, then they proceed to the next floor, where a new foe awaits them, and another, slightly less viable timer hovers in the balance.

Ongeacht het team waaraan je je onsterfelijke loyaliteit wilt zweren, WE ARE SO DEAD ontvouwt zich min of meer in een belachelijk snel tempo. Aangezien het geen serious game by any stretch (a few jump scares here or there, but it’s far better not to dwell on them), you essentially have a pantomime that relies on wit, teamwork, and just a slither of blind luck. Gezien het feit dat nobody has the slightest clue as to what it is that they’re doing, almost everything that you see in WE ARE SO DEAD is comically reinforced by a lot of reckless behavior, brash decisions, and avoidable deaths that often happen due to a lack of transparency in the spiritual aspect of the banishing process.

Met negen verdiepingen om door te werken en een reeks unieke entiteiten om te laten verdwijnen, WE ARE SO DEAD biedt een flinke hoeveelheid content voor jou en je vrienden om doorheen te struikelen. Aan het begin, bijvoorbeeld, heb je een beetje extra ademruimte om je zoektocht naar de waarheid te ondersteunen, met een stabielere zandloper, een aanzienlijk minder benauwende omgeving, en een verzameling relikwieën die makkelijkere toegangswegen bieden. Naarmate je je afdaling door de negen verdiepingen begint, komen de uitdagingen echter tevoorschijn, met moeilijkere obstakels, kortere tijdschema’s en complexere benamingen. Als je de demon banish the demon, then you move on. Maar, als je bezwijkt aan het kwaad dat je achtervolgt, voeg je je bij de rangen der doden. Nogmaals, het is een eenvoudige op team gebaseerd horror. Maar natuurlijk, ik haat het om hier het woord team te benadrukken, want zoals blijkt, hebben “teamgenoten” ook een vreselijke gewoonte om je de verkeerde informatie te geven en je het wrong path op te leiden. Noem het jaloezie.

Zoals bij de meeste co‑op horrorgames van dit type, geldt de vuistregel hier meer dan ooit: hoe meer, hoe gezelliger. Het spreekt voor zich, hoe larger the circle, and the tighter the bond is, the better WE ARE SO DEAD feels. Afhankelijk van hoe je elke seance benadert, kun je de wereld transformeren tot een woelige, een angstaanjagende, of tot een plek die ernstig gevaarlijk is en waarin kameraadschap ontbreekt. Aangezien er geen “formele” structuur aan verbonden is, heb je in wezen de bal in je eigen kamp om te doen wat je wilt. Gaat het altijd volgens plan? Absoluut niet. Houdt het je de hele tijd betrokken? Duizend keer ja.

Conclusie

WE ARE SO DEAD creëert een solide middenweg tussen de levenden en de doden met een bovennatuurlijk rijke co‑op‑ervaring die zowel verbijsterend chaotisch als bizar angstaanjagend is. Dankzij zijn twee‑voor‑een asymmetrical blueprint, demonische incantaties, en zijn menigte aan vijanden, relikwieën en verdiepingen, heeft REAL PLAYERS duidelijk een sterk fundament voor een zeer effectief en duurzaam model dat (en hoogstwaarschijnlijk will) steal the spotlight for fledgling Midnight Ghost Hunt fanatics. Is het perfect? Nee. Is het een angstaanjagend goed idee dat genoeg doet om je vingers op de punt van de planchette te houden? Absoluut.